Pytanie:

Pytanie Podatnika dotyczy zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków Spółki poniesionych z tytułu korzystania z parkomatów parkingowych.

W dniu 1.12.2005r. Spółka złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych w sprawie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków Spółki poniesionych z tytułu korzystania z parkomatów parkingowych.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka ponosi wydatki z tytułu korzystania z parkomatów parkingowych, które są bezpośrednio związane z jej przychodami.Tytułem potwierdzenia transakcji odbiorca usługi parkingowej otrzymuje od sprzedawcy dowód zapłaty.

Według Spółki, otrzymany przez Nią dowód zapłaty za usługę parkingową należy uzupełnić pieczątką odbiorcy usługi i zatwierdzić poniesiony koszt. Na podstawie tak uzupełnionego i zatwierdzonego dokumentu wydatek Spółki z tytułu korzystania z parkomatu może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodu.

Organ podatkowy stwierdza, że stanowisko Spółki jest prawidłowe.

O kwalifikacji wydatków do kosztów uzyskania przychodów decydują przepisy prawa podatkowego, tj. przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Z powyższego unormowania wynika, że musi istnieć związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy poniesionym przez podatnika wydatkiem a osiągniętym przez niego przychodem lub przynajmniej podatnik powinien zakładać możliwość uzyskania wymiernego przychodu w wyniku poniesienia tego wydatku.

W celu wykazania związku pomiędzy kosztem a przychodem podatnik musi dysponować wymaganym przez prawo dowodem.

Wymienione przepisy nie określają zasad dokumentowania wydatków zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów a jedynie warunki kwalifikujące dany wydatek do kosztów podatkowych.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w art. 9 ust. 1 zobowiązują podatników podatku dochodowego od osób prawnych do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu /straty/, podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy.

Przepis ten w powiązaniu z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (tekst jednolity: Dz. U. z 2002r. Nr 76, poz. 694 ze zm.) stanowi, że tylko prawidłowo prowadzone księgi rachunkowe mogą być uznane za dowód poniesienia kosztów i uzyskania przychodów.

Zgodnie z zapisem art. 20 ust. 2 powołanej wyżej ustawy o rachunkowości, podstawą zapisów w księgach rachunkowych stanowi dowód księgowy stwierdzający fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z rzeczywistym jej przebiegiem. Wśród dowodów źródłowych wyróżnia się dowody zewnętrzne obce, zewnętrzne własne oraz wewnętrzne dotyczące operacji wewnątrz przedsiębiorstwa.

Odwołanie się w art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do norm prawa bilansowego wskazuje, że transakcje powinny być udokumentowane w sposób określony przepisami art. 21 ust. 1 ww. ustawy o rachunkowości, tj. dowód księgowy powinien zawierać co najmniej:

1) określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego,

2) określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej,

3) opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określona także w jednostkach naturalnych,

4) datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą - także datę sporządzenia dowodu,

5) podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki aktywów,

6) stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach rachunkowych (dekretacja), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania.

W przypadku uzasadnionego braku możliwości uzyskania zewnętrznych obcych dowodów źródłowych, zgodnie z art. 20 ust. 4 ww. ustawy, kierownik jednostki może zezwolić na udokumentowanie operacji gospodarczej za pomocą księgowych dowodów zastępczych, sporządzonych przez osoby dokonujące tych operacji.Nie może to jednak dotyczyć operacji gospodarczych, których przedmiotem są zakupy opodatkowane podatkiem od towarów i usług oraz skup metali nieżelaznych od ludności. Z powyższego przepisu wynika, że sporządzanie dowodów zastępczych może mieć miejsce wyłącznie w przypadku uzasadnionego braku możliwości uzyskania zewnętrznych obcych dowodów księgowych.

A zatem poświadczenie transakcji dowodem zapłaty, który nie spełnia wymogów określonych dla zewnętrznego obcego dowodu źródłowego, o którym mowa w przepisach ustawy o rachunkowości, nie pozbawia podatnika możliwości zaliczenia tego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

W takich sytuacjach podatnik winien wykazać należytą staranność i w momencie podejmowania decyzji o zaliczeniu wydatku do kosztów uzyskania przychodów, oceniając jego celowość, powinien brać pod uwagę okoliczność, iż istnienie tej przesłanki będzie musiał wykazać przed organem podatkowym w toku postępowania podatkowego.W świetle wyżej powołanych przepisów uzupełnienie dowodu zapłaty o elementy określone dla dowodu źródłowego umożliwi podatnikowi zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów .

W przedstawionej przez podatnika sytuacji należy stwierdzić, że w przypadku korzystania z parkomatu wystąpił rzeczywiście brak możliwości uzyskania przez Spółkę zewnętrznego dowodu księgowego wystawionego zgodnie z przepisem art. 21 ustawy o rachunkowości.

W odniesieniu do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku należy uznać, że posiadany przez spółkę dokument w postaci dowodu zapłaty uzupełniony o dane, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości, potwierdzający wydatek Spółki związany z korzystaniem z parkomatu, poniesiony w celu uzyskania przychodu, jest wystarczającym dowodem potwierdzającym zaliczenie tego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.