Istota interpretacji:

Po jakiej dacie może sprzedać mieszkania będące przedmiotem wynajmu bez konieczności doliczania do dochodu uprzednio odliczonych kwot, o których mowa wart. 26 ust.1 punkt 10-12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do 2000 roku?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą X, wybudował budynek mieszkalny z mieszkaniami na wynajem, zlokalizowany w Y na działce XX/XX.

Decyzja numer XX/XX zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została wydana w dniu XX kwietnia1999 r.

Budowę rozpoczęto w październiku 1999 roku i zakończono w grudniu 2000 roku. W wyniku inwestycji został wybudowany budynek wielomieszkaniowy z lokalami usługowymi i halą garażową o łącznej powierzchni użytkowej XXm2składający się z 56 lokali mieszkalnych, 15 lokali użytkowych i hali garażowej z 49 stanowiskami garażowymi. W budynku 27 lokali mieszkalnych zostało przeznaczone na wynajem.

W dniu X grudnia 2000 r. firma otrzymała decyzję o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie wybudowanego budynku mieszkalnego.

Wybudowane lokale zostały przyjęte do ewidencji środków trwałych i amortyzowane, amortyzacja nie stanowiła kosztu uzyskania przychodu.

Od grudnia 2000 roku Wnioskodawca rozpoczął wynajem powyższych lokali mieszkalnych. Przychody z wynajmu lokali stanowiły przychody z działalności gospodarczej i opodatkowane były na zasadach ogólnych. Wydatki ponoszone w ramach budowy budynku z przeznaczeniem 27 lokali mieszkalnych na wynajem w roku 1999 i 2000 odliczane były od dochodu na podstawie art. 26 ust.1 punkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do końca 2000 roku. Łączna kwota odliczeń wynosiła X złote.

W 2011 roku Zainteresowany chce rozpocząć sprzedaż mieszkań, które dotychczas były wynajmowane bez utraty praw wynikających z ulgi i bez doliczania do dochodu uprzednio odliczonych kwot.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie sposobu liczenia dziesięcioletniego okresu, który musi upłynąć, aby nie wystąpiła konieczność zwrotu kwot uprzednio odliczonych w ramach prawa do ulgi związanej z budową mieszkań na wynajem.

Po jakiej dacie można sprzedać mieszkania będące przedmiotem wynajmu bez konieczności doliczania do dochodu uprzednio odliczonych kwot, o których mowa w art. 26 ust.1 punkt 10-12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do 2000 roku...

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż przedmiotowych mieszkań po 1 stycznia 2011 r. nie będzie skutkować utratą prawa do ulgi nabytej zgodnie z przepisami art. 26 ust.1 punkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu do 2000 roku, gdyż pozwolenie na użytkowanie całego budynku, a więc i lokali mieszkalnych będących przedmiotem wynajmu Wnioskodawca otrzymał X grudnia 2000 r. i w związku z tym z dniem 31 grudnia 2010 roku upływa 10-letni okres, w którym mieszkania te nie mogły być sprzedane bez utraty ulgi.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Na wstępie tut. organ zauważa, że ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2001 r., nie zawiera przepisu określonego jako art. 26 ust 1 pkt 10-12. Jednakże mając na uwadze kontekst zawartych informacji tut. organ zrozumiał, iż Wnioskodawca przedstawiając zapytanie miał na uwadze przepis art. 26 ust. 10-12 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2001 r., podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3 i art. 28-30, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1 i 2 oraz ust. 4-7 lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków poniesionych w roku podatkowym na budowę własnego lub stanowiącego współwłasność budynku mieszkalnego wielorodzinnego, z przeznaczeniem znajdujących się w nim co najmniej pięciu lokali mieszkalnych na wynajem, oraz wydatków na zakup działki pod budowę tego budynku. Za lokale przeznaczone na wynajem nie uważa się lokali mieszkalnych wynajętych osobom, które w stosunku do właściciela lub chociażby do jednego ze współwłaścicieli zaliczone są do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Przesłanki utraty nabytego prawa do ww. ulgi określał przepis zawarty w art. 26 ust. 10 ww. ustawy, który stanowił, iż jeżeli przed upływem dziesięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym otrzymano decyzję właściwego organu o pozwoleniu na użytkowanie budynku lub lokalu, w związku z budową którego dokonano odliczeń na podstawie ust. 1 pkt 8:

