Pytanie:

Jaki kurs waluty należy przyjąć do wyliczenia wartości zakupionego towaru, czy średni kurs NBP, czy też kurs sprzedaży waluty z dnia zakupu w kantorze wymiany walut, jeżeli zaplata ma miejsce w dniu wystawienia dokumentu sprzedaży bez pośrednictwa banku? Ponadto, gdy zapłata za towar ma miejsce kilkanaście dni później bez pośrednictwa banku, to czy jest obowiązek wyliczenia różnic kursowych ze względu na to, że płatność dokonana jest walutą zakupioną w kantorze wymiany walut, wg kursu innego, niż kurs średni NBP z dnia odbioru dokumentu?

W świetle powyższego, do wyliczenia wartości towaru zakupionego, Spółka powinna zastosować kurs średni ogłaszany przez NBP na dzień wystawienia dokumentu zakupu towaru, zarówno gdy płatność ma miejsce w tym samym dniu, co data faktury jak i podczas zapłaty w terminie późniejszym. Spółka może dokonywać płatności walutą zakupioną w kantorze wymiany walut, ale nie może rozliczać różnic kursowych obowiązujących w kantorach.
Tytułem uzupełnienia należy nadmienić, że dokonując zakupów gotówkowych za granicą, Spółka powinna mieć na względzie zapis art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo dewizowe (Dz. U. nr 141, poz. 1178 ze zm.), ograniczający wywóz oraz wysyłanie za granicę krajowych lub zagranicznych środków płatniczych o wartości przekraczającej łącznie równowartość 10.000 euro, z wyłączeniem wywozu i wysyłania przez nierezydentów krajowych lub zagranicznych środków płatniczych przywiezionych przez nich uprzednio do kraju i zgłoszonych zgodnie z art. 18 ust. 1. Natomiast art. 19 cyt ustawy informuje, że rezydenci i nierezydenci dokonujący wywozu za granicę złota dewizowego lub platyny dewizowej, a także krajowych lub zagranicznych środków płatniczych, których wartość przekracza łącznie równowartość 10.000 euro, są obowiązani okazywać organom celnym lub organom Straży Granicznej wykonującym kontrolę celną, bez ich wezwania, dokumenty potwierdzające uprawnienie do wywozu lub zezwolenie dewizowe uprawniające do wywozu.

Ponadto Spółka, zgodnie z zapisem art. 22 ust.1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.), zobowiązana jest do dokonywania i przyjmowania płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą, za pośrednictwem rachunku bankowego w każdym przypadku, gdy:
1) stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz
2) jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza równowartość 15.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokonano transakcji.

W świetle powyższych ustaleń Naczelnik tut. Urzędu Skarbowego postanowił jak w sentencji.

Powyższa interpretacja:
- dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę, traci swoją moc z chwilą zmiany przepisów jej dotyczących;
- nie jest wiążąca dla podatnika, wiąże natomiast właściwe dla Wnioskodawcy organy podatkowe i organy kontroli skarbowej.

W dniu wydania postanowienia nie toczyło się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani postępowanie przed sądem administracyjnym w zakresie wniosku.

Pouczenie:
Na powyższe postanowienie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie, za pośrednictwem Naczelnika Małopolskiego Urzędu Skarbowego w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia.