Istota interpretacji:

Czy w związku z przyznanym odszkodowaniem, koszt zakupu węgla w części, która została skradziona podczas przewozu, będzie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów czy też nie?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka w ramach swojej działalności zajmuje się między innymi hurtową sprzedażą węgla. Dostawa tego towaru odbywa się drogą kolejową bezpośrednio od producenta do stacji odbioru (bocznica kolejowa) wskazanej przez odbiorcę. Cena dla odbiorcy za dostarczony węgiel, została tak skalkulowana, że zawiera w sobie zarówno koszty towaru jak i koszty transportu. Spółka otrzymuje z tytułu ww. transakcji dwie faktury: fakturę za zakupiony węgiel od producenta i fakturę za transport od przewoźnika. Zdarzyło się w miesiącach: XI i XII 2006 r. oraz III 2007 r., że w wagonach, które dotarły do finalnego odbiorcy brakowało węgla (został skradziony w czasie transportu). Spółka zgodnie z ustawą prawo przewozowe wystąpiła do przewoźnika o odszkodowanie z tytułu powstałej szkody (łącznie z VAT). Zgodnie bowiem z postanowieniami Naczelnika II Śląskiego Urzędu Skarbowego w Bielsku-Białej Nr PP/443-20/07/DM-44529 i PDP/423-49/07/37962 (w załączeniu) Spółce nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego w części w jakiej wydatki na nabycie węgla nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym. Pytanie Spółki związane jest z zakwestionowaniem przez przewoźnika wysokości odszkodowania wyliczonego przez Spółkę jako suma wartości ubytku w fakturach dostawcy i podatku VAT. Przewoźnik kwestionuje stanowiska zaprezentowane przez organ I instancji w powyższej sprawie.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy w związku z przyznanym odszkodowaniem, koszt zakupu węgla w części, która została skradziona podczas przewozu, będzie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów czy też nie...

Zdaniem wnioskodawcy Spółce nie przysługuje prawo do zaliczenia wartości węgla do kosztów uzyskania przychodów.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Wśród wymienionych w tzw. negatywnym katalogu kosztów ujętym w art. 16 ust. 1 w/w ustawy nie wyszczególniono strat w środkach obrotowych. Oznacza to, iż co do zasady straty te, jako związane z prowadzoną działalnością, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Zaliczenie strat w środkach obrotowych do kosztów uzyskania przychodów powinno być jednak każdorazowo oceniane w aspekcie:

• całokształtu prowadzonej przez podatnika działalności,
• okoliczności, które spowodowały powstanie straty,
• udokumentowania straty,
• podjętych przez podatnika działań zabezpieczających.
  
  

Przyjmuje się, iż dla celów podatkowych tylko kradzież powstałą na skutek zdarzeń nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia przez racjonalnie działający podmiot można uznać za zdarzenie losowe, które uzasadnia zaliczenie powstałej straty w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

Na podstawie przedstawionego stanu faktycznego stwierdzić należy, że wartość utraconej w wyniku kradzieży części węgla stanowi stratę, do powstania której Podatnik w żaden sposób się nie przyczynia i jest ona od niego niezależna, dlatego powstałą stratę Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

Jednocześnie należy dodać, że w sytuacji uznania przez Przewoźnika reklamacji i otrzymania przez Spółkę odszkodowania, przychód uzyskany z tego tytułu należy zaliczyć do przychodów podatkowych na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w dacie jego otrzymania.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się zanieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.