Pytanie:

Czy wydatek poniesiony na zakup węgla z faktury dokumentującej dostawę węgla , służący działalności opodatkowanej powinien w całości stanowić koszt uzyskania przychodu, czy tylko w części , która dotarła do siedziby Spółki?

Czy wydatek poniesiony na zakup węgla z faktury dokumentującej dostawę węgla , służący działalności opodatkowanej powinien w całości stanowić koszt uzyskania przychodu, czy tylko w części , która dotarła do siedziby Spółki?

Naczelnik Trzeciego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Radomiu stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe.

Stan faktyczny

Spółka zawarła umowę na zakup węgla ze sprzedawcą ( zwanym dalej Kopalnią) oraz z firmą przewozową (zwaną dalej Przewoźnikiem) na świadczenie usług przewozu węgla do siedziby Spółki.

Spółka zawarła umowę na zakup węgla ze sprzedawcą ( zwanym dalej Kopalnią) oraz z firmą przewozową (zwaną dalej Przewoźnikiem) na świadczenie usług przewozu węgla do siedziby Spółki.

1.Zgodnie z postanowieniami umowy rocznej na dostawę węgla energetycznego:Sprzedający zobowiązany jest do przeniesienia na rzecz Kupującego własność dostarczonego i zafakturowanego węgla.

2.Sprzedający na swój koszt prowadzi załadunek węgla oraz przygotowujei nadaje niezbędne dokumenty przewozowe.

3.Transport węgla odbywa na koszt Kupującego trakcją i taborem kolejowym (franco stacja nadania). Strony ustalają, że Kupujący ma prawo jednostronnie wskazać Sprzedającemu Przewoźnika, który będzie realizował dostawy węgla na jego zlecenie.

4.Pomiar ilości dostarczonego węgla odbywa się u Sprzedającego i może być sprawdzony u Kupującego wg indywidualnie ustalonych zasad.W obydwu przypadkach dozwolony jest udział drugiej strony.

W czasie transportu węgla mają miejsce przypadki kradzieży węgla w związku z czym dostawa, która dociera do Spółki nie odpowiada ilości węgla zafakturowanego przez Kopalnię.

Sprawy dotyczące reklamacji do Przewoźnika i wypłacanych odszkodowań z tego tytułu szczegółowo regulują powszechnie obowiązujące przepisy Ustawy Prawa Przewozowego z 15.11.1984 r. (DZ.U.00.50.601) i Rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 24 lutego w sprawie ustalania stanu przesyłek oraz postępowania reklamacyjnego (DZ.U.06.38.266). Spółka na podstawie tych przepisów, po stwierdzeniu usypu węgla (przed przyjęciem składu) w wyniku komisyjnego ważenia na wadze Spółki składu całopociągowego węgla wysłanego za jednym listem przewozowym i po sporządzeniu stosownego protokółu ustalenia stanu przesyłki składa reklamację do Przewoźnika.

Kopalnia nie uczestniczy w procedurze reklamacyjnej. Odpowiedzialność zgodnie z przytoczonymi przepisami i art. 65. l Prawa Przewozowego ponosi od przyjęcia przesyłki do przewozu Przewoźnik.

Dokumentacja reklamacyjna zgodnie z § 5 ust.1-3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa obejmuje: pismo reklamacyjne z wykazaną kwotą roszczenia, protokół ustalenia stanu przesyłki ze wskazaniem wielkości ubytku towaru sporządzony przez przewoźnika, oryginał listu przewozowego wraz z załącznikiem przesyłki, której reklamacja dotyczy i potwierdzoną kopię faktury za węgiel z kopalni do naliczenia odszkodowania. Przewoźnik w każdym przypadku złożonej i uznanej reklamacji na usyp węgla powstały w transporcie informuje Spółkę o przyznaniu odszkodowania w kwocie wyliczonej z uznanego braku ilościowego węgla i ceny węgla wg kopalni. Na podstawie dokumentacji reklamacyjnej Przewoźnik w przypadku uznania reklamacji wypłaca Spółce kwotę netto wraz z podatkiem VAT.

Spółka po otrzymaniu faktury za węgiel energetyczny całą należność za zakupiony węgiel (także skradziony) przekazuje na konto Kopalni. Płatności za węgiel następują w formie przelewu na konta bankowe wskazane na fakturach w terminie 30 dni, licząc od daty ich wystawienia.

W księgach Spółki zdarzenie kradzieży węgla nie jest ujmowane w kosztach uzyskania przychodu, lecz zawieszane na koncie "Rozrachunki z tytułu reklamacji".W przypadku uznania reklamacji przez przewoźnika otrzymane kwoty ujmowane są na kontach "Rozrachunki z tytułu reklamacji" i drugostronnie "Rachunek bankowy" natomiast w przypadku nie uznania reklamacji przez przewoźnika kwota reklamacji jest księgowana w koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodów: "Pozostałe koszty operacyjne NKUP" i "Rozrachunki z tytułu reklamacji".

Zakup węgla jest bezpośrednio związany z prowadzoną działalnością, z której Spółka uzyskuje przychody w rozumieniu art.12 ust. l ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Spółka po otrzymaniu Faktury VAT za zakupiony węgiel uznawała za koszt uzyskania przychodu wydatki poniesione na tą cześć węgla, która dotarła do Spółki natomiast skradziona część węgla nie stanowiła kosztów uzyskania przychodów. W związku z tym, że skradziony węgiel nie stanowił kosztu uzyskania przychodów Spółka nie odliczała również od tej części podatku VAT naliczonego.

Wątpliwości Spółki odnośnie zasadności i prawidłowości przedstawionego stanu faktycznego pojawiły się po zapoznaniu się z postanowieniem w sprawie interpretacji prawa podatkowego wydanego przez Urząd Skarbowy w Dąbrowie Górniczej Sygn. akt PP/443-46/05/54914/2006/MT. Powyższe postanowienie dotyczy również sytuacji kradzieży węgla i kwestii odliczenia całości podatku VAT naliczonego z faktury dokumentującej dostawę węgla, który w czasie transportu częściowo został skradziony. Interpretacja ta została załączona do niniejszego wniosku.

Pytanie podatnika.

W związku z przedstawionym stanem faktycznym, Spółka wnosi o udzielenie pisemnej interpretacji:1.Czy wydatek poniesiony na zakup węgla z faktury dokumentującej dostawę węgla, służący działalności opodatkowanej powinien w całości stanowić koszt uzyskania przychodu, czy tylko w części , która dotarła do siedziby Spółki?

Stanowisko podatnika.

Zgodnie z art. 15 ust.1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm), kosztami uzyskania przychodu są wszelkie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodu za wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1ustawy. Zatem, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, to między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu. Zdaniem Spółki wydatki poniesione na zakup węgla nie mogły w całości stanowić kosztu uzyskania przychodu gdyż Spółka w celu osiągnięcia przychodu z działalności wykorzystała tylko tą część dostawy węgla, która dotarła do Spółki. Skradziona część węgla nie została wykorzystana przez Spółkę w celu osiągnięcia przychodu.

Biorąc pod uwagę stan faktyczny przedstawiony przez Podatnika we wniosku oraz obowiązujący stan prawny Naczelnik Trzeciego Mazowieckiego Urzędu Skarbowegow Radomiu stwierdza co następuje

Ustawową definicję kosztów uzyskania przychodów zawiera art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), zgodnie z którym:

- kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2006r.),

- kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2007r. t.j. po zmianie wprowadzonej ustawą z dnia 16 listopada 2006r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2006r. Nr 217, poz. 1589).

Generalnie, aby dany wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien spełniać, stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), łącznie następujące warunki:

- pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu,

- nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 16 ust. 1 powyższej ustawy.

Oznacza to, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wymienionych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, jeżeli pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami, w tym służą zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Z opisanego stanu faktycznego wynika, że w czasie transportu węgla mają miejsce przypadki kradzieży węgla, w związku z czym dostawa, która dociera do Spółki nie odpowiada ilości węgla zafakturowanego przez Kopalnię.

Spółka po otrzymaniu faktury za węgiel energetyczny całą należność za zakupiony węgiel (także skradziony) przekazuje na konto Kopalni. Płatności za węgiel następują w formie przelewu na konta bankowe wskazane na fakturach w terminie 30 dni, licząc od daty ich wystawienia.

Stwierdzić więc należy, że w związku z zapłatą przez Spółkę całej kwoty wynikającej z faktury Spółka ponosi stratę w wysokości wartości skradzionej części węgla.

Strata jest zdarzeniem losowym, niezależnym od woli podatnika powstałym zarówno w wyniku działań przyrody jak i działań innego człowieka powodującym ubytek lub szkodę, pod warunkiem, że podatnik nie przyczynia się w jakiś sposób do powstania tej szkody lub nie ułatwia jej powstania.

Na podstawie przedstawionego stanu faktycznego stwierdzić należy, że wartość utraconejw wyniku kradzieży części węgla stanowi stratę, do powstania której Podatnik w żaden sposób się nie przyczynia i jest ona od niego niezależna oraz jest ona udokumentowana stosownym protokołem ustalającym stan przesyłki, na podstawie którego Spółka składa reklamacje do Przewoźnika.

Pomimo faktu, iż ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera uregulowań bezpośrednio odnoszących się do strat w środkach obrotowych, w świetle doktrynyi dotychczasowego orzecznictwa niekwestionowany jest pogląd, iż przedmiotowe straty (wartość skradzionej części węgla) podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów stosownie do przytoczonego przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, o ile są niezawinione przez podatnika i właściwie udokumentowane.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że w sytuacji uznania przez Przewoźnika reklamacjii otrzymania przez Spółkę odszkodowania, przychód uzyskany z tego tytułu należy zaliczyć do przychodów podatkowych na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w dacie jego otrzymania. W związku z powyższym postanowiono jak w sentencji.