1. nastąpiło zbycie budynku, lokalu mieszkalnego, udziału we współwłasności lub
2. wynajęto budynek albo lokal mieszkalny osobom, które w stosunku do właściciela lub chociażby do jednego ze współwłaścicieli zaliczone są do i grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn, lub
3. dokonano zmiany przeznaczenia budynku lub lokalu z mieszkalnego na użytkowy albo przeznaczono budynek lub lokal mieszkalny na potrzeby właściciela lub współwłaściciela

- podatnik jest obowiązany wykazać w zeznaniu i doliczyć do dochodów roku podatkowego, w którym zaistniały te okoliczności, uprzednio odliczone kwoty w części przypadającej na ten budynek lub lokal. Kwoty doliczone do dochodu zwiększa się o 10% za każdy rok kalendarzowy brakujący do upływu okresu, o którym mowa w zdaniu poprzedzającym.

Z dniem 1 stycznia 2004 r. art. 7 ust. 14 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2000 r., Nr 104, poz. 1104) otrzymał nowe brzmienie. Zmiana została wprowadzona przez art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. u. z 2003 r. Nr 202, poz. 1956).

W myśl tego przepisu podatnicy, którzy korzystali z odliczeń, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w latach 1997-2000 i przed upływem dziesięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym:

1. nastąpiło zbycie budynku, lokalu mieszkalnego, udziału we współwłasności, lub
2. wynajęto budynek albo lokal mieszkalny osobom, które w stosunku do właściciela lub chociażby do jednego ze współwłaścicieli zaliczone są do i grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn, lub
3. dokonano zmiany przeznaczenia budynku lub lokalu mieszkalnego na użytkowy albo przeznaczono budynek lub lokal mieszkalny na potrzeby właściciela lub współwłaściciela, lub
4. zbyto działkę lub prawo wieczystego użytkowania gruntu pod budowę tego budynku

- są obowiązani doliczyć do dochodów roku podatkowego, w którym nastąpiły te okoliczności, uprzednio odliczone kwoty.

W wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 202, poz. 1956), ustawodawca w ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, zrezygnował z sankcji polegającej na powiększeniu zwrotu o 10% za każdy rok brakujący do upływu dziesięcioletniego okresu.

Na mocy art. 7 ust. 14a ww. ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, dziesięcioletni okres, o którym mowa w ust. 14:

1. w pkt 1-3 – liczy się od końca roku podatkowego, w którym otrzymano decyzję właściwego organu o pozwoleniu na użytkowanie budynku lub lokalu, w związku z budową którego dokonano odliczeń,
2. w pkt 4 – liczy się od końca roku podatkowego, w którym nabyto działkę lub prawo wieczystego użytkowania gruntu pod budowę tego budynku.

Z treści ww. przepisów prawa wynika, iż obowiązek doliczenia do dochodu kwot uprzednio odliczonych powstaje w każdym przypadku, gdy zbycie nastąpiło przed upływem 10 lat od końca roku podatkowego, w którym otrzymano decyzję właściwego organu o pozwoleniu na użytkowanie budynku lub lokalu, w związku z budową którego dokonano odliczeń.

W myśl art. 26 ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2001 r., przy obliczaniu liczby lat brakujących do upływu okresu dziesięcioletniego wlicza się rok, w którym nastąpiły zdarzenia wymienione w ust. 10 pkt 1-3.

Stosownie do treści art. 26 ust. 12 ww. ustawy, w razie wystąpienia zdarzeń, o których mowa w ust. 10 pkt 1-3, przed otrzymaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku lub lokalu, z którymi były związane odliczenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć dochód o kwotę odliczoną od dochodu w części przypadającej na budynek lub lokale.

Z informacji zawartych we wniosku wynika, że w dniu 14 grudnia 2000 r. firma Wnioskodawcy, otrzymała decyzję o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie wybudowanego budynku mieszkalnego.

Zatem, dziesięcioletni okres - o którym mowa w treści art. 7 ust. 14 ww. ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw - należy liczyć od końca 2000 roku.

Reasumując, Wnioskodawca po dniu 31 grudnia 2010 r. może sprzedać mieszkania będące przedmiotem wynajmu bez konieczności doliczania do dochodu uprzednio odliczonych kwot, o których mowa w art. 26 ust. 10-12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do końca 2000 roku.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Rozstrzygnięcie przedstawionego we wniosku pytania dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodów uzyskanych ze sprzedaży mieszkań, zawarto w interpretacji indywidualnej z dnia 22 grudnia 2010 r. nr ILPB1/415-1074/10-3/AMN.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje