Pytanie:

Czy stanowi koszt uzyskania przychodu wartość wydobywanego kruszywa zużytego do produkcji elementów budowlanych lub przy sprzedaży samego kruszywa?

1. zawarta umowa będzie dotyczyła zakupu gruntu za określoną cenę oraz wycenionego co do ilości i wartości znajdującego się na nim kruszywa, albo

2. zawarta umowa będzie dotyczyła możliwości wydobycia określonej ilości kruszywa z cudzego gruntu za określoną cenę i w określonym czasie.

W świetle powyższego stanu faktycznego, Spółka wnosi o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

Czy stanowi koszt uzyskania przychodu wartość wydobywanego kruszywa zużytego do produkcji elementów budowlanych lub przy sprzedaży samego kruszywa?

Zdaniem Spółki, przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania Spółka nie może uwzględnić jako kosztu uzyskania przychodu wydatku na zakup gruntu. Natomiast, zdaniem Wnioskodawcy, zarówno w pierwszym jaki i drugim przypadku Spółka może uwzględnić koszt wydobytego kruszywa, zużytego do produkcji sprzedawanych elementów budowlanych lub przy sprzedaży samego kruszywa jako koszt uzyskania przychodu.

- są to koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów,

- są to koszty poniesione w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

- nie są kosztami wymienionymi w art. 16 ust. 1 updop.

Kosztami uzyskania przychodu są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, że Spółka zamierza nabyć zasoby kruszywa niezbędnego do produkcji materiałów budowlanych. Zgodnie z umową, którą podpisze Spółka z właścicielem pokładów kruszywa będzie mogła ona zakupić grunt oraz wycenione co do ilości i wartości znajdujące się na tym gruncie kruszywo za określoną cenę albo za określoną cenę wydobędzie w określonym czasie określoną ilości kruszywa z cudzego gruntu.

Zdaniem Spółki, nie może ona uwzględnić jako kosztu uzyskania przychodu wydatku na zakup gruntu, natomiast może uwzględnić koszt wydobytego kruszywa, zużytego do produkcji sprzedawanych elementów budowlanych lub przy sprzedaży samego kruszywa jako koszt uzyskania przychodu.

W myśl art. 16 ust. 1 pkt. 1a updop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych m.in. na nabycie gruntu i środków trwałych. Wydatki na nabycie gruntu mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów dopiero w przypadku odpłatnego zbycia gruntu.

W przedstawionym stanie faktycznym wydobycie samego kruszywa traktować należy jako rodzaj działalność polegającej na wytworzeniu produktu przeznaczonego do sprzedaży (wydobycie kruszywa na sprzedaż) bądź na wytworzeniu półproduktu poddanego w kolejnym etapie produkcji dalszej obróbce (wydobycie kruszywa przeznaczonego do produkcji materiałów/elementów budowlanych). W każdym razie pod względem obowiązków podatkowych wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w przedstawionym procesie gospodarczym kruszywo pełni funkcję towaru podlegającego sprzedaży lub półproduktu do przetworzenia a nie funkcję środka trwałego w postaci posiadania samej ziemi w stanie nieprzetworzonym w rozumieniu jej powierzchni. Spółka sprzedaje nie sam grunt jako jego powierzchnię, ale bogactwo naturalne znajdujące się na tym gruncie pod powierzchnią ziemi. Należy zauważyć, że udzielona odpowiedź nie ustosunkowuje się do zagadnienia zgodności działań Podatnika z innymi przepisami prawa pozwalającymi na taką działalność, przyjmując, że Podatnik posiada wszelkie wymagane prawem zezwolenia na taką eksploatację i że działalność taka, tj. wydobycie, przetworzenie i sprzedaż kruszywa jest zgodna z tymi przepisami.

W związku z powyższym, biorąc pod uwagę fakt, iż wydatki poniesione na pozyskiwanie sprzedawanego następnie kruszywa, w tym i jego wartość odpowiadają kryteriom wynikającym z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych a treść przepisu art. 16 ust. 1 w/w ustawy nie wyłącza przedmiotowych wydatków z kosztów uzyskania przychodów, będą one stanowiły dla Spółki koszty uzyskania przychodów w momencie sprzedaży samego kruszywa lub wytworzonych z niego materiałów/elementów budowlanych.

Zauważyć należy, że poniesienie przez Spółkę kosztu powinno być właściwie udokumentowane. Stosownie bowiem do przepisu art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Przepis ten, w powiązaniu z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.) oznacza, że dowody księgowe zgodne ze stanem faktycznym, prawidłowo wprowadzone do ksiąg rachunkowych mogą być uznane za bezpośrednie dowody m.in. na poniesienie wydatków zaliczonych w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie orzekł jak w sentencji.

Zawarta w niniejszym postanowieniu interpretacja odnosi się do przedstawionego przez podatnika we wniosku stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania postanowienia.

Zgodnie z art 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa powyższa interpretacja nie jest wiążąca dla Podatnika, jednakże jest wiążąca dla właściwych organów podatkowych i organów kontroli skarbowej do momentu jej zmiany lub uchylenia.

Na postanowienie służy Stronie prawo wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, za pośrednictwem Naczelnika tutejszego urzędu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia. Zażalenie na postanowienie organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw postanowieniu oraz uzasadnienie przyczyn uznania interpretacji zawartej w niniejszym postanowieniu za niewłaściwą.