W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka zatrudnia na umowę o pracę obcokrajowców spoza Unii Europejskiej (Białoruś, Ukraina itp.) na obiektach budowlanych realizowanych poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy (Warszawa, Poznań, Kraków itp.).

Zgodnie z art. 775Kodeksu pracy pracownikom tym należą się świadczenia związane z podróżą służbową.

Należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową są kosztami uzyskania przychodów.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy w świetle obowiązujących przepisów koszty związane z zatrudnieniem obcokrajowców spoza Unii Europejskiej są kosztami uzyskania przychodów?
2. Czy Spółka ma prawo naliczać świadczenia delegacyjne dla tej grupy zatrudnionych?
3. Czy Spółka może zaliczać powyższe koszty do kosztów uzyskania przychodów?

We wniosku Spółka nie przedstawiła własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego zdarzenia przyszłego. W związku z powyższym w dniu 13 grudnia 2007 r., pismem nr ILPB3/423-264/07-02/ŁM wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych.

Zdaniem Wnioskodawcy, przepisy dotyczące rozliczania kosztów podróży służbowej nie zawierają ograniczeń do zatrudnienia obywateli spoza Unii Europejskiej.

Kodeks pracy nie zawiera ograniczeń co do innego traktowania obywateli spoza Unii Europejskiej, zatrudnionych w polskich firmach i w oparciu o polskie przepisy prawne.

Przepisy Ministra Finansów czy Ministra Transportu również nie zawierają szczególnych unormowań, co do osób zatrudnionych w polskich firmach, ale nie będących obywatelami Unii Europejskiej.

W związku z powyższym Spółka uważa, że koszty podróży służbowych związanych z osiąganiem przychodów są kosztami uzyskania przychodów niezależnie od obywatelstwa zatrudnionych w Spółce pracowników.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (...).

Powyższe oznacza, iż wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 tej ustawy, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. Przy czym kosztami uzyskania przychodów są zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, dotyczące całokształtu działalności podatnika, związane z funkcjonowaniem firmy, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów, a także w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przyniosło (przynosiło) przychody także w przyszłości.

Tak więc diety i inne należności za czas podróży służbowej wypłacone pracownikowi stanowią u pracodawcy, zgodnie z ww. przepisem koszty uzyskania przychodów. Oczywiście warunkiem koniecznym jest istnienie związku pomiędzy przychodami Spółki a odbywaną przez podatnika podróżą służbową. Podatnik nie musi osiągnąć konkretnego przychodu, ale musi przynajmniej uprawdopodobnić, iż odbywane podróże pozostawały w określonym związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Definicja podróży służbowej zawarta jest w art. 775§ 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.

Kosztem uzyskania przychodów będą więc diety wypłacane pracownikom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę wykonującym na polecenie pracodawcy zadania służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba Spółki.

Tutejszy organ nadmienia jednocześnie, iż zgodnie z art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego.

Treść art. 3 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi, iż ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych (...). Natomiast poprzez ustawy podatkowe, zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa należy rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Zakres obowiązków ciążących na pracodawcach, w związku z delegowaniem swych pracowników w podróż służbową regulują przepisy ustawy niepodatkowej - z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie.

Jednocześnie dodaje się, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, niewypłaconych, niedokonanych lub niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności (...).

Reasumując koszty związane z podróżami służbowymi zatrudnionych w Spółce obcokrajowców będą podlegały zaliczeniu w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.