Istota interpretacji:

Czy amortyzacja zakupionych środków trwałych z pomocy de minimis będzie kosztem uzyskania przychodu?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Przedsiębiorstwo państwowe zostało oddane Spółce do odpłatnego korzystania. Spółka spłaca raty kapitałowe oraz opłatę dodatkową. Część opłaty dodatkowej była odroczona - księgowanie w 2006 r.: zobowiązanie wobec Skarbu Państwa i pozostałe przychody finansowe, które nie stanowiły kosztu uzyskania przychodu.

W 2007 roku została zawarta umowa z Ministerstwem Skarbu Państwa o zwolnienie z długu odroczonej opłaty dodatkowej. Umorzenie wierzytelności stanowi dla Spółki pomoc publiczną. Uzyskana pomoc publiczna stanowi pomoc de minimis i ma być przeznaczona na finansowanie inwestycji - księgowanie w 2007 r.: rozliczenia międzyokresowe przychodów i zobowiązania wobec skarbu państwa. Spółka w 2008 r. za otrzymaną pomoc de minimis zamierza kupić środek trwały, który po oddaniu do używania będzie amortyzowany.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy amortyzacja zakupionych środków trwałych z pomocy de minimis będzie kosztem uzyskania przychodu...

Zdaniem wnioskodawcy amortyzacja środków trwałych zakupionych z pomocy de minimis nie będzie kosztem uzyskania przychodów, gdyż zakup środków trwałych dokonano z funduszy ww. tj. zwolnionych od podatku (art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych).

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.) określanej w dalszej części "ustawa o pdop" kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Art. 15 ust. 6 ww. ustawy stanowi, iż kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

W myśl art. 17 ust. 1 pkt 21 ww. ustawy o pdop wolne od podatku są dotacje, subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne świadczenia, z zastrzeżeniem pkt 14 i 14a, otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków związanych z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16a-16m. Jednakże w przedstawionej sytuacji nie ma zastosowania powołany przepis art. 17 ust. 1 pkt 21 cyt. ustawy, gdyż zwolnienie z długu o jakim mowa we wniosku, nie będzie skutkować zwolnieniem z opodatkowania.

Odpisy amortyzacyjne dokonane od środków trwałych, których zakup został sfinansowany z pomocy de minimis będą stanowić koszty uzyskania przychodów

Mając na uwadze powyższe, zajęte przez Spółkę stanowisko w zakresie nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów amortyzacji środków trwałych sfinansowanych z pomocy de minimis jest nieprawidłowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się zanieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.