W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Sp. z o.o. dokonała nakładów inwestycyjnych w leasingowanej hali produkcyjnej w K. k/W. Ze względu na to, że hala nie stanowi własności firmy Sp. z o.o., ponoszone nakłady traktowane są jako inwestycje w obcych budynkach i amortyzowane przez okres 10 lat (art. 16j ust. 4 pkt 1). Umowa leasingu przewiduje wykupienie przedmiotu leasingu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Spółka musi odstąpić od dalszej amortyzacji inwestycji w obcym budynku ze względu na zmianę charakteru inwestycji i dokonać zaliczenia niezamortyzowanej jej części do wartości nabytej hali, która będzie amortyzowana zgodnie z jednolitą stawką ustaloną przez Spółkę dla nowego środka trwałego?

Zdaniem Wnioskodawcy, w momencie wykupienia hali produkcyjnej inwestycja w obcym środku trwałym straci swój charakter. W związku z powyższym ponoszone nakłady nie mogą być traktowane, jako inwestycja w obcym budynku i amortyzowane z zastosowaniem 10% stawki amortyzacyjnej. Zdaniem Spółki wartość zakupionej hali w momencie uzyskania pełnego prawa rzeczowego należy powiększyć o niezamortyzowaną do dnia przekształcenia wartość nakładów poniesionych w związku z inwestycją w obcym budynku. Stawka amortyzacji powinna odpowiadać stawce nowego środka trwałego, jakim będzie hala.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
3. inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl art. 16a ust 2 pkt 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają również z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego okresu używania przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej "inwestycjami w obcych środkach trwałych".

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, iż Spółka dokonywała nakładów inwestycyjnych w leasingowanej hali produkcyjnej, które traktowała jako inwestycje w obcych budynkach. Zgodnie z umową leasingu Spółka ma możliwość wykupienia ww. hali.

Mając na uwadze art. 16g ust. 1 pkt 1 ww. ustawy za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych uważa się, w razie odpłatnego nabycia, cenę ich nabycia.

Zgodnie z art. 16g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Podmiot który uprzednio dokonywał odpisów amortyzacyjnych od inwestycji w obcym środku trwałym, może - po nabyciu tego środka od wydzierżawiającego - do wartości początkowej nabytego środka trwałego, zaliczyć niezamortyzowaną część inwestycji w obcym środku trwałym. Niezamortyzowaną część inwestycji w obcym środku trwałym należy traktować jako koszty związane z zakupem środka trwałego naliczone do dnia przekazania środka trwałego do użytkowania, pod warunkiem, iż na rzecz Wnioskodawcy nie dojdzie do zwrotu poczynionych nakładów.

Skoro w nabytej nieruchomości Spółka uprzednio poniosła wydatki, które nie zostały ujęte w cenie nabycia, a zarazem nie zostały w całości zakwalifikowane w kosztach uzyskania jako inwestycja w obcych środkach trwałych, to wartość nakładów pomniejszona o dokonane uprzednio odpisy amortyzacyjne zwiększa cenę nabycia ww. nieruchomości.

Jednocześnie dodaje się, iż w przypadku nabycia przez podatnika środka trwałego, w którym dokonał on inwestycji w obcym środku trwałym, istnieje możliwość kontynuacji amortyzacji według zasad przyjętych na początku amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym pomimo, iż po nabyciu środka trwałego, nie będzie to już obcy środek trwały, lecz własny.

Po przekazaniu do używania inwestycji w obcym środku trwałym, staje się ona bowiem odrębnym składnikiem majątku, niezależnie od prawa własności i przewidywanego okresu użytkowania. Spółka może zatem kontynuować amortyzację inwestycji w obcym środku trwałym według metody i zasad stosowanych przed nabyciem środka trwałego (całkowity okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat), w którym została zrealizowana inwestycja, polegająca na ulepszeniu tego środka trwałego.

Reasumując, Spółka nie musi odstąpić od dalszej amortyzacji inwestycji w obcym budynku, ze względu na wykupienie uprzednio leasingowej hali. Dopuszczalne jest zarówno zaliczenie niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym do wartości początkowej nabytego środka trwałego, jak i kontynuowanie amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym według metody i zasad stosowanych przed nabyciem środka trwałego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.