Pytanie:

Czy do środków trwałych spełniających znamiona używanych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji, ale które przez kilka miesięcy były poprzez Spółkę amortyzowane podstawową stawką z wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych, można zastosować indywidualnie ustaloną stawkę amortyzacyjną?

Czy do środków trwałych spełniających cechy używanych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji, ale które przez kilka miesięcy były przez Spółkę amortyzowane podstawową stawką z wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych, można zastosować indywidualnie ustaloną stawkę amortyzacyjną?

Stanowisko Spółki:

Zgodnie ze stanowiskiem Spółki powyższe jest możliwe, gdyż mieści się w dopuszczonych przez ustawodawcę możliwościach podwyższenia lub obniżenia stawki amortyzacyjnej i nie spełnia znamion zmiany metody amortyzacji.

Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa - Mokotów nie potwierdzając, stanowiska Wnioskodawcy wyjaśnia:

W myśl art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zmianami) amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2) maszyny, urządzenia i środki transportu, 3) inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17 a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z art. 16h ust. 2 powołanej ustawypodatnicy dokonują wyboru jednej z metod amortyzacjiokreślonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałychprzed rozpoczęciem ich amortyzacji i wybraną metodę stosują do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Generalnie przyjąć należy, że Ustawodawca przewidział dwie metody dokonywania odpisów amortyzacyjnych.Pierwsza metoda opiera się o Wykaz stawek amortyzacyjnych stanowiący załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, dokonuje się zgodnie z art. 16i wyżej powołanej ustawy.Druga metoda pozwala, przy spełnieniu określonych warunków i z zastosowaniem określonych w przepisach zasad, indywidualnie obrać stawkę amortyzacji. Stosownie więc do art. 16j ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji środków trwałych danego podatnika, z tym, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż - 30 miesięcy dla środków transportu. Natomiast zgodnie z art. 16j ust. 2 pkt 1 środki trwałe, uznaje się za używane, jeżeli podatnik udowodni, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 6 miesięcy.

Z powołanego wyżej przepisu art. 16j ust. 1 wynika, że zastosowanie indywidualnych stawek amortyzacyjnych jest możliwe tylko po spełnieniu łącznie dwóch warunków, a mianowicie:

#61607; środki trwałe muszą być po raz pierwszy wprowadzone do ewidencji podatnika#61607; środki trwałe muszą spełniać warunki określone w ust. 2 definicji środka trwałego używanego, tj. muszą być wykorzystywane przez określony przepisem okres przez poprzedniego właściciela.

Wnioskodawca w swoim zapytaniu zawarł informację, że środki trwałe będące przedmiotem zapytania były już przez niego amortyzowane z zastosowaniem stawki z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych. Zatem wprowadzenie środków trwałych do ewidencji już nastąpiło, a Wnioskodawca dokonał wyboru sposobu amortyzacji polegającego na zastosowaniu stawki z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych, stosował przepisy art. 16i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i zgodnie z przepisem art. 16h ust. 2 wybrany sposób powinien stosować do pełnego zamortyzowania środka trwałego. Jak wykazano zatem, brak jest w stanie faktycznym podanym przez Wnioskodawcę, możliwości indywidualnego ustalenia stawki amortyzacyjnej.

Tutejszy organ zauważa, że wyrażając własne stanowisko w sprawie Wnioskodawca dokonał błędnego utożsamienia ustalenia indywidualnej stawki amortyzacyjnej z obniżaniem bądź podwyższaniem stawki z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych. Zgodnie z art. 16i ust. 2-6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy po spełnieniu warunków oraz na zasadach określonych w tych przepisach mogą podwyższać bądź obniżać stawki z Wykazu. Podwyższenie lub obniżenie następuje począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Przy czym podkreślić należy, że nie ma w tym przypadku mowy o zmianie metody amortyzacji. Jest to nadal amortyzacja oparta na Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych.Warunki stosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych dla używanych lub ulepszonych środków trwałych oraz stawek podwyższonych lub obniżonych o jakich mowa w art. 16i ustawy są odmienne i pojęć tych nie należy utożsamiać, mimo, że przy stosowaniu indywidualnych stawek okres amortyzacji ulega skróceniu podobnie jak w przypadku podwyższenia stawki z Wykazu.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa Mokotów postanowił jak w sentencji.

Niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia i jest aktualna do czasu zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego przedstawionego przez pytającego. Zmiana poszczególnych elementów stanu faktycznego może mieć wpływ na zmianę zakresu praw i obowiązków Podatnika.

Zgodnie z art. 14b § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa, niniejsza interpretacja nie jest wiążąca dla Podatnika, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej do czasu jej zmiany lub uchylenia w drodze decyzji, w trybie określonym w art. 14b § 5 wyżej wymienionej ustawy.

Zgodnie z art. 14a § 4 Ordynacji podatkowej na postanowienie służy Stronie prawo wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie za pośrednictwem tutejszego organu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Powinno ono odpowiadać wymogom art. 222 Ordynacji podatkowej oraz zawierać opłatę skarbową.