Pytanie:

Czy wynajem mieszkania za granicą na potrzeby delegacji pracowników może być kosztem uzyskania przychodów?

W dniu 20 grudnia 2006r. Spółka złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskująca jest producentem balustrad, poręczy, schodów. Klienci Wnioskodawcy to zarówno polskie, jak i zagraniczne podmioty. Często zdarza się, że pracownicy Spółki wysyłani są do innych krajów Unii na pomiary niezbędne do wyceny zleceń, negocjacje lub montaż podczas realizacji zlecenia. Takie pomiary wymagają spędzenia kilku dni poza granicami kraju. Niedawno Wnioskująca dostała propozycję wynajęcia mieszkania w kraju, w którym ma najwięcej zleceń zagranicznych.

W związku z powyższym, Spółka zwróciła się z zapytaniem, czy wynajem takiego mieszkania na potrzeby delegacji pracowników może być kosztem uzyskania przychodów?

Zdaniem Wnioskującej, nie ma przeciwwskazań do ujęcia ww. wydatków na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do kosztów uzyskania przychodów. Ponieważ delegacje do tego miasta i jego okolic są dość częste i wymagają kilkudniowej pracy kilku osób z firmy, wynajęcie takiego mieszkania byłoby o wiele bardziej opłacalne dla Wnioskującej, niż korzystanie z noclegu hotelowego wszystkich delegowanych pracowników. Ponadto, mieszkanie położone jest w pobliżu miejsca zamieszkania udziałowca Spółki, który jest jednocześnie członkiem zarządu, dzięki czemu perspektywa otrzymywania dość dużej ilości zleceń z tamtego obszaru jest bardzo realna. Podatnik wskazuje, iż dzięki temu zaistniałaby możliwość oddelegowania większej ilości personelu, co sprzyjałoby zwiększeniu sprawności ich działania, a dzięki temu zwiększeniu ilości realizowanych zleceń (a tym samym przychodu). Wnioskodawca podnosi, iż koszty najmu byłyby ustalone na podstawie cen rynkowych.

Ustosunkowując się do przedstawionej powyżej kwestii, stwierdza się co następuje:

Stosownie do przepisu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...).

Niezależnie od powyższego, należy wskazać, iż na mocy art. 1 pkt 9 lit. a) ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zmianie uległa treść przepisu art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej. Stosownie do art. 11 i art. 2 ww. ustawy, podatnicy których rok podatkowy jest zgodny rokiem kalendarzowym, od dnia 1 stycznia 2007r. stosują przepis art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej w następującym brzmieniu: kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.(...).

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. Przy czym kosztami uzyskania przychodów są zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, dotyczące całokształtu działalności podatnika, związane z funkcjonowaniem firmy, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów, a także w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przyniosło (przynosiło) przychody także w przyszłości.

Wskazać przy tym należy, iż zaliczając określony wydatek w poczet kosztów uzyskania przychodów, podatnik podatku dochodowego od osób prawnych odnosi ewidentną korzyść, zatem obowiązany jest do wykazania związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (zachowaniem, zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej.

Wnioskodawca podnosi, iż dzięki możliwości wynajęcia przedmiotowego mieszkania, a tym samym możliwości oddelegowania większej ilości personelu, zwiększeniu ulegnie ich sprawność działania, co przełoży się na zwiększenie ilości realizowanych zleceń, a tym samym na zwiększenie przychodu. Nadto, wynajęcie mieszkania dla pracowników byłoby o wiele bardziej opłacalne niż korzystanie z noclegu hotelowego wszystkich delegowanych pracowników.

Skoro zatem, wynajmowanie mieszkania jest rozwiązaniem tańszym niż każdorazowe opłacanie noclegów w hotelu i ma również wpływ na ilość realizowanych zleceń, a tym samym na osiągany przez Wnioskodawcę przychód, wydatki ponoszone przez Wnioskującą z tytułu najmu przedmiotowego mieszkania mogą stanowić koszt uzyskania przychodów w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Jednocześnie, organ podatkowy wskazuje, iż w przedmiotowej interpretacji ustosunkowuje się wyłącznie do argumentacji zawartej w piśmie Wnioskującej. Regulacje art. 14a-d ustawy Ordynacja podatkowa nie przewidują bowiem prowadzenia postępowania dowodowego w sprawach o interpretację przepisów prawa podatkowego.

Przedmiotowa interpretacja co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskującą i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia.