Istota interpretacji:

Opodatkowanie nadwyżki wydatku nad kwotą delegacji należnej, a kwotą wynikającą z faktury lub rachunku przedstawionego przez pracownika.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w branży rolno-spożywczej w zakresie produkcji pasz i żywienia zwierząt. W ramach prowadzenia działalności, Wnioskodawca zatrudnia ok. 1000 pracowników. Działalność Spółki prowadzona jest w siedzibie głównej Spółki w W. oraz w wytwórniach zlokalizowanych na terenie całej Polski. W związku z dużą liczbą lokalizacji, w których prowadzona jest działalność gospodarcza Spółki, pracownicy (głównie na stanowiskach kierowniczych) odbywają wiele podróży służbowych pomiędzy miejscami prowadzenia działalności Spółki. Dodatkowo, z uwagi na fakt, iż Spółka należy do międzynarodowej Grupy P., której centrala zlokalizowana jest w Holandii, kadra kierownicza odbywa wiele zagranicznych podróży służbowych do Holandii i innych krajów, w których znajdują się spółki z Grupy P.

Zgodnie z procedurą rozliczania wydatków służbowych obowiązującą w Spółce (dalej "Procedura RWS"), pracownikom odbywającym podróże służbowe (tj. podróże na polecenie Spółki poza miejscowość, w której znajduje się siedziba główna lub stałe miejsce pracy w celu wykonania zadania służbowego) przysługują diety (na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży w wysokości 23 PLN za dobę podróży) oraz zwrot m.in. kosztów przejazdów i noclegów.

Dodatkowo, Procedura RWS przewiduje, iż część pracowników Spółki (tj. kadra kierownicza) ma możliwość uzyskania od Spółki zwrotu poniesionych kosztów posiłków nabytych w trakcie podróży służbowych po ich odpowiednim udokumentowaniu (faktura/rachunek). W takim przypadku, Wnioskodawca zapewnia pracownikowi bezpłatne całodzienne wyżywienie w trakcie podróży służbowej poprzez zwrot wszystkich wydatków poniesionych przez pracownika w tym zakresie. W przypadku skorzystania przez pracownika z powyższego prawa (tj. uzyskanie zwrotu kosztów całodziennego wyżywienia w trakcie podróży służbowej), pracownikowi nie przysługuje dieta.

W konsekwencji, kadra kierownicza Spółki ma możliwość wyboru:

1. pracownik nie uzyskuje zwrotu kosztów całodziennego wyżywienia, ale otrzymuje dietę z tytułu odbycia podróży służbowej w wysokości 23 PLN za każdą dobę na warunkach wynikających z odpowiednich przepisów lub
2. pracownik otrzymuje od Spółki zwrot wszystkich wydatków poniesionych na całodzienne wyżywienie, ale nie otrzymuje diety.
   
   

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy nadwyżka, stanowi przychód pracownika podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w przypadku, gdy kwota zwróconych pracownikowi wydatków na całodzienne wyżywienie w trakcie:

1. krajowej podróży służbowej przekracza kwotę wskazaną w par. 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. z 2002 r. Nr 236, poz. 1990, z późn. zm., dalej: "Rozporządzenie ws. podróży krajowych") lub
2. zagranicznej podróży służbowej przekracza kwotę wskazaną w załączniku do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. z 2002 r. Nr 236, poz. 1991, z późn. zm., dalej: "Rozporządzenie ws. podróży zagranicznych")...
   
   

Zdaniem Wnioskodawcy, mając na względzie fakt, że kwota zwrotu pracownikowi wydatków z tytułu całodziennego wyżywienia w trakcie podróży służbowej zawsze dokładnie pokrywa się z kwotą wynikającą z przedstawionej przez pracownika faktury/rachunku, ewentualna nadwyżka kwoty zwrotu ponad kwotę diety wynikającą z odpowiednich rozporządzeń Ministra Pracy i Polityki Społecznej nie stanowi dodatkowego przysporzenia pracownika i w konsekwencji nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 775 par. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm., dalej: "Kodeks pracy"), pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.

Zgodnie z art. 775 par. 3 Kodeksu pracy, warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż wymieniony w § 2 (tj. innego niż państwowa lub samorządowa jednostka sfery budżetowej - przyp. Spółki) określa się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania.

W praktyce, pracodawcy najczęściej posługują się przepisami obowiązującymi państwowe i samorządowe jednostki sfery budżetowej, tj. posługują się odpowiednio Rozporządzeniem ws. podróży krajowych i Rozporządzeniem ws. podróży zagranicznych.

