Pytanie:

Czy wydatki związane z finansowaniem imprez integracyjnych dla pracowników firmy stanowią w pełnej wysokości koszty uzyskania przychodów?

Wątpliwości Spółki budzi możliwość zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodu oraz ewentualna konieczność postrzegania tego rodzaju imprez jako usług świadczonych na rzecz pracowników z konsekwencją w postaci obowiązku naliczenia podatku VAT.

Zdaniem Wnioskodawcy wydatki poniesione na organizację imprez integrujących pracowników są związane z przychodem, i jako takie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Ponadto imprezy integrujące pracowników nie są usługami świadczonymi na rzecz pracowników wymienionymi w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), w związku z czym nie są świadczeniami podlegającymi autonomicznemu opodatkowaniu podatkiem VAT.

W uzasadnieniu swego stanowiska w zakresie skutków podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych, Wnioskodawca powołuje się na stanowisko Ministerstwa Finansów wyrażone w piśmie o sygn. PB3/GN-8213-298/05/1680, iż wydatki poniesione na zorganizowanie dla pracowników imprezy integracyjnej i okolicznościowej mogą stanowić koszt uzyskania przychodów. Kwoty te nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowiącym zamknięty katalog wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów. W przytoczonym wyżej wyjaśnieniu Ministerstwo Finansów stwierdziło, że:

"Kosztami podatkowymi są również tzw. koszty pracownicze. Koszty te obejmują przede wszystkim wynagrodzenie zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety oraz wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników. Mogą również obejmować wydatki ponoszone na rzecz pracowników w postaci organizacji dla nich imprez okolicznościowych i integracyjnych. Wydatki te związane są bowiem z prowadzoną przez podatnika działalnością oraz mają na celu poprawę atmosfery pracy i zintegrowanie pracowników z pracodawcą (podatnikiem), a przez to zwiększenie efektywności pracy."

W świetle powyższego Spółka stoi na stanowisku, iż wydatki związane z finansowaniem imprez integracyjnych dla pracowników firmy stanowią w pełnej wysokości koszty uzyskania przychodów.

Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie podziela stanowisko Spółki zawarte we wniosku i wyjaśnia, co następuje.

Konstrukcja kosztów uzyskania przychodów, określona w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) oparta jest na klauzuli generalnej stanowiącej, iż kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkami enumeratywnie wymienionymi w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Podatnik ma więc prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków jeżeli pozostają one w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, o ile przedmiotowe wydatki nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowiącym zamknięty katalog wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów.

W związku z tym do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć tzw. koszty pracownicze. Pojęcie to obejmuje przede wszystkim wynagrodzenia wypłacane pracownikom za pracę wykonywaną w ramach stosunku pracy. Można tu wymienić zarówno wynagrodzenie zasadnicze, wynagrodzenie za godziny nadliczbowe, wszelkiego rodzaju nagrody i premie jak również wszelkiego rodzaju świadczenia dodatkowe, diety oraz wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników. W ramach tych wydatków mieszczą się także wydatki poniesione na zorganizowanie dla pracowników imprez integracyjnych i okolicznościowych. Celem tego typu spotkań jest stworzenie dobrej atmosfery i zacieśnienie więzi zarówno wśród pracowników przedsiębiorstwa, jak i pomiędzy pracownikami a firmą, co w konsekwencji powinno przełożyć się na lepszą pracę firmy, zwiększenie jej efektywności, a pośrednio - zwiększenie przychodów firmy. Lepiej umotywowani pracownicy są bardziej efektywni, co przyczynia się do zwiększenia przychodów uzyskiwanych przez Spółkę.

Wydatki poniesione na integrację pracowników odpowiadają kryteriom wynikającym z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, natomiast treść przepisu art. 16 ust. 1 w/w ustawy nie wyłącza ich z kosztów uzyskania przychodów. Zatem analiza przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych pozwala na stwierdzenie, że opisane we wniosku wydatki stanowią dla Spółki koszt uzyskania przychodu. Do kosztów uzyskania przychodów zalicza się je w pełnej wysokości, ponieważ przepisy prawa podatkowego nie zawierają w tym względzie żadnych limitów i ograniczeń.

Przedmiotowe wydatki mogą stanowić w pełni odliczalne koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem ich właściwego udokumentowania. Stosownie do art. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy są zobowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób umożliwiający ustalenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i należnego podatku. Przepis ten, w powiązaniu z art. 4 ust. 1 ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.) oznacza, że tylko prawidłowo prowadzone księgi rachunkowe mogą być uznane za bezpośredni dowód m.in. poniesienia kosztów uzyskania przychodów.

W związku z powyższym Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie postanowił jak w sentencji.

Jednocześnie tutejszy organ podatkowy informuje, że interpretacja w zakresie podatku od towarów i usług zostanie udzielona odrębnym postanowieniem.

Niniejsza interpretacja odnosi się wyłącznie do przedstawionego przez wnioskodawcę i przytoczonego w treści postanowienia stanu faktycznego i jest ważna w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania postanowienia. Interpretacja jest aktualna do czasu zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego przedstawionego przez pytającego.

Zgodnie z treścią art. 14b § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej przedmiotowa interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, płatnika lub inkasenta, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej - do czasu jej zmiany lub uchylenia w drodze decyzji w trybie określonym w art. 14b § 5 w/w ustawy.

Na podstawie art. 14a § 4 Ordynacji podatkowej na niniejsze postanowienie zawierające interpretację służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie za pośrednictwem Naczelnika Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Do zażalenia należy załączyć znaki opłaty skarbowej w wysokości 5 zł (ustawa z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej, Dz.U. z 2004 r. Nr 253 poz. 2532 ze zm.).