Pytanie:

Czy wydatki ponoszone przez Spółkę na rzecz podwykonawców mogą być w całości zaliczone do kosztów uzyskania przychodów Spółki w dacie ich poniesienia oraz, że sposób dokumentowania wydatków ponoszonych przez Spółkę poprzez umowy podpisane z podwykonawcami jest poprawny z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego.

Stanowisko Spółki :

Zdaniem Spółki wydatki ponoszone przez Spółkę na rzecz podwykonawców stanowią w całości koszty uzyskania przychodów Spółki w dacie poniesienia oraz są prawidłowo udokumentowane z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa podatkowego. Spółka powołuje się przy tym na art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, oraz na powszechnie przyjętą wykładnię gramatyczną powyższego przepisu, iż podatnik ma możliwość uwzględnienia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż mają one bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.Jak wskazano powyżej, działania podwykonawców mają charakter pomocniczy względem prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, ich głównym celem jest wsparcie Spółki w procesie akwizycji nowych klientów.Z uwagi na fakt, iż celem usług świadczonych przez podwykonawcę jest uzyskanie od potencjalnego klienta Spółki wszelkich informacji pomocnych przy formułowaniu przez Spółkę oferty na świadczenie przez nią usług doradztwa finansowego oraz następnie doradztwo Spółce w zakresie formułowania przedmiotowej oferty oraz współpraca ze Spółką w bieżących kontaktach z potencjalnymi klientami Spółki oraz prowadzonych rokowaniach, usługi te - zdaniem Spółki- mają niewątpliwie charakter usług doradczych.W konsekwencji, skoro usługi prowadzone przez podwykonawców zmierzają do zwiększenia sprzedaży Spółki i mają bezpośredni związek z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą, a tym samym z uzyskiwanymi przez Spółkę przychodami, nie ulega wątpliwości, iż wydatki ponoszone przez Spółkę z tego tytułu stanowią koszt uzyskania przychodów Spółki.Ponieważ charakter wykonywanych przez podwykonawców usług wskazuje na ich doradczy charakter, usługi te podlegają, zdaniem Spółki, zaliczeniu do kosztów podatkowych Spółki w dacie ich poniesienia.Według Spółki, w zakresie dokumentowania przedmiotowych wydatków zawarta umowa określająca czynności, do których wykonywania obowiązany jest podwykonawca (wraz ze wskazaniem nazwy klienta, którego usługi doradcze podwykonawcy dotyczą) wraz z zawartymi przez Spółkę umowami o świadczenie przez Spółkę usług doradczych z danym klientem są wystarczającą podstawą do uznania, iż ponoszone przez Spółkę wydatki zostały w sposób należyty udokumentowane.Z uwagi na specyfikę przedmiotowych usług brak bowiem jest możliwości dokumentowania czynności podejmowanych przez podwykonawcę podczas realizacji usług doradczych na rzecz Spółki.

Przepisy prawa podatkowego mające zastosowanie w sprawie:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Powyższy przepis ustanawia pojemną regułę, w myśl której zasadniczo każdy wydatek celowo poniesiony z zamiarem uzyskania przychodu powinien być uznany za koszt uzyskania tego przychodu, chyba że został wymieniony w katalogu kosztów nie stanowiących kosztów uzyskania przychodu, zawartym w art. 16 tej ustawy. Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona jest od spełnienia następujących warunków: powiązania poniesionego wydatku z działalnością podatnika, który zalicza ten wydatek do kosztów, istnienia bezpośredniego lub nawet tylko potencjalnego związku przyczynowego między wydatkiem a uzyskanym przychodem oraz właściwego udokumentowania tego wydatku, przy czym przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Jednocześnie koszty uzyskania przychodów, które można bezpośrednio powiązać z konkretnym przychodem ujmuje się w momencie osiągnięcia tego przychodu, a koszty, które pośrednio przyczyniają się do powstania przychodów i których nie można przyporządkować do danego przychodu, wykazuje się w dacie ich faktycznego poniesienia. Powyższe wynika z art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe; w tym przypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione.

W przedstawionym przez Spółkę stanie faktycznym nabywane są usługi obce, polegające na:-poszukiwaniu klientów przez podmioty zewnętrzne,-świadczeniu usług przez podwykonawców w ramach umowy zawartej pomiędzy Spółką a klientem.Pomimo, że w obu przypadkach są to usługi doradztwa finansowego, można podzielić je na te, które pośrednio wpływają na przychody Spółki i te, które mają bezpośredni związek z przychodami Spółki.W pierwszym przypadku usługi polegające na pozyskiwaniu klientów związane są ogólnie z prowadzoną działalnością gospodarczą przez Spółkę, nie dotyczą zatem konkretnego przychodu. Natomiast usługi wykonywane pod konkretną umowę odnoszą się bezpośrednio do przychodu uzyskiwanego ze świadczenia usług w ramach tej umowy, chyba, że wyniki tych usług można wykorzystać również przy innej okazji. Rozróżnienie charakteru tych usług powoduje to, iż koszty usług poszukiwania klientów bądź usług, których efekty mogą być wielokrotnie wykorzystywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, zaś koszty usług podwykonawstwa - w momencie uzyskania przychodu z tytułu zawartej umowy z klientem. Jak wspomniano powyżej, aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, musi być również właściwie udokumentowany. Brak stosownych dokumentów zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa uniemożliwia zaliczenie danego wydatku do tych kosztów. Kwestia udokumentowania szczególnie dotyczy usług niematerialnych. Podatnik powinien zatem posiadać dowody wykonania takich usług.Wymóg taki wynika z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który zobowiązuje podatników do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Tymi odrębnymi przepisami są przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.), która w art. 20 określa, iż podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej, a do ksiąg rachunkowych okresu sprawozdawczego należy wprowadzić, w postaci zapisu, każde zdarzenie, które nastąpiło w tym okresie sprawozdawczym.Umowa zawarta z podwykonawcą nie potwierdza jeszcze rzeczywistego wykonania usług w niej określonych. Spółka musi zatem zgromadzić inne materialne dowody poświadczające wykonanie tych usług. Mogą być nimi m.in. sprawozdania z przebiegu wykonania usług, ze wskazaniem, co było ich zakresem, jakie czynności wykonano (spotkania, rozmowy telefoniczne, badania dokumentów itp.), jakie dokumenty sporządzono w ramach wykonania usługi, kto wykonywał poszczególne czynności itp., bez ujawniania treści poszczególnych czynności i dokumentów, protokoły ze spotkań biznesowych, notatki służbowe, korespondencja prowadzona z podwykonawcą, specyfikacje do faktur, itp.Dopiero na podstawie dokumentów potwierdzających faktyczne wykonanie usługi Spółka ma prawo zaliczenia poniesionego z tego tytułu wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Zwrócić przy tym należy uwagę na istotę dowodów wykonania usług w postępowaniu podatkowym. Stosownie do art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami w postępowaniu podatkowym, zgodnie z art. 181 ustawy, mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku prawomocnie zakończonego postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "w szczególności" wskazuje, iż katalog dowodów jest otwarty. Wskazane jest zatem posiadanie (pod kątem ewentualnego postępowania podatkowego) wszelkich dowodów, potwierdzających zaistnienie danego zdarzenia gospodarczego, w tym przedmiotowego nabycia usług niematerialnych.Biorąc powyższe pod uwagę, tylko właściwie udokumentowany wydatek, pozostający w związku z działalnością podatnika, który ten wydatek zalicza do kosztów, mający bezpośredni lub pośredni wpływ na uzyskiwane przychody, będzie mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów.Naczelnik tut. Urzędu po rozpatrzeniu przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego sprawy oraz uwzględniając stan prawny poparty orzecznictwem sądów administracyjnych w tym zakresie, stwierdza, iż sposób udokumentowania wydatków ponoszonych przez Spółkę na rzecz podwykonawców wykonujących usługi doradztwa finansowego, tylko poprzez podpisaną z nimi umowę jest niewystarczający. Tym samym wydatek z tytułu zakupu usług doradczych, udokumentowany jedynie umową o świadczenie tych usług, bez potwierdzenia faktycznego wykonania usługi, nie będzie mógł stanowić kosztu uzyskania przychodu na podstawie cytowanego wyżej art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W związku z powyższym, Naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie nie potwierdza stanowiska Spółki zawartego we wniosku.Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak na wstępie.Niniejsze postanowienie dotyczy wyłącznie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku oraz obowiązującego w tym stanie faktycznym stanu prawnego.