Pytanie:

Spółka z o.o. zwróciła się o interpretację przepisów prawa odnośnie prawidłowości zarachowania do kosztów uzyskania przychodów w świetle art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wydatków ponoszonych przez Spółkę na rzecz emerytów, rencistów oraz osób pobierających zasiłki i świadczenia przedemerytalne, a także wdów (wdowców) i sierot, którzy pobierają rentę po zmarłych pracownikach emerytach lub rencistach, w postaci wypłaty ekwiwalentu pieniężnego związanego z uprawnieniem do korzystania z Taryfy pracowniczej.

2. Przedmiot interpretacji: Spółka z o.o. we wspomnianym piśmie z dnia 3 kwietnia 2006 roku zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Płocku o interpretację przepisów prawa odnośnie prawidłowości zarachowania do kosztów uzyskania przychodów w świetle art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wydatków ponoszonych przez Spółkę na rzecz emerytów, rencistów oraz osób pobierających zasiłki i świadczenia przedemerytalne, a także wdów (wdowców) i sierot, którzy pobierają rentę po zmarłych pracownikach emerytach lub rencistach, w postaci wypłaty ekwiwalentu pieniężnego związanego z uprawnieniem do korzystania z Taryfy pracowniczej.

3. Stanowisko Wnioskodawcy: Spółka przedstawiła pogląd, iż zgodnie z art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, aby określony wydatek zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu winien być on poniesiony w celu osiągnięcia przychodu oraz nie powinien być wyłączony z możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu na podstawie art.16 ust.1 ustawy. Z powyższego wynika, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu zastrzeżonym w ustawie, są kosztem uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem. Są nimi wydatki bezpośrednio związane z przychodem, jak i dotyczące całokształtu działalności podatnika, czyli związane z funkcjonowaniem podatnika i prowadzeniem przez niego działalności. Świadczenia w postaci ekwiwalentu pieniężnego na rzecz ww. uprawnionych wypłacane są na podstawie postanowień Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy, który po myśli art.9 Kodeksu pracy stanowi przepis prawa, do wykonywania którego podatnik jako pracodawca jest zobowiązany, co powoduje tym samym, że wypłata przedmiotowego ekwiwalentu jest zobowiązaniem nałożonym na podatnika jako na byłego pracodawcę w związku z istniejącym w przeszłości stosunkiem zatrudnienia. Koszty ponoszone przez pracodawców na rzecz pracowników w związku z łączącym ich z pracownikami stosunkiem pracy są kwalifikowane jako koszty uzyskania przychodu, zatem analogicznie winny być traktowane koszty ponoszone na rzecz byłych pracowników tym bardziej, że jak wyżej podkreślono obowiązek ich ponoszenia wynika z przepisów prawa pracy, a aktualni uprawnieni do ekwiwalentu wypracowali prawo do jego nabycia w czasie trwania ich stosunku pracy. Ekwiwalenty wypłacane uprawnionym (emerytom i rencistom) są zwolnione z obowiązku uiszczania podatku dochodowego od osób fizycznych do kwoty 2.280,00 zł (art.21 ust.1 pkt 23 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych), ponad tę kwotę podlegają opodatkowaniu, co tym bardziej przemawia za stanowiskiem przedstawionym przez podatnika w niniejszym wniosku. Nadto, co także jest istotne, w związku z wypłatą ekwiwalentu istnieje po myśli przepisów ustawy o rachunkowości obowiązek tworzenia rezerw na poczet zobowiązań pewnych i przyszłych.

Ocena prawna stanowiska Wnioskodawcy: Stosownie do art.15 ust.1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity ogłoszony w Dz.U. Nr 54, poz.654 z 2000 roku ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2006 roku kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.16 ust.1. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym, w tym służą zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. Są to więc koszty bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskanym przychodem oraz koszty dotyczące całokształtu działalności podatnika, czyli związane z funkcjonowaniem firmy. Wprawdzie wydatek z tytułu wypłacanych ekwiwalentów pieniężnych za zużycie energii elektrycznej dla emerytów, rencistów, osób pobierających zasiłki i świadczenia przedemerytalne oraz wdów (wdowców) i sierot, którzy pobierają rentę po zmarłych pracownikach, emerytach lub rencistach - wynikający z Załącznika nr 6 Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników Przemysłu Energetycznego z dnia 13 maja 1993 roku nie jest wyłączony z kosztów uzyskania przychodów na zasadzie art.16 ust.1 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, niemniej rozpatrując możliwość jego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów trzeba mieć na uwadze wskazany związek przyczynowo-skutkowy z przychodami.

Ciężar wykazania tego związku spoczywa na podatniku. Nie jest jednak dowodem oświadczenie podatnika, że wypłacone ekwiwalenty pieniężne za zużycie energii elektrycznej są związane z funkcjonowaniem Spółki i mają wpływ na prawidłowe funkcjonowanie podmiotu gospodarczego oraz warunkują prowadzenie działalności gospodarczej i osiąganie z tego tytułu przychodów. W ocenie tutejszego Organu Podatkowego ponoszone przez Spółkę z powyższego tytułu koszty narzucone pracodawcy na mocy Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników Przemysłu Energetycznego w żaden sposób nie służą zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów i nie mają jakiegokolwiek wpływu na prawidłowe funkcjonowanie Spółki.

Zatem na podstawie art.15 ust.1 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wypłacone ekwiwalenty pieniężne za zużycie energii elektrycznej dla grupy osób wymienionych wyżej nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

Dlatego też stanowisko Wnioskodawcy wyrażone we wniosku o interpretację prawa podatkowego jest nieprawidłowe.

Biorąc pod uwagę powyższe postanowiono, jak w sentencji. Interpretacji niniejsza dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia opisanych przez niego zdarzeń.

Interpretacja nie jest wiążąca dla Podatnika, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej - do czasu jej zmiany lub uchylenia. Interpretacja traci moc w momencie zmiany stanu prawnego.

Na niniejsze postanowienie służy Stronie zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie za pośrednictwem Naczelnika tut. Urzędu w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia (art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej).