Istota interpretacji:

Czy w przypadku otrzymania faktury na łączną sumę za wykupioną usługę turystyczną bez wyszczególnienia wydatków za poszczególne elementy wycieczki należy określić koszt przypadający na jednego uczestnika wycieczki przez podzielenie wysokości faktury przez ilość uczestników?

W przedmiotowym wniosku zostały przedstawione następujące zdarzenia przyszłe:

1. Wnioskodawca planuje wykupić wycieczkę dla pracowników, która zostanie w całości sfinansowana z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Koszt wycieczki obejmował będzie: nocleg, przejazd autokarem i różne formy spędzenia wolnego czasu, np. zwiedzanie, basen, wycieczki lokalne.
2. Wnioskodawca przewiduje otrzymanie faktury za zorganizowanie wycieczki na łączną kwotę bez wyszczególnienia wydatków na poszczególne elementy wycieczki, np. nocleg, wyżywienie, korzystanie z basenów, siłowni, wycieczki lokalne.
   
   

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Czy sfinansowanie zorganizowanej wycieczki dla pracowników z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych podlega zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych do wysokości obowiązującego limitu...
2. Czy w przypadku otrzymania faktury na łączną sumę za wykupioną usługę turystyczną bez wyszczególnienia wydatków za poszczególne elementy wycieczki należy określić koszt przypadający na jednego uczestnika wycieczki przez podzielenie wysokości faktury przez ilość uczestników...
   
   

Ad 1. Zdaniem wnioskodawcy, całkowity koszt wycieczki obejmujący opłatę za nocleg, przejazd autokarem, wyżywienie, opłaty za parking, opłaty za korzystanie z basenów, siłowni itp. podlega zwolnieniu do limitu 380,00 zł a nadwyżka opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Ad 2. Wnioskodawca uważa, że jeżeli otrzyma fakturę za usługę bez wyszczególnienia na poszczególne pozycje i ilości osób z niej korzystających, to nie ma podstaw do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie można ustalić kosztu wycieczki przypadającego na jednego uczestnika.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje:

Na wstępie zaznacza się, iż przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena stanowiska wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2. Wniosek w pozostałej części, dotyczącej pytania nr 1, został rozstrzygnięty odrębną interpretacją Znak: IBPB II/1/415-848/10/BJ.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 11 ust. 1 cyt. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Biorąc powyższe pod uwagę do przychodów ze stosunku pracy zalicza się każde świadczenie, które pracownik otrzymał w związku z faktem pozostawania w stosunku pracy z pracodawcą. Do przychodów ze stosunku pracy zalicza się więc zarówno otrzymane przez pracownika pieniądze, jak i wartość pieniężną świadczeń w naturze, świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, iż w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Do nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych na rzecz pracownika związanych ze stosunkiem pracy zalicza się zatem między innymi formy wypoczynku (np. zorganizowanie przez pracodawcę wycieczki), a w zasadzie ich wartość.

Wartość pieniężną świadczeń przekazanych przez pracodawcę ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b ustawy (art. 12 ust. 3 ww. ustawy).

W myśl przepisu art. 11 ust. 2a ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

• jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców,
• jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu,
• jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku,
• w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
  
  

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika (art. 11 ust. 2b powołanej wyżej ustawy).

Jednocześnie w myśl art. 21 ust. 1 pkt 67 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 22 sierpnia 2009r., wprowadzonym ustawą z dnia 17 lipca 2009r. o zmianie ustaw o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 125, poz. 1037) i mającym zastosowanie do dochodów uzyskanych od dnia 1 stycznia 2009r. – zwalnia się od podatku dochodowego wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi.

Jak wynika z wniosku, wnioskodawca planuje wykupić wycieczkę dla pracowników, która zostanie w całości sfinansowana z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, przy czym przewiduje otrzymanie faktury za zorganizowanie wycieczki na łączną kwotę bez wyszczególnienia wydatków na poszczególne elementy wycieczki, np. nocleg, wyżywienie, korzystanie z basenów, siłowni, wycieczki lokalne.

W kontekście tak przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, iż o powstaniu przychodu ze stosunku pracy nie przesądza fakt skorzystania przez pracownika z oferowanej przez pracodawcę wycieczki oraz wszelkich atrakcji zapewnionych podczas tej wycieczki, lecz samo otrzymanie przez pracownika możliwości skorzystania z tej wycieczki o określonej wartości pieniężnej. Postawienie do dyspozycji pracownikowi możliwości skorzystania z wycieczki (z wszelkimi atrakcjami z nią związanymi) stanowi nieodpłatne świadczenie, którego wartość ustala się według cen zakupu usług.

Opłacenie faktury za zorganizowanie wycieczki wystawionej na łączną kwotę nie stanowi przeszkody w ustaleniu wartości świadczenia przypadającego na każdego uprawnionego pracownika. Nieistotne jest, z ilu i jakich atrakcji pracownik skorzysta, gdyż koszty zakupu poszczególnych postawionych do dyspozycji świadczeń ponoszone są niezależnie od tego czy pracownicy skorzystają z nich w pełnym zakresie, czy też nie. Istotnym dla celów podatkowych jest to, że pracownik będzie miał możliwość skorzystania z udziału w wycieczce zaoferowanej mu przez pracodawcę – zostaną mu one postawione do dyspozycji.

Świadczeniem nieodpłatnym dla pracownika jest udział w wycieczce sfinansowanej przez pracodawcę. Wartość tego świadczenia to koszt jednostkowy udziału poszczególnych pracowników w wycieczce.

Podkreślić zatem należy, iż na wysokość przychodu pracownika powstałego w związku z jego uczestnictwem w wycieczce nie wpływa poziom skorzystania z poszczególnych atrakcji przewidzianych dla uczestników, bowiem cena, którą uiści pracodawca za zorganizowanie wycieczki nie będzie uzależniona od stopnia "skonsumowania" tych atrakcji przez pracowników. Innymi słowy, z podatkowego punktu widzenia bez znaczenia jest ile i jakie atrakcje skonsumuje pracownik, jak również czy będzie brał udział i w jakim zakresie skorzysta z atrakcji przewidzianych podczas wycieczki.

Mając na uwadze opisane we wniosku zdarzenie oraz powołane wyżej przepisy prawa stwierdzić należy, iż otrzymanie faktury na łączną sumę za wykupioną usługę turystyczną bez wyszczególnienia wydatków za poszczególne elementy wycieczki (np. nocleg, wyżywienie, korzystanie z basenów, siłowni, wycieczki lokalne) nie będzie stanowić przeszkody w ustaleniu wartości świadczenia przypadającego na każdego pracownika. Wnioskodawca będzie bowiem posiadał wiedzę o ilości osób uczestniczących w wyciecze. Zatem w tym przypadku wysokość przychodu (kosztu) na poszczególnych pracowników wnioskodawca winien ustalić poprzez podzielenie wysokości faktury przez ilość uczestników wycieczki.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem wnioskodawcy, że otrzymanie faktury za usługę, bez wyszczególnienia na poszczególne pozycje i ilości osób z niej korzystających (z poszczególnych usług) nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie można ustalić kosztu wycieczki przypadającego na jednego uczestnika. W nin. przypadku przychodem jest wartość postawionego świadczenia, tj. koszt wycieczki przypadający na poszczególnego jej uczestnika. Natomiast opodatkowaniu będzie podlegać nadwyżka, która nie spełnia warunków do zwolnienia z opodatkowania na mocy art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec powyższego stanowisko wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Referencje