
Pytanie:
Spółka zorganizowała dla pracowników imprezę sportowo-rekreacyjną, która została sfinansowana ze srodków obrotowych (nie z ZFŚS). Poniesione koszty obejmowały wydatki na posiłki dla uczestników, przejazd wynajętym autobusem uczestników, organizację zajęć i zawodów sportowych, organizację wieczoru tanecznego.
Zapytanie Spółki dotyczy możliwości uznania poniesionych wydatków za koszty uzyskania przychodu Spółki?
POSTANOWIENIENaczelnik Małopolskiego Urzędu Skarbowego w Krakowie, działając na podstawie art. 14a § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w sprawie udzielenia interpretacji, co do zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego, na wniosek Strony z dnia 24.08.2006 r. (data wpływu do tut. Urzędu 25.08.2006 r.) - dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych, stwierdza, że przedstawione stanowisko w w/w piśmie jest prawidłowe.UZASADNIENIEZ przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Spółka zorganizowała dla pracowników imprezę sportowo-rekreacyjną, która została sfinansowana ze środków obrotowych (nie z ZFŚS). Poniesione koszty obejmowały wydatki na: posiłki dla uczestników, przejazd wynajętym autobusem uczestników, organizację zajęć i zawodów sportowych, organizację wieczoru tanecznego.
Zapytanie Spółki dotyczy możliwości uznania poniesionych wydatków za koszty uzyskania przychodu Spółki.Zdaniem Spółki poniesienie przedmiotowych wydatków będzie stanowiło koszt podatkowy, gdyż:
- tego typu wydatki nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jako koszty nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów,
- poniesione koszty spełniają warunki, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tzn. że koszty imprezy dla pracowników zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodu. Impreza dla pracowników ma na celu poprawę atmosfery pracy i zintegrowanie pracowników z pracodawcą, przez co zwiększy się efektywność pracy, co będzie miało wpływ na osiągnięte przychody. Takie stanowisko zajął również Departament Podatków Bezpośrednich Ministerstwa Finansów w piśmie o sygnaturze PB3/GM-8213-298/05/1680.
Po zapoznaniu się z przedstawionym przez Spółkę stanem faktycznym, Naczelnik Małopolskiego Urzędu Skarbowego informuje:
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., nr 54, poz. 654 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem określonych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Tak, więc kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 cyt. ustawy.
O sposobie klasyfikacji kosztów decyduje sam podatnik i to on ponosi odpowiedzialność za zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów. Uznając dany wydatek za koszt uzyskania przychodów podatnik musi jednoznacznie wykazać, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W katalogu wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów dla celów podatkowych, ustawodawca nie wymienia wydatków na rzecz pracowników ponoszonych w związku z organizacją imprez okolicznościowych i integracyjnych. Z treści pisma Spółki wynika, że wydatki te mają na celu poprawienie atmosfery pracy i zintegrowanie pracowników z pracodawcą, a przez to zwiększenie efektywności ich pracy, co będzie miało wpływ na osiągane przychody. Zatem gdy wydatki te zostaną sfinansowane ze środków obrotowych Spółki, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
Odnosząc się do poruszonej przez Wnioskodawcę kwestii działalności socjalnej tut. Organ stwierdza, iż w myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 1996 r., nr 70, poz. 335 ze zm.) przez działalność socjalną należy rozumieć usługi świadczone przez pracowników na rzecz różnych form wypoczynku, działalności kulturalno-oświatowej, sportowo-rekreacyjnej, udzielanie pomocy materialnej, rzeczowej lub finansowej, a także zwrotnej lub bezzwrotnej pomocy na cele mieszkaniowe na warunkach określonych umową. Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 w/cyt. ustawy przyznawanie ulgowych usług i świadczeń oraz wysokość dopłat z funduszu uzależnia się od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby uprawnionej do korzystania z funduszu. Zatem organizacja imprez integracyjnych i okolicznościowych dla pracowników nie powinna być finansowana ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, jeżeli nie uzależnia przyznawania tego świadczenia od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby uprawnionej do korzystania z tego funduszu. W przypadku gdy taka zależność występuje finansowanie imprez okolicznościowych winno się odbywać ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Należy pamiętać o brzmieniu art. 16 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym nie są kosztem uzyskania przychodów wydatki pracodawcy na działalność socjalną, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych.
Mając powyższe na uwadze wydatki, które Spółka poniosła na zorganizowanie imprezy sportowo-rekreacyjnej dla swoich pracowników, może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w myśl cyt. art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
W świetle powyższych ustaleń Naczelnik tut. Urzędu Skarbowego postanowił jak w sentencji.
Zgodnie z art. 14a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę.
Stosownie do art. 14b § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa interpretacja nie jest wiążąca dla wnioskodawcy, wiąże natomiast właściwe dla wnioskodawcy organy podatkowe i organy kontroli skarbowej i może zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie w drodze decyzji, w trybie określonym w § 5.
W dniu złożenia wniosku nie toczyło się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani postępowanie przed sądem administracyjnym w zakresie wniosku.
Pouczenie:
Na powyższe postanowienie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie, za pośrednictwem Naczelnika Małopolskiego Urzędu Skarbowego w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia.