Istota interpretacji:

Czy od świadczenia polegającego na dofinansowaniu z ZFŚS imprezy kulturalno-oświatowej wnioskodawca powinien odprowadzić podatek dochodowy od osób fizycznych?

W związku z brakami formalnymi, pismem z dnia 17 lipca 2009r. Znak IBPB II/2/415-623/09/NG, wezwano do uzupełnienia wniosku. Uzupełnienia dokonano w dniach 22 i 24 lipca 2009r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca zgodnie z regulaminem Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, planuje w listopadzie 2009r. zorganizować imprezę o charakterze kulturalno-oświatowym, połączoną z występami artystycznymi i konsumpcją. Oferta zostanie przedstawiona wszystkim uprawnionym do korzystania z ZFŚS i w części sfinansowana ze środków ZFŚS, z zachowaniem tzw. kryterium dochodowego (zgodnie z art. 8 ustawy o ZFŚS).

Rozliczenie imprezy zostanie dokonane na podstawie faktury VAT, wystawionej przez zewnętrznego organizatora imprezy na kwotę, która będzie odpowiadać iloczynowi zadeklarowanych przez wnioskodawcę liczby pracowników uczestniczących w imprezie i kwoty należnej od jednej osoby zaproponowanej przez organizatora.

Z różnicy pomiędzy wartością świadczenia a odpłatnością, którą poniesie pracownik wnioskodawca odprowadzi należny podatek dochodowy od osób fizycznych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy od ww. świadczenia wnioskodawca powinien odprowadzić podatek dochodowy od osób fizycznych...

Zdaniem wnioskodawcy, wartość otrzymanego od pracodawcy świadczenia w zakresie zorganizowanej imprezy charakterze kulturalno-oświatowym stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i od którego należy odprowadzić podatek dochodowy od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Na podstawie art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6,9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Do przychodów ze stosunku pracy zalicza się zarówno otrzymane przez pracownika pieniądze, jak i wartość pieniężną świadczeń w naturze, świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Jednocześnie wskazać należy, że z dniem 22 sierpnia 2009r. weszła w życie nowelizacja ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wprowadzona na podstawie ustawy z dnia 17 lipca 2009r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 125, poz. 1037), mająca zastosowanie do dochodów uzyskanych od dnia 01 stycznia 2009r. (art. 2 ww. ustawy).

W myśl znowelizowanego art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolna od podatku dochodowego jest wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi".

Jak wynika z powyższego, zwolniona od podatku jest wartość świadczeń otrzymywanych przez pracownika, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki:

• świadczenie ma charakter świadczenia rzeczowego albo świadczenia pieniężnego
• jest w całości sfinansowane ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych lub funduszy związków zawodowych,
• wysokość tych świadczeń nie przekracza w roku podatkowym kwoty 380 zł.
  
  

Biorąc pod uwagę, iż ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia rzeczy, ani też pojęcia świadczenia rzeczowego dla jego ustalenia należy odwołać się do definicji zawartej w innych aktach prawnych. Zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) rzeczami są tylko przedmioty materialne. Zatem z ww. zwolnienia, w limitowanej wysokości korzystają jedynie świadczenia o charakterze rzeczowym. Podkreślić należy przy tym, iż świadczenie rzeczowe nie jest przeciwieństwem świadczenia pieniężnego w takim sensie, że każde świadczenie które nie jest pieniężne jest świadczeniem rzeczowym.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że wartość dofinansowania do imprezy kulturalno- finansowej przez wnioskodawcę z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych nie jest świadczeniem rzeczowym, bowiem uczestnicy imprezy nie otrzymują świadczenia o charakterze materialnym, tj. rzeczowym. Przedmiotem świadczenia jest usługa, a nie rzecz. Przedmiotem świadczenia w przedmiotowym przypadku nie są także pieniądze, ponieważ jak wynika z przedstawionego we wniosku zdarzenia, pracownicy wnioskodawcy nie otrzymają środków pieniężnych, bowiem wnioskodawca środki wniesie bezpośrednio do zewnętrznego organizatora imprezy, natomiast pracownicy będą zobowiązani do pokrycia różnicy między całą wartością świadczenia a dofinansowaniem z ZFŚS.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że planowane współfinansowanie przez wnioskodawcę z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych kosztów uczestnictwa pracownika w imprezie o charakterze kulturalno-oświatowym, w sytuacji gdy pracodawca zakupi usługi u zewnętrznego organizatora imprezy, nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych, na podstawie znowelizowanego art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Należy ponadto dodać, że wartość świadczeń opłaconych za pracownika, wnioskodawca ma obowiązek doliczać do wynagrodzenia wypłaconego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy, zgodnie z art. 31, 32 i 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tym samym stanowisko wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.