W odpowiedzi na wezwanie Spółki z dnia 29 stycznia 2008 r. (data wpływu do tut. Biura 04 lutego 2008 r.) do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę indywidualnej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 15 stycznia 2008 r. znak IBPB3/423-207/07/JS, złożone na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów wyjaśnia, co następuje.

Wnioskodawca w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa zarzuca nieprawidłową interpretację przepisu art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Na podstawie wydanej interpretacji Spółka nie jest w stanie stwierdzić, który to konkretny przepis ww. ustawy nie pozwala zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów podatku od wartości dodanej zapłaconego kontrahentom mającym swe siedziby poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Spółka wskazała, że przywołany przez Organ podatkowy przepis art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych mówi o nieuznawaniu za koszty podatkowe podatku od towarów i usług, jednakże od tej zasady przewiduje liczne wyłączenia. Na podstawie jednego z wyłączeń podatnicy mają prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów podatek naliczony w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towaru i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towaru i usług.Do tak opisanej argumentacji Organ podatkowy w interpretacji indywidualnej w ogóle się nie odniósł, nie dokonał jej oceny prawnej, nie dokonał jej uzasadnienia prawnego. Spółka zaznaczyła, że w opisie własnego stanowiska w sprawie wyraźnie wskazała przepisy, które jej zdaniem pozwalają zaliczyć podatek od wartości dodanej do kosztów uzyskania przychodów.

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, zmienia swoje stanowisko zawarte w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 15 stycznia 2008 r. Znak: IBPB3/423-207/07/JS i stwierdza, co następuje.

Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Jak stanowi przepis art. 14b § 3 ww. ustawy składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.Dokonując oceny zaprezentowanego we wniosku stanowiska organ upoważniony do wydawania interpretacji bierze pod uwagę zarówno stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę jak i wynikające z niego pytanie. Uwzględniając te elementy tj. stan faktyczny jak również pytanie przyporządkowane do przedstawionego stanu faktycznego, możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy.

W przedmiotowej sprawie Spółka, w pozycji 50 wniosku ORD-IN, przedstawiła następujący stan faktyczny:

Spółka prowadzi podstawową działalność gospodarczą w zakresie usług przewozów towarowych koleją. Do realizacji tych przewozów są wykorzystywane, między innymi wagony i lokomotywy użytkowane na podstawie umów dzierżawy podpisanymi z kontrahentami zagranicznymi. Zgodnie z zasadami opodatkowania podatkiem od towarów i usług ( oraz podatkiem od wartości dodanej ) usługi najmu, dzierżawy i innych o podobnym charakterze, których przedmiotem są rzeczy ruchome w postaci środków transportowych opodatkowanie tym podatkiem następuje w miejscu gdzie świadczący te usługi posiadają siedzibę. W związku z tym Spółka za przedmiotowe usługi dzierżawy otrzymuje od swoich kontrahentów faktury w których wykazany jest podatek od wartości dodanej rozliczany odpowiednio przez usługodawcę w państwie jego siedziby. Spółka w swej działalności dokonuje także zakupów innych usług oraz towarów ( np. paliwo) w związku z którymi sprzedawcy doliczają podatek od wartości dodanej. Spółka dokonuje zapłaty za dokonany zakup usług i towarów we właściwych terminach, zapłaty te obejmują również wykazany na fakturach podatek od wartości dodanej. Spółka nie jest zarejestrowana dla potrzeb podatku od wartości dodanej w żadnym pastwie unijnym ani dla potrzeb podatku o podobnym charakterze w żadnym państwie trzecim.

W tak przedstawionym stanie faktycznym zadano następujące pytanie:

Czy w opisanym stanie faktycznym Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych podatek od wartości dodanej wykazany na fakturach dokumentujących zakup usług i towarów od kontrahentów zagranicznych?