Zgodnie z par. 2 Rozporządzenia ws. podróży krajowych, z tytułu podróży odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę pracownikowi przysługują diety oraz zwrot kosztów:

1. przejazdów;
2. noclegów;
3. dojazdów środkami komunikacji miejscowej;
4. innych udokumentowanych wydatków, określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
   
   

Zgodnie natomiast z par. 4.3 pkt 2) Rozporządzenia ws. podróży krajowych, dieta nie przysługuje jeżeli pracownikowi zapewniono bezpłatne całodzienne wyżywienie.

Z drugiej strony, zgodnie z par. 2 Rozporządzenia ws. podróży zagranicznych, z tytułu podróży, odbywanej w terminie i w państwie określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:

1. diety;
2. zwrot kosztów:
   a) przejazdów i dojazdów,
   b) noclegów,
   c) innych wydatków, określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
   
   

Dodatkowo, na podstawie par. 5.1. Rozporządzenia ws. podróży zagranicznych, pracownikowi, który otrzymuje za granicą bezpłatne całodzienne wyżywienie lub gdy wyżywienie opłacone jest w cenie karty okrętowej (promowej) przysługuje 25% diety.

Według Wnioskodawcy, jak wynika z powyżej przytoczonych przepisów, pracownikom z tytułu odbycia podróży służbowej przysługują diety oraz zwrot określonych wydatków związanych z odbywaną podróżą służbową. W przypadku jednak, gdy pracodawca zapewnia pracownikowi bezpłatne całodzienne wyżywienie, pracownikowi odpowiednio nie przysługuje dieta (podróż służbowa krajowa), lub przysługuje obniżona dieta w wysokości 25% kwoty wynikającej z par. 4.1 Rozporządzenia ws. podróży zagranicznych (podróż służbowa zagraniczna).

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają: wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami (…) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze (…) stosunku pracy (…) uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika, do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju (…).

W opinii Wnioskodawcy, z treści wyżej powołanego przepisu wynika, iż ustawodawca ograniczył kwotę zwolnienia z tytułu świadczeń przyznawanych pracownikom z tytułu odbycia podróży służbowej wyłącznie w stosunku do diet (których wysokość jest sztywno ustalona odpowiednimi aktami wykonawczymi). W stosunku do "innych należności za czas podróży służbowej pracownika", nie istnieje ograniczenie kwotowe zwolnienia z opodatkowania.

Mając na uwadze zaistniały stan faktyczny oraz powołane przepisy zdaniem Wnioskodawcy wydatki z tytułu zapewnienia przez Spółkę bezpłatnego całodziennego wyżywienia pracowników odbywających krajowe/zagraniczne podróże służbowe (poprzez zwrot wybranym pracownikom kosztów posiłków w trakcie podróży służbowych), niezależnie od ich wysokości (tj. niezależnie, czy wartość zwrotu nie przekracza kwot diet wynikających odpowiednio z Rozporządzenia ws. podróży krajowych oraz Rozporządzenia ws. podróży zagranicznych) na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ww. ustawy, podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych po spełnieniu następujących warunków:

1. Pracownik odbywa podróż:
   a) na polecenie Spółki;
   b) poza miejscowość, w której znajduje się siedziba Spółki lub poza stałe miejsce pracy;
   c) w celu wykonania zadania służbowego;
2. Procedura RWS obowiązująca w Spółce przewiduje, iż jeżeli pracownikowi zapewniono całodzienne bezpłatne wyżywienie w trakcie podróży służbowej nie przysługuje mu dieta;
3. Pracownik ma obowiązek udokumentować wysokość poniesionych wydatków na wyżywienie w trakcie podróży służbowej poprzez dostarczenie Spółce odpowiednich rachunków/faktur w tym zakresie;
4. Spółka dokonuje zwrotu pracownikowi wydatków w kwocie równej sumie kosztów wynikających z przedstawionych faktur/rachunków z tytułu zapewnienia całodziennego wyżywienia.
   
   

Ponadto Wnioskodawca wskazał, iż podobne stanowisko w powyższej kwestii zaprezentował m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w indywidualnej interpretacji prawa podatkowego z dnia 8.10.2009 r., sygn. IPPB2/415-454/09-4/AS.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Przy czym art. 11 ust. 2a pkt 2 ww. ustawy stanowi, iż wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się – jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu.

Zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Natomiast w myśl art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ww. ustawy, wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika, do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.

Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej są przepisy:

• rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.),
• rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.).
  
  

A zatem ustawodawca ograniczył wysokość zwolnienia od podatku wyłącznie do diet i innych należności za czas podróży służbowej pracownika, określonych w przepisach ustaw bądź wydanych przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej rozporządzeń z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikom zatrudnionym w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1990, ze zm.) oraz poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991, ze zm.).

Na podstawie powołanego przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pracownikowi, z tytułu odbytej podróży służbowej w terminie i w państwie określonym przez pracodawcę, przysługują diety oraz zwrot kosztów za przejazdy, dojazdy, noclegi, a także inne wydatki określone przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb, do wysokości określonej w ww. Rozporządzeniach Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Należności te korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Warunkiem niezbędnym do skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest odbycie przez pracownika podróży służbowej. Z uwagi na brak definicji podróży służbowej na gruncie prawa podatkowego do wyjaśnienia tej kwestii należy posłużyć się art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), zgodnie z którym, pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.

Zatem, podróżą służbową jest każdy wyjazd pracownika na polecenie pracodawcy poza miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałe miejsce pracy – w celu wykonania zadania służbowego.

Należy zauważyć, że zwolnienie z podatku dochodowego na mocy art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych diet i innych należności za czas podróży służbowej pracownika uzależnione jest od określenia w umowie o pracę miejsca wykonywania pracy.

Zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikom zatrudnionym w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju z tytułu podróży odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę pracownikowi przysługują diety oraz zwrot kosztów:

1. przejazdów,
2. noclegów,
3. dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
4. innych udokumentowanych wydatków, określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
   
   

Z kolei na pokrycie kosztów wyżywienia przysługuje pracownikowi dieta obliczona w wysokości i na zasadach określonych w § 4 ww. Rozporządzenia. Natomiast zgodnie z § 4 ust. 3 pkt 2 ww. Rozporządzenia dieta nie przysługuje pracownikowi przebywającemu w podróży służbowej, jeżeli pracownikowi zapewniono bezpłatne całodzienne wyżywienie.

Zgodnie natomiast z § 2 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikom zatrudnionym w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, z tytułu podróży, odbywanej w terminie i w państwie określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:

1. diety;
2. zwrot kosztów:
   a) przejazdów i dojazdów,
   b) noclegów,
   c) innych wydatków, określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
   
   

Dodatkowo, na pokrycie kosztów wyżywienia przysługuje pracownikowi dieta obliczona w wysokości i na zasadach określonych w § 5 ww. Rozporządzenia. Na podstawie § 5.1 ww. Rozporządzenia, pracownikowi, który otrzymuje za granicą bezpłatne całodzienne wyżywienie lub gdy wyżywienie opłacone jest w cenie karty okrętowej (promowej) przysługuje 25% diety ustalonej zgodnie z § 4 ust. 4. Natomiast zgodnie z § 5 ust. 3 ww. Rozporządzenia pracownikowi, który otrzymuje za granicą ekwiwalent pieniężny na wyżywienie, dieta nie przysługuje. Jeżeli ekwiwalent jest niższy od diety, pracownikowi przysługuje wyrównanie do wysokości należnej diety.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że zgodnie z procedurą rozliczania wydatków służbowych obowiązującą w Spółce (dalej "Procedura RWS"), pracownikom odbywającym podróże służbowe (tj. podróże na polecenie Spółki poza miejscowość, w której znajduje się siedziba główna lub stałe miejsce pracy w celu wykonania zadania służbowego) przysługują diety (na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży w wysokości 23 PLN za dobę podróży) oraz zwrot m.in. kosztów przejazdów i noclegów.

Dodatkowo, Procedura RWS przewiduje, iż część pracowników Spółki (tj. kadra kierownicza) ma możliwość uzyskania od Spółki zwrotu poniesionych kosztów posiłków nabytych w trakcie podróży służbowych po ich odpowiednim udokumentowaniu (faktura/rachunek). W takim przypadku, Wnioskodawca zapewnia pracownikowi bezpłatne całodzienne wyżywienie w trakcie podróży służbowej poprzez zwrot wszystkich wydatków poniesionych przez pracownika w tym zakresie. W przypadku skorzystania przez pracownika z powyższego prawa (tj. uzyskanie zwrotu kosztów całodziennego wyżywienia w trakcie podróży służbowej), pracownikowi nie przysługuje dieta.

Zatem w myśl cytowanych przepisów, jeżeli w konkretnym stanie faktycznym mamy do czynienia z podróżą służbową, to kwoty zwróconych pracownikowi wydatków związanych z podróżą służbową wynikających z przedstawionej przez pracownika faktury lub rachunku, czyli koszty całodziennego wyżywienia podczas podróży służbowej podlegać będą zwolnieniu na mocy art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pod warunkiem, iż Spółka sama finansuje bezpośrednio koszty całodziennego wyżywienia pracownika, a pracownikowi przebywającym w podróży służbowej nie są wypłacane diety.

Reasumując, jeżeli zostaną spełnione wszystkie warunki przedstawione powyżej, nadwyżka pomiędzy kwotą wskazaną w § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. ws. podróży krajowych oraz wyliczona na podstawie § 5 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. ws. podróży zagranicznych, a kwotą z faktury lub rachunku przedłożonego przez pracownika do rozliczenia delegacji nie będzie podlegała opodatkowaniu.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Ponadto jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul.1-ego Maja 10, 09-402 Płock.