Pytanie:

Czy likwidacja składników majątku, które utraciły charakter środka trwałego, do których spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych, powinna zostać odniesiona w ciężar kosztów uzyskania przychodów bieżącego okresu, gdyż wydatki na ich poniesienie były związane bezpośrednio z osiąganymi przez Spółkę przychodami ?

Naczelnik Lubelskiego Urzędu Skarbowego uzasadniając własne stanowisko w postanowieniu z dnia 10.07.2006 r. nr PD.423/25/06 wydanym w trybie art. 14a) § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej uznał, że stanowisko przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe.

Na wydane postanowienie zostało złożone zażalenie z dnia 18.07.2006 r., w którym Spółka wnosi o zmianę w całości postanowienia, jednocześnie zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 6 i art. 16c ust. 1 pkt 5 ustawy podatkowej poprzez ich błędną interpretację. W zażaleniu Spółka podnosi te same argumenty, które uprzednio zostały zawarte we wniosku o interpretację, wskazując konsekwentnie, iż zgodnie z przepisami art. 16a) ust. 1 ustawy podatkowej środki trwałe po zdemontowaniu nie wypełniają definicji środka trwałego. Zdaniem Spółki powstałą stratę należy zaliczyć jednorazowo w ciężar kosztów uzyskania przychodów Spółki.

Rozpatrując argumenty zażalenia organ odwoławczy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, ze zm.), nie uznaje się za koszty uzyskania przychodu strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności. Jak wynika ze stanu faktycznego, Spółka podjęła decyzję o zakończeniu prowadzenia działalności handlowej w wybranych lokalach opierając się na przesłankach ekonomicznych, gdyż nie spełniały one zakładanych kryteriów efektywności. Zatem Spółka może zaliczyć stratę w wysokości netto nie w pełni umorzonych środków trwałych likwidowanych obiektów do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ nie uległy zmianie ani profil działalności handlowej ani metoda prowadzonej przez Spółkę działalności. Likwidacja wybranych punktów sprzedaży nie była więc podyktowana żadną z tych przesłanek, a jedynie zamiarem ograniczenia strat Spółki spowodowanych eksploatacja nierentownych punktów sprzedaży.

Ponadto z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że nakłady inwestycyjne nie zostały przekazane wynajmującemu wraz z przedmiotem najmu na podstawie art. 676 Kodeksu cywilnego w związku z podnajmem lokalu. Jeśli zatem likwidacja środka trwałego następuje bez zmiany rodzaju działalności, (a taka sytuacja występuje w sprawie) wówczas strata z tego tytułu jest kosztem uzyskania przychodów. Jednocześnie należy zauważyć, iż spory na gruncie prawa cywilnego dotyczące rozliczenia nakładów inwestycyjnych nie mają, znaczenia dla oceny obowiązków podatkowych a przepisy art. 16c pkt 5 ustawy podatkowej nie mają zastosowania w sprawie.

Nadmienić należy, iż zarówno pismo Ministerstwa Finansów z dnia 4 sierpnia 2005 r. znak: PB3-MD-8213-192/05/SP-1827 jak również postanowienie Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie nr 1472/ROP1/423-19/77/06/DP dotyczy odmiennych stanów faktycznych dlatego też wymienione argumenty nie mogły mieć zastosowania w/w sprawie. Reasumując zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych niezamortyzowaną część nakładów poniesionych w obcym środku trwałym, należy uznać za koszt uzyskania przychodów, (poniesiona strata) pod warunkiem jej udokumentowania, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy podatkowej. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym stanowisko organu podatkowego I instancji należało zmienić w sposób wskazany w niniejszym uzasadnieniu.

Biorąc pod uwagę powyższe orzeczono jak w sentencji.