Pytanie:

Spółka posiada wątpliwości, czy przy sprzedaży nieruchomości, kosztem uzyskania przychodu będzie kwota, stanowiąca wartość przysądzonej nieruchomości na mocy postanowienia Sądu?

Na podstawie art. 14 a § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ? Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) ? Naczelnik Zachodniopomorskiego Urzędu Skarbowego w Szczecinie, po rozpatrzeniu wniosku w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji prawa podatkowego stwierdza, że stanowisko podatnika jest prawidłowe.

Wnoszący pytanie przedstawił stan faktyczny, z którego wynika, że sprzedał swoje produkty osobie fizycznej, która nie uregulowała należności z tego tytułu. W związku z tym złożono pozew do sądu i otrzymano nakaz sądowy z klauzulą wykonalności, lecz pomimo tego dłużnik nadal nie uregulował należności. Następnie komornik zajął własność dłużnika (nieruchomość), której jednak nie udało się sprzedać. Na mocy postanowienia Sądu Spółce zostało przysądzone prawo własności do tej nieruchomości za cenę 219.407,25 zł, przy czym, jak wynika z załączonej do wniosku kserokopii tego postanowienia, zgłoszone przez Spółkę wierzytelności opiewają na sumę przewyższającą kwotę przypadającą mu z ceny uzyskanej w czasie licytacji (cena przybicia). Część zadłużenia w wysokości 219.407,25 zł została zarachowana uprzednio jako przychód podatkowy.

Wobec powyższego, Spółka posiada wątpliwości, czy przy sprzedaży tej nieruchomości, kosztem uzyskania przychodu będzie kwota w wysokości 219.407,25 zł, stanowiąca wartość przysądzonej nieruchomości na mocy postanowienia Sądu?

Na tle takich okoliczności faktycznych podatnik, formułuje stanowisko, iż przy powstaniu każdego przychodu, występuje koszt jego uzyskania. Spółka zamiast zapłaty należności w formie pieniężnej otrzymała nieruchomość. Zatem przy sprzedaży tej nieruchomości kwota 219.407,25 zł będzie stanowić koszt uzyskania przychodu.

Do opisanego stanu faktycznego mają zastosowanie normy prawa podatkowego, zawarte w art. 12 ust. 1 pkt 4 i ust. 3, art. 14 ust. 1, 15 ust.1, art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a i b oraz art. 16c pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.).

Zastosowanie powołanych norm skutkuje dokonaniem oceny prawnej stanowiska podatnika, uzasadnionej w sposób następujący.

Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowania gruntów oraz innych środków trwałych, ale wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych.

Jednocześnie art. 16c pkt 1 ustawy stanowi, że amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów.

Jak wynika z załączonej do wniosku kserokopii postanowienia Sądu, Spółka przystąpiła do zaspokojenia swojej wierzytelności na drodze postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji, na mocy art. 998 § 1 w związku z art. 1004 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm), Sąd wydał postanowienie o przysądzeniu prawa wieczystego użytkowania nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę gruntu oraz związane z nim prawo własności nieruchomości budynkowej, znajdującej się na powyższej nieruchomości gruntowej.

Ponieważ należność za sprzedane uprzednio produkty, której faktycznie nie otrzymano od kontrahenta, winna być zarachowana, zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy, jako przychód należny, a nie wystąpiły przesłanki, określone w art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy, do odpisania tej wierzytelności jako nieściągalnej i zaliczenia jej do kosztów uzyskania przychodów, zatem Spółka nie powinna traktować tej części wierzytelności, która odpowiada kwocie 219.407,25 zł, ponownie jako przychód.

Jednakże, w przedstawionej sytuacji, należy ustalić dochód do opodatkowania z transakcji sprzedaży nieruchomości, który ? zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - stanowić będzie różnicę między ceną wynikającą z umowy sprzedaży nieruchomości, a ceną po jakiej przejęto na własność nieruchomość, po jej pomniejszeniu o sumę odpisów amortyzacyjnych budynków, o ile takie odpisy były dokonywane. Zatem, kwotę 219.407,25 zł, stanowiącą wartość po jakiej faktycznie nabyto przysądzoną nieruchomość, należy traktować jako koszt uzyskania tego przychodu.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i obowiązuje do czasu jego zmiany. Interpretacja powyższa nie jest wiążąca dla wnioskodawcy, wiąże natomiast organy podatkowe i organy kontroli skarbowej do czasu jej zmiany lub uchylenia. Na postanowienie służy stronie prawo wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie, za pośrednictwem Naczelnika tut. Urzędu Skarbowego w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia (art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej).