Pytanie:

czy w momencie uiszczenia opłaty licencyjnej za użytkowanie znaku towarowego powstaje po stronie Wnioskodawcy obowiązek poboru zryczałtowanego podatku dochodowego u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

Stosownie do art. 170 Ordynacji podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego przekazał Ministrowi Finansów wniosek złożony przez X do załatwienia zgodnie z właściwością.

Jak wynika z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego zawarł on z firmą Y umowę dotyczącą używania znaku "Y" ("Y"). Umowa ta została zawarta w celu zwolnienia Wnioskodawcy z obowiązków, jakie nakłada na niego niemieckie rozporządzenie dotyczące unikania oraz gospodarczego wykorzystywania odpadów opakowaniowych. Z przepisów tego rozporządzenia wynika, iż podmioty wprowadzające na terytorium RFN towary w jednostkowych opakowaniach są zobowiązane do odbioru oraz ponownego gospodarczego wykorzystania każdego z opakowań, w jakich dystrybuowane są towary.

Na podstawie ogólnego aktu administracyjnego, przyjętego przez wszystkie kraje związkowe RFN uznano, że podmioty, które przystąpią do systemu usuwania odpadów prowadzonego przez firmę Y zostaną zwolnione z obowiązku odbioru oraz ponownego gospodarczego wykorzystania opakowań, w jakich dystrybuują swoje towary na terytorium RFN. W przypadku przystąpienia przez taki podmiot do systemu firma Y przejmuje na siebie obowiązki zbiórki, sortowania oraz ponownego gospodarczego wykorzystania opakowań wprowadzonych na terytorium RFN przez podmioty, które przystąpiły do systemu.

Do systemu usuwania odpadów przystępuje się na podstawie umowy, która daje podmiotowi przystępującemu odpłatne prawo do wykorzystywania na terytorium RFN znaku "Y" przy znakowaniu opakowań jednostkowych, które ma obowiązek oddzielnie zgłosić do systemu. Znak "Y" jest znakiem towarowym. Podmiot przystępujący do systemu usuwania odpadów, od momentu zawarcia umowy oraz zarejestrowania swoich opakowań w rejestrze prowadzonym przez firmę Y uzyskuje prawo oznakowania swych opakowań tym znakiem oraz prawo używania go dla celów reklamowych. Podmiot taki uiszcza firmie Y opłatę (nazwaną w umowie opłatą licencyjną) za wszystkie opakowania, opatrzone znakiem "Y", rozprowadzane przez siebie w ramach powyższej umowy na terytorium RFN.

W kontekście powyższego stanu faktycznego X zwraca się z pytaniem czy w momencie uiszczenia opłaty licencyjnej powstaje po stronie Wnioskodawcy obowiązek poboru zryczałtowanego podatku dochodowego u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm.; dalej: updop).

Przedstawiając swoje stanowisko Wnioskodawca twierdzi, iż opłata uiszczana przez niego od każdego z oznakowanych opakowań nie stanowi opłaty licencyjnej. W celu określenia charakteru tej opłaty należy, zdaniem X, ustalić jaka była wola stron w momencie zawierania umowy. Wnioskodawca twierdzi, iż zamiarem stron przy zawieraniu umowy było:

• zwolnienie Wnioskodawcy z konieczności dopełnienia obowiązkom odbioru oraz ponownego gospodarczego wykorzystania każdego z opakowań, w jakich dystrybuuje swoje towary na terytorium RFN, które to obowiązki nakłada na niego niemieckie rozporządzenie ,
• przejęcie tych obowiązków przez niemieckiego kontrahenta,
• zobowiązanie się niemieckiego kontrahenta do dokonania wszelkich wymaganych przez prawo niemieckie czynności związanych z recyklingiem opakowań wprowadzonych przez X na terytorium RFN,
• zobowiązanie się Wnioskodawcy do oznakowania znakiem "Y" wszystkich opakowań zarejestrowanych w rejestrze prowadzonym przez niemieckiego kontrahenta według wzoru przedstawionego przez X,
• zobowiązanie się Wnioskodawcy do uiszczania opłaty od każdego oznakowanego opakowania na rzecz niemieckiego kontrahenta.

Wnioskodawca twierdzi, iż celem jaki mu przyświecał przy zawieraniu umowy było przerzucenie obowiązku wykonania czynności związanych z recyklingiem (także wiążącej się z tym odpowiedzialności za niedopełnienie tych obowiązków) na kontrahenta niemieckiego. Wyrazem zwolnienia z tych obowiązków jest oznakowanie opakowań Wnioskodawcy znakiem "Y". Znak ten informuje bowiem nabywców towarów dystrybuowanych przez X oraz niemieckie organy administracji publicznej o tym, że opakowania tych towarów podlegają recyklingowi dokonywanemu przez firmę Y. Ponieważ znak "Y" jest znakiem towarowym niemieckiego kontrahenta, koniecznym przy zawieraniu umowy było także uregulowanie zagadnień związanych z używaniem tego znaku przez Wnioskodawcę.

W opinii X, sam fakt uzyskania prawa do używania znaku "Y" nie stanowi celu zawarcia umowy (samego w sobie), lecz jest on jedynie środkiem służącym do zrealizowania celu, przyświecającego stronom przy jej zawarciu, tj. zwolnienia Wnioskodawcy z obowiązków odbioru oraz ponownego gospodarczego wykorzystania każdego z opakowań w jakich dystrybuuje swoje towary na terytorium RFN. Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż nie ma żadnego interesu w zakupie prawa do używania znaku towarowego "Y", a oznakowanie opakowań towarów tym znakiem nie ma żadnego przełożenia na wzrost sprzedaży towarów na rynku niemieckim.

W konsekwencji opłata uiszczona przez Wnioskodawcę od każdego z opakowań, zdaniem X, nie stanowi stricte opłaty licencyjnej za udzielenie licencji na używanie znaku towarowego lecz przede wszystkim cenę usługi w postaci wykonania recyklingu tych opakowań przez niemieckiego kontrahenta. Nieuzasadnione, w opinii X, jest zatem stosowanie we wskazanym stanie faktycznym przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1 updop oraz przyjęcie, że opłata ta stanowi przychód podmiotu niemieckiego z tytułu udostępnienia i sprzedaży znaku towarowego, o którym mowa w tym przepisie. Wnioskodawca twierdzi, że kupuje w rzeczywistości usługę recyklingu poszczególnych, oznakowanych opakowań i nie ma żadnego interesu w zakupie prawa do używania znaku towarowego "Y".

Rozpatrując wniosek Spółki Minister Finansów zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 ust. 2 updop, podatnicy jeżeli nie mają na terytorium Polski siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Polski. Zgodnie art. 26 updop osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz będące przedsiębiorcami osoby fizyczne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 updop oraz w art. 22 ust. 1 updop, są obowiązane, jako płatnicy, pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat.

Opodatkowanie wypłacanych przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym należności z tytułu nabycia praw do korzystania ze znaków towarowych i wzorów zdobniczych, regulują przepisy art. 21 ust. 1 updop. W przypadku gdy podatnik uzyskujący tego rodzaju dochody ma siedzibę w państwie, z którym Polska ma podpisaną umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, należy uwzględnić przepisy tej umowy (art. 21 ust. 2 updop).

W myśl art. 12 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej należności licencyjne, powstające w Polsce i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Niemczech, mogą być opodatkowane w Niemczech. Jednakże, zgodnie z art. 12 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej należności te, mogą być także opodatkowane w Polsce, i zgodnie z polskim ustawodawstwem, ale jeżeli osoba uprawniona do należności licencyjnych ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w Niemczech, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty brutto należności licencyjnych.

Zgodnie z art. 12 ust. 3 umowy polsko-niemieckiej określenie "należności licencyjne" użyte w tym artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.

Zgodnie z postanowieniami umowy polsko-niemieckiej należności, wypłacane niemieckiemu kontrahentowi, za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do znaku towarowego podlegają opodatkowaniu w Polsce. Jednak zastosowanie stawki podatku wynikającej z umowy polsko-niemieckiej jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji (art. 26 ust. 1 updop).

Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie Wnioskodawca twierdzi, iż opłata uiszczona przez niego nie stanowi stricte opłaty licencyjnej za udzielenie licencji na używanie znaku towarowego lecz przede wszystkim cenę usługi w postaci wykonania recyklingu tych opakowań przez niemieckiego kontrahenta. Minister Finansów nie podziela tego stanowiska. Jak wynika ze stanu faktycznego opisanego we wniosku, przedmiotem umowy zawartej przez X z Y jest prawo do posługiwania się znakiem towarowym "Y" przy znakowaniu opakowań, jak również wykorzystywania go w celach reklamowych. Nie można stwierdzić, iż przekazanie uprawnienia do posługiwania się znakiem towarowym, jak twierdzi X, nie było zamiarem stron. Przeciwnie, zarówno przekazanie tego prawa przez podmiot niemiecki, jak i używanie znaku przez Wnioskodawcę było objęte wolą stron umowy. Wynika to stąd, iż podmiot niemiecki faktycznie to prawo przekazał Wnioskodawcy, który faktycznie z niego korzysta posługując się znakiem towarowym "Y". Nie mogłoby to nastąpić wbrew woli stron.

Należy podkreślić, iż wszelkie uprawnienia i obowiązki związane z posługiwaniem się znakiem towarowym "Y" (między innymi zobowiązanie się niemieckiego podmiotu do recyklingu opakowań) są wtórne i pochodne w stosunku do prawa do wykorzystania tego znaku towarowego oraz są nierozerwalnie związane z prawem do użytkowania znaku towarowego. To w konsekwencji nabycia przez X uprawnień do wykorzystywania znaku towarowego "Y" następuje zwolnienie Wnioskodawcy z konieczności odbioru oraz ponownego gospodarczego wykorzystania opakowań, w jakich dystrybuuje swoje towary na terytorium RFN, jak również przejęcie tych obowiązków przez niemieckiego kontrahenta, czy zobowiązanie się niemieckiego kontrahenta do dokonania wszelkich wymaganych przez prawo niemieckie czynności związanych z recyklingiem opakowań wprowadzonych przez X na terytorium RFN. Wnioskodawca nie nabyłby tych uprawnień, gdyby nie nabył również prawa do wykorzystania na terytorium RFN znaku "Y" przy znakowaniu opakowań.

Minister Finansów uznaje zatem za nieprawidłowe stanowisko Wnioskodawcy i stwierdza, iż ciąży na nim obowiązek pobrania podatku od wypłacanych należności licencyjnych za użytkowanie znaku towarowego "Y" zgodnie z powoływanymi przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz postanowieniami umowy polsko-niemieckiej.

Minister Finansów informuje, że interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.

Odpowiedź nie jest wiążąca dla Wnioskodawcy, jest natomiast wiążąca dla właściwych organów podatkowych i organów kontroli skarbowej - do czasu jej zmiany lub uchylenia.

Na niniejsze postanowienie, na podstawie art. 14e § 2, art. 14a § 4 oraz art. 236 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, Wnioskodawcy przysługuje zażalenie do Ministra Finansów w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia.