Istota interpretacji:

1) Czy zameldowanie w danej nieruchomości przez co najmniej rok czasu przez jednego małżonka uprawnia do skorzystania z ulgi także drugiego małżonka, który w niej nie był zameldowany? 2) Czy sprzedaż przez małżonków nieruchomości nabytej w latach 2007-2008 jest zwolniona z podatku dochodowego, jeżeli chociażby jeden z tych małżonków był w niej zameldowany na okres co najmniej 12 miesięcy przed datą zbycia? 3) Czy dochód w części przypadający na tego drugiego małżonka należy opodatkować podatkiem dochodowym? 4) Czy interpretacja ustawy mówiąca, że każdy małżonek osobno musi spełnić warunki ulgi meldunkowej oznacza, iż art. 21 ust. 22 ustawy jest zbędny?

Z uwagi na stwierdzone braki formalne, pismem z dnia 17 sierpnia 2010r. Znak: IBPB II/2/415-844/10/HSt wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Uzupełnienia dokonano w dniu 30 sierpnia 2010r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

W dniu 16 lutego 2010r. wnioskodawca wspólnie z żoną sprzedał lokal mieszkalny o pow. 50,95 m2 będący ich wspólną własnością, co zostało udokumentowane aktem notarialnym. Lokal ten stanowiący odrębną nieruchomość małżonkowie nabyli w dniu 21 listopada 2007r. umową ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia własności lokalu, co również zostało udokumentowane aktem notarialnym. W mieszkaniu tym wnioskodawca nie był zameldowany przez okres 12 miesięcy, natomiast warunek ten spełniła jego żona, która była zameldowana w przedmiotowym lokalu od dnia 16 maja 1994r. do dnia 25 lutego 2010r.

Ustawa mówi, że warunkiem skorzystania z ulgi meldunkowej jest złożenie właściwemu organowi podatkowemu, w terminie 14 dni od daty zbycia nieruchomości, oświadczenia o wymaganym zameldowaniu w danej nieruchomości, co uczyniła żona wnioskodawcy w dniu 24 lutego 2010r.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w stanie prawnym na dzień 31 grudnia 2008r., dochód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych nabytych w latach 2007-2008 (o ile sprzedaż ta ma miejsce przed upływem pięciu lat licząc od końca roku, w którym nieruchomość taką lub prawo nabyto) może być zwolniony z podatku w sytuacji, gdy w nieruchomości tej podatnik był zameldowany na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia (art. 21 ust. 1 pkt 126 ww. ustawy) na podstawie tzw. ulgi meldunkowej, z zastrzeżeniem ust. 21 i 22. Przepisy określające powyższe zwolnienie wskazują, że ma ono zastosowanie łącznie do obojga małżonków (art. 21 ust. 22 ww. ustawy).

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy zameldowanie w danej nieruchomości przez co najmniej rok czasu przez jednego małżonka uprawnia do skorzystania z ulgi także drugiego małżonka, który w niej nie był zameldowany...
2. Czy sprzedaż przez małżonków nieruchomości nabytej w latach 2007-2008 jest zwolniona z podatku dochodowego, jeżeli chociażby jeden z tych małżonków był w niej zameldowany na okres co najmniej 12 miesięcy przed datą zbycia...
3. Czy dochód w części przypadającej na tego drugiego małżonka należy opodatkować podatkiem dochodowym...
4. Czy interpretacja ustawy mówiąca, że każdy małżonek osobno musi spełnić warunki ulgi meldunkowej oznacza, iż art. 21 ust. 22 ustawy jest zbędny...
   
   

Zdaniem wnioskodawcy, zameldowanie w danej nieruchomości przez co najmniej rok czasu przez jednego małżonka uprawnia do skorzystania z ulgi także drugiego małżonka, który nie był w niej zameldowany, gdyż w art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zaznaczono, że przepisy te obowiązują z zastrzeżeniem ust. 21, który to stanowi, iż ulga ma zastosowanie do obojga małżonków łącznie. Wnioskodawca twierdzi, że skoro w jego przypadku warunek ten spełniła jego żona także on może skorzystać z tzw. ulgi meldunkowej.

Wnioskodawca uważa, że sprzedaż przez małżonków nieruchomości nabytej w latach 2007-208 jest zwolniona z podatku dochodowego, jeśli chociażby jeden z nich był w niej zameldowany na okres co najmniej 12 miesięcy przed datą zbycia, gdyż w myśl ww. przepisów zastosowanie ulgi meldunkowej zwalnia podatnika z obowiązku zapłaty podatku dochodowego ze sprzedaży mieszkania, a spełnienie warunku do skorzystania z ulgi meldunkowej ma zastosowanie do obojga małżonków łącznie. Zdaniem wnioskodawcy, oznacza to, że skoro warunek ten spełnia jego żona, to przy sprzedaży nieruchomości również on może skorzystać z tzw. ulgi meldunkowej.

Wnioskodawca nie zgadza się z tym, że dochód ze sprzedaży nieruchomości w części przypadającej na drugiego małżonka należy opodatkować podatkiem dochodowym, gdyż spełnienie warunku do skorzystania z ulgi meldunkowej ma zastosowanie do obojga małżonków łącznie, czyli wystarczy, iż jeden z nich spełnia te warunki.

Zdaniem wnioskodawcy, interpretacja ustawy mówiąca, że każdy małżonek osobno musi spełnić warunki ulgi meldunkowej oznacza, iż art. 21 ust. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zbędny, a żaden przepis prawa nie może być zbędny i czemuś ma służyć. Art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, kiedy taka ulga ma zastosowanie dla podatnika. Gdyby nie było zastrzeżenia w postaci ust. 21 interpretacja mówiąca, że każdy małżonek osobno musi spełnić wskazane warunki by skorzystać z tzw. ulgi meldunkowej byłaby prawidłowa. Natomiast ust. 21 ma na celu zmianę tej nieprawidłowej interpretacji. Stąd wnioskodawca wprost wnioskuje, że wprowadzono go celem zmiany tej interpretacji. Według wnioskodawcy, prawidłowa interpretacja tych przepisów łącznie powinna być następująca: spełnienie warunków do zastosowania ulgi meldunkowej przez jednego z małżonków uprawnia do skorzystania z niej również drugiego małżonka. Inna interpretacja oznaczałaby zdaniem wnioskodawcy, że art. 21 ust. 22 ustawy jest zbędny.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) źródłem przychodu podlegającym opodatkowaniu jest, z zastrzeżeniem ust. 2, odpłatne zbycie m.in.:

1. nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości (w tym lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość),
2. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3. prawa wieczystego użytkowania gruntów

-jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości następuje po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym przychód uzyskany z odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości, dla określenia właściwej podstawy prawnej normującej zasady opodatkowania przychodu uzyskanego z jej zbycia, istotne jest z punktu widzenia ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustalenie zarówno daty jak i formy nabycia nieruchomości.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia wynika, iż wnioskodawca wspólnie z żoną w 2007r. na prawach ustawowej wspólności majątkowej nabył nieruchomość stanowiącą odrębny lokal mieszkalny. W dniu 16 lutego 2010r. ww. lokal mieszkalny został przez nich sprzedany. Wnioskodawca nie był zameldowany w zbywanym lokalu mieszkalnym, zameldowana na pobyt stały była w nim jedynie żona wnioskodawcy. Wątpliwości wnioskodawcy budzi kwestia zakresu i sposobu zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 126 w zw. z art. 21 i 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli tzw. ulgi meldunkowej.

Z uwagi na fakt, iż nabycie lokalu mieszkalnego na prawach ustawowej wspólności majątkowej miało miejsce w 2007r., dokonując oceny skutków sprzedaży przedmiotowego lokalu mieszkalnego należy stosować przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008r.

Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 06 listopada 2008r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1316 ze zm.) do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) w okresie od dnia 01 stycznia 2007r. do dnia 31 grudnia 2008r., stosuje się zasady określone w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008r.

I tak, w myśl art. 30e ust. 1 i 4 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008r., od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku i jest płatny w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie.

Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy podstawą obliczenia podatku, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. Przy czym przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej (art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty odpłatnego zbycia nieruchomości uważa się wszystkie wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Można do takich kosztów zaliczyć np. prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości czy koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości. Koszty te nie są kosztami nabycia, lecz jako koszty odpłatnego zbycia zmniejszają przychód.

Natomiast koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania (art. 22 ust. 6c ustawy).

