Istota interpretacji:

Czy podatek od czynności cywilnoprawnych oraz koszty notarialne zapłacone w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka działająca w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością dokonała podwyższenia kapitału zakładowego, które następnie zostało zarejestrowane przez Sąd Rejestrowy w drodze stosownego postanowienia o zmianie danych w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.

W związku z wyżej wskazanym podwyższeniem kapitału zakładowego Spółka dokonująca tej czynności prawnej poniosła wydatki w postaci kosztów podatku od czynności cywilnoprawnych oraz kosztów notarialnych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy podatek od czynności cywilnoprawnych oraz koszty notarialne zapłacone w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów...

Spółka działająca w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością uchwałą Walnego Zgromadzenia dokonała podwyższenia kapitału zakładowego Spółki. Udziały w podwyższonym kapitale zakładowym pokryte zostały przez dotychczasowego udziałowca wkładem niepieniężnym (aportem) w postaci aktywów stanowiącym zorganizowane przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 Kodeksu Cywilnego. Aktywa te stanowiły majątek przedsiębiorstwa prowadzonego w formie działalności gospodarczej podlegającemu wpisowi do Ewidencji Działalności Gospodarczej.

Zdaniem Wnioskodawcy wniesienie aportem przedsiębiorstwa prowadzonego w formie podlegającej wpisowi do Ewidencji Działalności Gospodarczej dawało przedsiębiorstwu możliwości rozwoju, jakie stwarza działalność w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Z kolei spółka z ograniczoną odpowiedzialnością poprzez wskazany wyżej aport otrzymała składniki majątkowe w znaczny sposób przyczyniające się do powiększenia przychodów uzyskiwanych przez tą spółkę kapitałową.

Zgodnie z najnowszym orzecznictwem z zakresu przedstawionej materii (tj. wyrok WSA w Gdańsku 15 listopada 2007 r., I SA/Gd 753/07), wydatki na emisję akcji, których celem jest zdobycie środków finansowych niezbędnych do dalszego rozwoju spółki, można uznać za koszty uzyskania przychodu. Związek przyczynowy między przychodem i poniesionymi wydatkami może być pośredni. Sąd uznał, że sam fakt niezakwalifikowania środków otrzymanych w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego spółki jako przychodów nie wyklucza możliwości wystąpienia kosztu podatkowego. Zdaniem Sądu, gdy spółka jest w stanie wykazać, że poniesione przez nią wydatki łączą się z uzyskaniem przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, nie można odmówić jej możliwości zaliczenia owych ciężarów w poczet kosztów.

Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 31 października 2007 r. (sygn.1146/07), stwierdzając, że spółka, która zapłaciła za doradztwo związane z podwyższeniem kapitału zakładowego, może odliczyć VAT wynikający z faktur otrzymanych od kancelarii prawnej, przyznając jednocześnie, że wydatki te są kosztem uzyskania przychodu.

Za powyższą argumentacją przemawia także jedna z ostatnich aktualizacji ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, rozszerzająca definicję kosztów uzyskania przychodów zawartą w art. 15 ust. 1 tego aktu prawnego.

Poglądy powyższe potwierdzone zostały także w interpretacji Naczelnika Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Poznaniu z dnia 1 czerwca 2005 r. (ZD/40645/CIT/05). Zostało w nim bowiem stwierdzone, że "wydatki poniesione na organizację walnego zgromadzenia, tj. koszty wysyłki informacji o terminie i miejscu zwołania zgromadzenia, koszty uczestnictwa prawnika w zgromadzeniu i protokołowaniu podejmowanych uchwał, pozostałe koszty obsługi prawnej (przygotowanie dokumentów zgromadzenia, wniosków do KRS), opłaty sądowe za wpis do KRS, podatek od czynności cywilnoprawnych, uznać należy za koszty uzyskania przychodów". Tak więc Urząd potwierdził, że wydatki pośrednio związane z podwyższeniem kapitału można zaliczyć do kosztów podatkowych.

Spółka podkreśla, że Autorzy z zakresu prawa podatkowego w przeważającej większości przyjmują tezę, iż koszty związane z podwyższeniem kapitału zakładowego należy traktować jako koszty podatkowe.

Podobne stanowisko zostało wyrażone w następującym wywodzie: "Trudno się zgodzić ze stanowiskiem, że skoro przychody uzyskane od akcjonariuszy podczas podwyższenia kapitału nie podlegają opodatkowaniu, to wydatki z nimi związane nie są kosztami podatkowymi. Taki sposób rozumowania oznaczałby, że nie byłaby kosztem także prowizja bankowa związana z uzyskaniem kredytu. Pieniądze z banku nie zwiększają przecież dochodu firmy, bo stosuje się do nich zwolnienie, podobnie jak przy podwyższaniu kapitału. Nikt jednak nie twierdzi, że prowizja taka czy opłata za doradztwo przy wyborze kredytu nie jest kosztem. Warto zauważyć, że art. 7 ustawy o CIT wyklucza z kosztów tylko te wydatki, które są związane ze źródłem zwolnionym od podatku lub nie podlegającym opodatkowaniu. Zasada ta nie ma więc zastosowania przy podwyższeniu kapitału. Źródłem przychodu jest bowiem działalność gospodarcza (Artur Cmoch, "Rzeczpospolita" z dnia 16 sierpnia 2007 r.).

Mając na uwadze przedstawione powyżej argumenty zdaniem Wnioskodawcy, koszty zapłaconego podatku od czynności cywilnoprawnych oraz koszty notarialne, związane z podwyższeniem kapitału zakładowego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu tej Spółki.

Na tle przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego stwierdzam co następuje:

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Wprawdzie wskazane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wydatki nie zostały wymienione w tzw. negatywnym katalogu kosztów ujętym w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jednak w tej sprawie istotny jest cel ich poniesienia.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 13 i 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Jednak z treści art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, iż do przychodów nie zalicza się m.in. przychodów otrzymanych na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego. W świetle powołanego przepisu stwierdzić należy, iż przychody skutkujące podwyższeniem kapitału zakładowego, nie stanowią przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Odnosząc powyższe uwarunkowania prawne, do przedstawionego przez Spółkę we wniosku zdarzenia przyszłego należy więc stwierdzić, że skoro opisane przez jednostkę wydatki pozostają w bezpośrednim związku z podwyższeniem jej kapitału zakładowego, a więc są związane z przysporzeniem nie stanowiącym przychodu podatkowego, to nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 ww. ustawy, przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są wolne od podatku oraz kosztów uzyskania przychodów związanych z przychodem nie podlegającym opodatkowaniu bądź wolnym od podatku. Przez analogię przepis ten winien mieć także zastosowanie w odniesieniu do przysporzeń nie będących przychodami w sensie podatkowym.

Odnosząc się do przedstawionego przez Spółkę stanowiska dotyczącego kosztów związanych z uzyskaniem kredytu podkreślić należy brak tożsamości przysporzenia w postaci kredytu i wpłat na kapitał zakładowy. Są to dwie różne kategorie ekonomiczne różniące się celem, pochodzeniem, warunkami uzyskania i korzystania. Z tych też względów brak możliwości identycznego traktowania wydatków związanych z ich uzyskaniem.

Odnosząc się do powoływanych we wniosku interpretacji organów podatkowych oraz orzeczeń sądowych stwierdzić należy, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego interpretację.

Stanowisko podatnika przedstawione we wniosku z dnia 21 marca 2008 r. jest zatemnieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedmiotowym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.