Pytanie:

Czy nakłady poniesione przez Spółkę na wykonanie przyłącza wodno-kanalizacyjnego przekazanego później nieodłatnie innej spółce gwarantujące możliwość korzystania z sieci stanowi darowiznę i czy można je zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów spółki?

Stanowisko Spółki w tej sprawie:Zdaniem Spółki nie jest to jednak darowizna, gdyż występują tu wzajemne zobowiązania stron, a poniesione nakłady na wykonanie infrastruktury technicznej są kosztem operacyjnym - pośrednio związanym z działalnością operacyjną firmy z chwilą ichponiesienia.Oceniając stanowisko-Spółkiwyrażone w sprawie, stwierdzam co następuje: Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858) osoby, które wybudowały z własnych środków urządzenia wodociągowe i urządzenia kanalizacyjne mogą je przekazać odpłatnie gminie lub przedsiębiorstwu wodociągowo -kanalizacyjnemu na warunkach określonych w umowie. Należność za przekazane urządzenia wodociągowe i urządzenia kanalizacyjne może być rozłożona na raty lub uwzględniona w rozliczeniach za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków.
W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 z póżn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
Niezależnie od tego, do kosztów uzyskania przychodów zalicza się wydatki poniesione na prawidłowe funkcjonowanie podmiotugospodarczego.

W związku z powyższym nie ma podstaw traktowania nieodpłatnego przekazania infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej jak darowizny. Stanowisko takie znajduje się również w orzecznictwie NSA, według którego przyłącza do sieci wodociągowej nie stanowią obiektów kompletnych (środków trwałych) i przekazanie ich nie stanowi darowizny (wyrok NSA z 15 kwietnia 1998 r., sygn. akt SA/Sz 1205/97,niepublikowany oraz wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2000 r., sygn. akt SA/Ka 1836/98, publikowany w ONSA 3/01).
Mając na względzie stan faktyczny, jak również wykładnię prawa, postanawiam jak w sentencji.
Udzielona interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Zgodnie z art. 14 b § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa niniejsza interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika, inkasenta natomiast wiążę organy podatkowe i organy kontroli skarbowej właściwe dla wnioskodawcy- do czasu jej zmiany lub uchylenia.
Na niniejsze postanowienie zgodnie z art. 236 w związku z art. 14 a § 4 ustawy Ordynacja podatkowa służy prawo wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie za pośrednictwem Naczelnika Lubelskiego Urzędu Skarbowego w Lublinie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.