Zgodnie z art. 22 ust. 6e ww. ustawy wysokość nakładów, o których mowa powyżej, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.

Jednakże, zgodnie z zapisem art. 21 ust. 1 pkt 126 ww. ustawy, wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane z odpłatnego zbycia:

1. budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku,
2. lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu,
3. spółdzielczego własnościowego prawa do do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie,
4. prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie

• jeżeli podatnik był zameldowany w budynku lub lokalu wymienionym w lit. a)-d) na pobyt stały przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia, z zastrzeżeniem ust. 21 i 22.
  
  

Przepis art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy nie określa daty, od której należy liczyć okres zameldowania. Tym samym nie uzależnia zameldowania od posiadania tytułu własności do nieruchomości lub lokalu, lecz stanowi, że istotny jest fakt zameldowania podatnika na pobyt stały w zbywanym lokalu, czy też budynku przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy przed datą zbycia. Bez znaczenia są natomiast stosunki własnościowe istniejące w okresie tych 12 miesięcy.

Przedmiotowe zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma zastosowanie do przychodów podatnika, który w terminie 14 dni od dnia dokonania odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa majątkowego, złoży oświadczenie, że spełnia warunki do zwolnienia, w urzędzie skarbowym, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika – art. 21 ust. 21 ww. ustawy.

Natomiast w myśl art. 8 ust. 3 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw, podatnicy, do których mają zastosowanie ust. 1 lub ust. 2, tj. podatnicy, którzy zbywają nieruchomości lub prawa nabyte w okresie od 01 stycznia 2007r. do 31 grudnia 2008r., oświadczenie, o którym mowa w art. 21 ust. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008r., składają w terminie złożenia zeznania, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, 14-dniowy termin określony w art. 21 ust. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008r., nie ma zastosowania.

Zgodnie z art. 21 ust. 22 ww. ustawy, zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków.

Biorąc pod uwagę, że przedmiotowy zapis ma charakter podmiotowy, a więc dotyczy małżonków jako podatników, w razie zbycia lokalu stanowiącego współwłasność obojga małżonków, każdy z małżonków jako odrębny podatnik uzyskuje dochód w wysokości połowy wartości prawa. Zatem kwestię zastosowania zwolnienia należy rozpatrywać odrębnie w stosunku do każdego z małżonków. Tym samym 12 miesięczny okres zameldowania na pobyt stały należy liczyć odrębnie dla każdego z małżonków, ponieważ zgodnie z zapisem art. 21 ust. 22 w związku z art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej, każdy z małżonków, będąc osobą fizyczną, jest odrębnym podatnikiem.

Definicja podatnika w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości została przez ustawodawcę określona w art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W myśl tegoż artykułu, podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu. Natomiast w świetle art. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych jest osoba fizyczna, a nie małżonkowie łącznie.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 tejże ustawy - małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich dochodów. Zasadą ustawową jest zatem, iż każdy z małżonków osobno jest podatnikiem. W szczególnych przypadkach ustawa zezwala na łączne opodatkowanie małżonków, lecz nie powoduje to jednak, że małżonkowie stają się jednym podatnikiem, bowiem podatnikiem nadal pozostaje osoba fizyczna.

W związku z powyższym, podkreślić należy, iż użyte w art. 21 ust. 22 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 126 powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sformułowanie "łącznie" może oznaczać tylko i wyłącznie, iż skorzystanie z przedmiotowego zwolnienia przez jednego z małżonków, nie wyklucza możliwości skorzystania ze zwolnienia również przez drugiego z małżonków, o ile ten drugi także spełnia wszystkie przewidziane prawem warunki do skorzystania z przedmiotowego zwolnienia. Nie można bowiem uzależniać prawa do zwolnienia jednego podatnika (nie zameldowanego męża) od okoliczności związanych z innym podatnikiem (zameldowanej żony). Brak dopełnienia obowiązku meldunkowego na pobyt stały przez jednego z małżonków bez wątpienia nie pozbawia drugiego współmałżonka (podatnika) możliwości skorzystania z przedmiotowego zwolnienia, lecz ten drugi (nie zameldowany) zostaje wyłączony z możliwości skorzystania z ulgi przewidzianej art. 21 ust. 1 pkt 126 w związku z art. 21 ust. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec powyższego, zwolnienie o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 126 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uzależnione jest od spełnienia przez podatnika łącznie dwóch warunków:

• okres zameldowania na pobyt stały nie krótszy niż dwunastomiesięczny przed datą zbycia,
• terminowe złożenie oświadczenia o spełnieniu warunków do zwolnienia; w przypadku uzyskania tego rodzaju przychodu w 2010r. najpóźniej do 30 kwietnia 2011r.
  