Zdaniem Spółki w myśl przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) - dalej updop, można wyróżnić dwa podejścia odnoszące się do zagadnienia zaliczania podatku od wartości dodanej do kosztów uzyskania przychodów. Jednakże obydwa prowadzą do wniosków, że podatek od wartości dodanej zapłacony za granicą stanowi koszt uzyskania przychodów w rozumieniu updop. Przepisy updop definiują w art. 4a pkt 7 tylko pojęcie "ustawy o podatku od towarów "¬jako ustawę z 11 marca 2004 r. o VAT (Dz. U. nr 54, poz. 535), nie definiują natomiast pojęcia "podatek od towarów i usług" choć takim pojęciem się posługują. Przepisy updop nie posługują się zaś sformułowaniem "podatek od wartości dodanej".Natomiast ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług reguluje opodatkowanie "podatkiem od towarów i usług" a zgodnie z postanowieniami art. 2 pkt. 11 przez "podatek od wartości dodanej" - rozumie się podatek od wartości dodanej nakładany na terytorium państwa członkowskiego, z wyjątkiem podatku od towarów i usług nakładanego tą ustawą.

I Stanowisko

W myśl zasady zapisanej w art. 15 ust. 1 updop, do podatkowych kosztów uzyskania przychodu zaliczane są jedynie te wydatki, które zostały poniesione w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, a które z puli kosztów nie zostały wyłączone przez samego ustawodawcę (tj. nie wymienione w art. 16 ust. 1 updop).Zakładając, że wydatek sam w sobie jest celowy, dla rozstrzygnięcia czy zawarty w nim podatek od wartości dodanej może być kosztem podatkowym, należy odwołać się do przepisów art. 16 ust. 1 pkt 46 updop.

Za pomocą przepisów art. 16 ust. 1 pkt 46 updop ustawodawca wyłącza z kosztów podatkowych część podatku obrotowego. Jednak wskazać w tym miejscu należy, że konstytuując wyłączenie prawodawca posłużył się określeniem "podatek od towarów i usług" a nie "podatek od wartości dodanej". To decyduje o tym, iż uznać należy, że nie było celem ustawodawcy podatkowego wyłączenie z kosztów jakiekolwiek podatku od wartości dodanej, ale konkretnie polskiego podatku od towarów i usług. Dzięki temu, polski podatnik, który: zakupi towary lub usługi opodatkowane podatkiem od wartości dodanej innego państwa, może zaliczyć do kosztów podatkowych całą zapłaconą kwotę (brutto), zatem również zawarty w niej podatek od wartości dodanej (zakładając, że wydatek jest celowy i nie został wyłączony z kosztów poprzez inny przepis art. 16 ust. 1 updop).

Fakt, że zapłacony podatek od wartości dodanej stanowi koszt podatkowy przesądza o tym, że z chwilą otrzymania zwrotu takiego podatku Spółka uzyska przychód. Wprawdzie w art. 12 ust. 1 updop ustawodawca, pośród zdarzeń generujących przychód, nie wymienia zwróconego podatnikowi zagranicznego podatku od wartości dodanej, jednak już sam fakt, iż wraz ze zwrotem podatnik uzyskuje przysporzenie, może decydować o tym, że należy wykazać przychód podatkowy. Wyszczególnienie zamieszczone w art. 12 ust. 1 updop nie stanowi katalogu zamkniętego, co oznacza że przychód może powstać również wówczas, gdy podatnik uzyska korzyść finansową w okolicznościach innych niż zostały wymienione wart. 12 ust. 1 updop.

Pogląd wyrażony w stanowisku pierwszym prezentuje także między innymi:
• Ministerstwo Finansów Departament Podatków Bezpośrednich i Opłat, pismo z dnia 18 października 1994 r. PO 41 AK-722-883/94, VAT zagraniczny
• Naczelnik Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Poznaniu w postanowieniu z dnia 27 października 2006 r., sygnatura ZD/4061-196/06
• Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku w postanowieniu z dnia 15 czerwca 2005 r. sygnatura DP IP 1 1423-0045105
  
  

II Stanowisko

Przyjmuje się, że w polskim systemie prawnym podatek od towarów i usług obowiązujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest odpowiednikiem podatku od wartości dodanej funkcjonującym w innych państwach Unii Europejskiej. Ustawa o podatku od towarów i usług stanowi implementację przepisów VI Dyrektywy dotyczącej "wspólnego systemu podatku od wartości dodanej" (obecnie 112 Dyrektywa). Pojęcie podatku od wartości dodanej obejmuje więc zarówno "podatek od towarów i usług", obowiązujący na terenie Polski, jak i "podatek od wartości dodanej", o którym mowa w ustawie o podatku od towarów i usług (art. 2 pkt 11), tj. podatek nakładany na terenie innych państw członkowskich Unii Europejskiej, z wyjątkiem polskiego podatku od towarów i usług.

Z uwagi na tożsamość podatku, od wartości dodanej oraz podatku od towarów i usług podatek ten powinien podlegać tym samym regulacjom podatkowym przewidzianym w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych co podatek od towarów i usług obowiązujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.Oznacza to, że rozwiązania zawarte w przepisach art. 16 ust. 1 pkt 46 updop, który reguluje kwestię zaliczania do kosztów uzyskania przychodów m.in. podatku naliczonego od towarów i usług, należy odnosić także do podatku od wartości dodanej.Takie stanowisko reprezentuje m.in. Ministerstwo Finansów Departament Podatków Bezpośrednich w piśmie z dnia 2 grudnia 2005 r. sygnatura PB3-1725/8213-280/WK/05 "Wątpliwości związane z zaliczaniem od ( powinno być "do") przychodów i kosztów podatkowych podatku od wartości dodanej."

Przy przyjęciu założenia, że przepisy updop dotyczące podatku od towarów i usług tyczą się także podatku od wartości dodanej naliczanego przez zagranicznych kontrahentów Spółki zastosować należy w tym przypadku normę zawartą w art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a) tiret drugie (tiret pierwsze nie ma w przedmiotowym stanie faktycznym zastosowania) updop, która mówi, że nie uznaje się za koszty uzyskania przychodu podatku od towarów i usług (podatku od wartości dodanej), z tym że jest kosztem uzyskania przychodów:
a) podatek naliczony:
- w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług - jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.Uznać więc na podstawie tej normy należy, że jest kosztem uzyskania przychodów podatek naliczony w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.
W opisywanym stanie faktycznym dyspozycja wynikająca z art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a) tiret drugie, uprawniająca do zaliczenia podatku od wartości dodanej do kosztów uzyskania przychodów została wypełniona gdyż:
1. na podstawie art. 86 ustawy z dnia z 11 marca 2004 r. Spółce nie przysługuje obniżenie kwoty podatku należnego o kwoty naliczonego podatku od wartości dodanej. Jak wynika z tej regulacji kwota podatku należnego może być obniżona tylko o kwoty podatku naliczonego, przy czym chodzi tutaj o kwoty naliczonego podatku od towarów i usług, który zgodnie z art. 5 ustawy zwany jest "podatkiem", czyli tego podatku który obowiązuje na terenie Polski. Tak więc zgodnie z zasadami obowiązującymi w zakresie odliczania podatku naliczonego na podstawie ustawy z dnia z 11 marca 2004 r. podatnikom polskim nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach wystawianych przez podatników podatku od wartości dodanej (podatników VAT z państw innych niż Polska),
   
2. Spółce nie przysługuje także zwrot różnicy podatku od towarów i usług ponieważ do kwot naliczonego podatku od wartości dodanej nie mają zastosowania przepisy dotyczące zwrotu różnicy podatku zawarte w Dziale IX Rozdziale 1 ustawy z dnia z 11marca 2004 r. (art. 87 i art. 88). Wartości naliczonego podatku od wartości dodanej nie uczestniczą w ogóle w rozliczeniu zobowiązań podatkowych w zakresie VAT w Polsce, nie są w ogóle wykazywane w deklaracji VAT-7. Mechanizm działania zwrotu różnicy podatku, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. a także 112 Dyrektywy polega na umożliwieniu podatnikom uzyskania zwrotu podatku naliczonego stanowiącego różnicę pomiędzy wartością podatku naliczonego a wartością podatku należnego. Zwrot różnicy realizuje się więc zawsze z uwzględnieniem podatku należnego. Zwroty podatku od wartości dodanej dokonywane na podstawie VIII Dyrektywy i przepisów wykonawczych funkcjonujących w danych państwach nie są zwrotem różnicy, jak stanowi art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a) tiret drugie updop, lecz zwrotem podatku zapłaconego w obcym państwie odbywającym się na podstawie odrębnych przepisów. Stąd ta część przepisu dotycząca zwrotu różnicy podatku od towarów i usług w przedmiotowym stanie faktycznym nie ma w ogóle zastosowania.

Spółka jednocześnie informuje, że w większości przypadków stara się o zwrot zapłaconego podatku naliczonego od wartości dodanej na podstawie odrębnych uregulowań. Spółka występuje z wnioskami o zwrot tego podatku do właściwych organów administracji podatkowej tych państw członkowskich Unii Europejskiej, na terytorium którego dokonała zakupów, na zasadach określonych w przepisach obowiązujących w tym państwie członkowskim.

Reasumując wskazujemy, że warunek określony w art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a) tiret drugie updop polegający na nie przysługiwaniu obniżenia kwoty jest spełniony, natomiast przepis w części dotyczącej zwrotu różnicy podatku od towarów i usług nie ma w przedmiotowym stanie faktycznym zastosowania gdyż ewentualny zwrot podatku od wartości dodanej dokonany przez właściwy organ administracji podatkowej danego państwa nie jest zwrotem różnicy o którym jest mowa w cytowanym powyżej przepisie.Ponadto Spółka zwraca uwagę na użyty przez ustawodawcę w tym przepisie łącznik "lub" (podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług), który wskazuje, że wystarczy spełnienie jednego z wymienionych tu warunków (nie obydwu łącznie) by dyspozycja normy została wyczerpana i zaliczenie do kosztów podatku od wartości dodanej zrównanego z podatkiem od towarów i usług było możliwe.

Stanowisko Spółki w sprawie jest takie, że niezależnie od przyjętego toku rozumowania zaprezentowanego w podejściu pierwszym czy też drugim dotyczącym odpowiedniego traktowania podatku od wartości dodanej na gruncie updop podatek od wartości dodanej naliczony przez kontrahentów zagranicznych Spółki i zapłacony na ich rzecz będzie stanowił koszty uzyskania przychodów na potrzeby podatku dochodowego od osób prawnych.Jeśli Spółka wystąpi z wnioskami o zwrot tego podatku do właściwych organów administracji podatkowej państw członkowskich w których podatek został odprowadzony i uzyska taki zwrot, Spółka określi przychód podatkowy w wysokości równej uzyskanemu zwrotowi i opodatkuje go na zasadach ogólnych.

Zdaniem Spółki nie ma podstaw prawnych do tego by pozbawiać podatników prawa do zaliczenia do kosztów podatkowych podatków obrotowych płaconych w innych państwach. Zapłacony podatek jest realnym, poniesionym ciężarem ekonomicznym mającym związek z przychodami, który co do zasady powinien stanowić koszt uzyskania przychodów. Natomiast z praktyki wiadome jest Spółce, że procedura zwrotu podatku od wartości dodanej z zagranicy jest bardzo sformalizowana, długa (trwa nawet kilka lat) a jej efekt końcowy nigdy nie jest pewny, gdyż wnioski o zwrot z różnych przyczyn mogą być odrzucone czy też kwota zapłaconego podatku nie zwrócona w pełnej wysokości.

W piśmie z dnia 29 stycznia 2008 r. będącym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa Spółka wskazała, że nie jest w stanie stwierdzić, który to konkretny przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie pozwala zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów podatku od wartości dodanej zapłaconego kontrahentom mającym swe siedziby poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej.
Dokonując ponownej oceny stanowiska Spółki zawartego we wniosku z dnia 09 października 2007 r. w odniesieniu do sformułowanego powyżej pytania Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów uznaje drugie stanowisko Spółki za prawidłowe.

Zgodnie z art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towaru i usług ( Dz. U. Nr. 54, poz 535 ze zm.) ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o podatku od wartości dodanej - rozumie się przez to podatek od wartości dodanej nakładany na terytorium innych państw członkowskich, z wyjątkiem podatku od towaru i usług nakładanego tą ustawą. W polskim systemie prawnym podatek od towarów i usług obowiązujący na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej jest odpowiednikiem podatku od wartości dodanej funkcjonującego w innych państwach Unii Europejskiej.

Ustawa o podatku od towaru i usług stanowi implementację przepisów VI Dyrektywy dotyczącej "wspólnego systemu podatku od wartości dodanej". Pojęcie podatku od wartości dodanej obejmuje więc zarówno "podatek od towarów i usług", obowiązujący na terenie Polski, jak i "podatek od wartości dodanej", o którym mowa w powołanym wcześniej art.2 pkt 11 ustawy o podatku od towaru i usług, tj. podatek nakładany na terenie innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Z uwagi na tożsamość podatku od wartości dodanej oraz podatku od towaru i usług podatek ten powinien podlegać tym samym regulacjom podatkowym przewidzianym w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych co podatek od towarów i usług obowiązujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r.( t.j. z 2000r. Dz. U. Nr. 54, poz. 654 ze zm.- określonej w dalszej części skrótem "ustawy o pdop") kosztami uzyskania są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia koszty

Z przepisu art. 16 ust.1 pkt 46 ustawy o pdop wynika, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów:

1. podatek naliczony:
   - jeżeli podatnik zwolniony jest od podatku od towaru i usług lub nabył towary i sługi w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku od towarów i usług,
   -w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług - jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej,
   
2. podatek należny w przypadku:
   - importu usług oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jeżeli nie stanowi on podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług: kosztem uzyskania przychodów nie jest jednak podatek należny w części przekraczającej kwotę podatku od nabycia tych towarów i usług, która mogłaby stanowić podatek naliczony w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług,
   - przekazania lub zużycia przez podatnika towarów lub świadczenia usług na potrzeby reprezentacji i reklamy, obliczony zgodnie z odrębnymi przepisami,
   
3. kwota podatku od towarów i usług, nieuwzględniona w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, podlegających amortyzacji zgodnie z art. 16a- 16m, lub dotycząca innych rzeczy lub praw niebędących środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi podlegającymi tej amortyzacji- w tej części, w jakiej dokonano korekty powodującej zmniejszenie podatku odliczonego zgodnie z art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług.

Z opisanego przez Spółkę stanu faktycznego sprawy wynika, że na podstawie art. 86 ustawy o podatku od towaru i usług Spółce nie przysługuje obniżenie kwoty podatku należnego o kwoty naliczonego podatku od wartości dodanej. Jak również nie przysługuje zwrot różnicy podatku od towarów i usług ponieważ do kwot naliczonego podatku od wartości dodanej nie mają zastosowania przepisy dotyczące zwrotu różnicy podatku zawarte w Dziale IX Rozdziale 1 ustawy o podatku od towarów i usług ( art. 87 i art. 88 ). Wobec tego, warunek określony w art. 16 ust 1 pkt 46 lit a tiret drugi ustawy o pdop został spełniony i w tej części podatek od wartości dodanej Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

Jeśli natomiast Spółka wystąpi z wnioskiem o zwrot podatku od wartości dodanej do właściwych organów administracji podatkowej państw członkowskich w których podatek został odprowadzony i uzyska taki zwrot, to winna określić przychód podatkowy w wysokości równej uzyskanemu zwrotowi na podstawie art. 12 ust 1 pkt 1 ustawy o pdop zgodnie z którym przychodami, z zastrzeżeniem ust 3 i 4 oraz art. 13 i 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Na zmienioną niniejszym aktem pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie z dnia 15 stycznia 2008 r. znak IBPB3/423-207/07/JS stronie przysługuje prawo wniesienia skargi z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenie niniejszej odpowiedzi (art. 53 § 2 ww. ustawy) za pośrednictwem organu, który wydał interpretację (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.