  

Brak spełnienia któregokolwiek z dwóch powyższych warunków, pozbawia podatnika możliwości skorzystania z przedmiotowego zwolnienia.

Mając zatem na uwadze przytoczone powyżej uregulowania prawne oraz przedstawiony we wniosku zdarzenie należy stwierdzić, iż wnioskodawca nie spełnia wymaganego przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunku dwunastomiesięcznego okresu zameldowania na pobyt stały, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 126 ww. ustawy, co oznacza, że wnioskodawca zostaje wyłączony z prawa skorzystania z ulgi meldunkowej.

Odnosząc się do twierdzeń zawartych we własnym stanowisku wnioskodawcy należy podkreślić, iż przepis art. 21 ust. 1 pkt 126 w związku z art. 21 ust. 22 jest jednoznaczny w wykładni gramatycznej. Ustawodawca kreując przedmiotowe zwolnienie w postaci ulgi meldunkowej w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 126 bezsprzecznie w swej treści zawarł sformułowanie "jeżeli podatnik był zameldowany (…) na pobyt stały". Wymóg 12 miesięcznego okresu zameldowania, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych na pobyt stały odnosi się do podatnika.

Zatem rozpatrując kwestię zastosowania zwolnienia od podatku dochodowego przychodu z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego stanowiącego współwłasność obojga małżonków, istotne znaczenie ma okoliczność, że podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu jest odrębnie każdy z małżonków, a nie małżonkowie łącznie.

Zgodnie z konstrukcją i systematyką ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od generalnej zasady powszechności opodatkowania wyrażonej w art. 9 ust. 1 tej ustawy. "Ulga meldunkowa" podobnie jak wszystkie ulgi i zwolnienia jest wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania wynikającej z art. 84 Konstytucji RP stanowiącego, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady, muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Tylko określone zdarzenia prawne, bądź spełnienie określonych przesłanek, od których ustawodawca uzależnia prawo do zwolnienia z opodatkowania - skutkuje zwolnieniem przychodu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że w prawie podatkowym w stosunku do wszelkich ulg i zwolnień zabronione jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów.

Reasumując, zameldowanie w przedmiotowej nieruchomości przez co najmniej rok czasu jednego z małżonków nie uprawnia do skorzystania z ulgi także drugiego małżonka, który w niej nie był zameldowany. W razie zbycia lokalu stanowiącego współwłasność obojga małżonków, każdy z małżonków – jako odrębny podatnik – uzyskuje dochód w wysokości połowy wartości prawa.

W związku z tym, że wnioskodawca nie spełnia wymaganego przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunku dwunastomiesięcznego okresu zameldowania na pobyt stały, o którym mowa w art. 21 ust.1 pkt 126 ww. ustawy brak jest podstaw do stwierdzenia, że wnioskodawcy przysługuje prawo do skorzystania z ulgi meldunkowej. Oznacza, to że dochód ze sprzedaży nieruchomości w części przypadającej na wnioskodawcę, należy opodatkować zryczałtowanym 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Potwierdzeniem zasadności przedstawionego powyżej stanowiska – wbrew twierdzeniom wnioskodawcy - jest właśnie art. 21 ust. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który określa, iż zwolnienie ma zastosowanie łącznie do obojga małżonków. Przepis art. 21 ust. 22 stanowi integralną część przepisu art. 21 ust. 1 pkt 126 wobec tego musi być interpretowany ściśle z art. 21 ust. 1 pkt 126. Nie można z tego przepisu wywodzić, że zameldowanie jednego z małżonków na pobyt stały w zbywanej nieruchomości umożliwia drugiemu w sposób solidarny skorzystanie z ulgi meldunkowej. Aby móc skorzystać z ulgi, w świetle art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy, zameldowany na pobyt stały ma być w zbywanym lokalu podatnik, czyli bezwzględnie każdy z małżonków z osobna.

Stosownie do powyższego stanowisko wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.