Istota interpretacji:

Czy Wnioskodawca spełnia przesłanki do skorzystania ze zwolnienia z podatku dochodowego części przychodu ze stosunku pracy za rok 2008 w wysokości równowartości 30% diety za każdy dzień pobytu za granicą, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Zainteresowany jest żołnierzem zawodowym od 1993 roku. Decyzją Ministra Obrony Narodowej Wnioskodawca z dniem 15 września 2008 roku wyznaczony został na kolejne stanowisko, tj. specjalisty w Kwaterze Głównej w S. Wynagrodzenie wypłaca Departament Administracyjny MON-u i jest ono opodatkowane na zasadach obowiązujących w kraju.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru odliczenia składki na podatek dochodowy za 2008 rok, płatnik Zainteresowanego nie zastosował zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wnioskodawca informuje ponadto, że:

1. przebywa czasowo za granicą i uzyskuje dochody z wynagrodzenia za pracę,
2. nie otrzymuje wynagrodzenia uzyskiwanego przez członków służby zagranicznej,
3. nie otrzymuje świadczeń zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 83 ww. ustawy.

Zainteresowany zwrócił się do właściwego dla miejsca zamieszkania urzędu skarbowego z ustnym zapytaniem - co do zakresu i sposobu zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 20 ww. ustawy. W uzasadnieniu organ przytoczył przepisy prawa podatkowego warunkujące powyższe zwolnienie. Podkreślił, że ustawodawca w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienił odrębnie stosunek służbowy i stosunek pracy, zaś żołnierze zawodowi wyznaczeni do pełnienia służby poza granicami kraju (pełnią tę służbę na podstawie stosunku służbowego (a nie na podstawie stosunku pracy). Zatem cytowany wyżej przepis art. 21 ust. 1 pkt 20 ww. ustawy nie ma zastosowania i nie można odliczyć diet od dochodów żołnierzy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w rozliczeniu PIT za 2008 rok od dochodów uzyskanych poza granicami państwa (w przypadku Zainteresowanego jest to F.) za okres od 15 września 2008 roku do 31 grudnia 2008 roku Wnioskodawca ma prawo i może odliczyć kwotę równą 30% diety za każdy dzień pobytu poza granicami - zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych...

Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie art. 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych między innymi w art. 21 ww. ustawy. W myśl przepisu art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy przychody wynikające ze stosunku służbowego są traktowane jak przychody ze stosunku pracy, a zatem z wyraźnego zapisu art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że żołnierz zawodowy jest uznany za pracownika w rozumieniu ww. ustawy, gdyż zgodnie z cyt. przepisem za pracownika uważa się nie tylko osobę pozostającą w stosunku pracy ale i w stosunku służbowym. Treść art. 21 ust. 15 ustawy sugeruje, że zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 20 dotyczy (mimo tego, że jest w nim mowa wyłącznie o stosunku pracy) również żołnierzy zawodowych przebywających czasowo zagranicą i spełniających następujące przesłanki:

• nie odbywających podróży służbowej poza granicami kraju,
• nie otrzymujących świadczeń zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 83,
• nie otrzymujących wynagrodzenia uzyskiwanego przez członków służby zagranicznej.

Zainteresowany uważa, że mimo niejasności przepisów i braku konsekwencji w nazewnictwie można, przyjąć, że zwolnieniem z art. 21 ust. 1 pkt 20 objęte są również dochody żołnierzy przebywających czasowo zagranicą i uzyskujących z tego tytułu dochody.

Jako żołnierz zawodowy Wnioskodawca wykonuje pracę nazywaną też służbą, ale jest to przede wszystkim praca ze stosunku pracy (zatrudnienia).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Ustawą z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1316) zmieniono brzmienie art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl nowych zasad, wolna od podatku dochodowego jest część przychodów osób, o których mowa w art. 3 ust. 1, przebywających czasowo za granicą i uzyskujących przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, za każdy dzień pobytu za granicą, w którym podatnik pozostawał w stosunku służbowym, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczym stosunku pracy, w kwocie odpowiadającej 30% diety, określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 15.

Ze względu na fakt, że pytanie Wnioskodawcy dotyczy zwolnienia od podatku dochodowego części przychodów uzyskanych w 2008 roku, w przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowanie przepis art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do końca 2008 r.

Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 roku do 31 grudnia 2008 roku, wolna od podatku dochodowego jest część przychodów osób, o których mowa w art. 3 ust. 1 powołanej ustawy, przebywających czasowo za granicą i uzyskujących dochody ze stosunku pracy, za każdy dzień pobytu za granicą, w którym podatnik pozostawał w stosunku pracy, w kwocie odpowiadającej 30% diety, określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 15.

Przepis ten (ust. 15) stanowi, że zwolnienie o którym mowa w ust. 1 pkt 20, nie ma zastosowania do wynagrodzenia:

1. pracownika odbywającego podróż służbową poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej,
2. pracownika w związku z jego pobytem poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w celu udziału w konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia sił państwa albo państw sojuszniczych, misji pokojowej, akcji zapobieżenia aktom terroryzmu lub ich skutkom, a także w związku z pełnieniem funkcji obserwatora w misjach pokojowych organizacji międzynarodowych i sił wielonarodowych, o ile otrzymuje świadczenia zwolnione na podstawie ust. 1 pkt 83,
3. uzyskanego przez członka służby zagranicznej.

Stosunek służbowy jest charakterystycznym nie pracowniczym stosunkiem zatrudnienia. Ma on charakter administracyjno - prawny, bowiem przepisy dotyczące jego nawiązania (rozwiązania), jak i szczegółowe regulacje praw i obowiązków jego stron zawarte są w aktach z zakresu prawa administracyjnego. Na podstawie stosunków służbowych zatrudniani są np. żołnierze zawodowi sił zbrojnych RP, funkcjonariusze Policji.

Poszczególne służbowe stosunki zatrudnienia wykazują szereg odrębności w porównaniu z zatrudnieniem na podstawie pracowniczych stosunków zatrudnienia.

Stosunek pracy jest stosunkiem zobowiązującym, gdzie jedna strona (pracownik) zobowiązuje się do świadczenia pracy na rzecz drugiej strony (pracodawcy) pod jego kierownictwem, a pracodawca zobowiązuje się do wypłaty pracownikowi wynagrodzenia. Regulacje prawne dotyczące stosunku pracy uregulowane są w przepisach działu II ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94). Stosunek pracy zazwyczaj strony nawiązują poprzez zawarcie umowy o pracę, jednakże może on powstać także na skutek powołania, mianowania albo wyboru.

Przepisy dotyczące zwolnień przedmiotowych, są odstępstwem od generalnej zasady powszechnego opodatkowania. Wszelkie zwolnienia bowiem w prawie podatkowym są wyjątkiem od konstytucyjnej zasady powszechności opodatkowania, dlatego też wykładnia przepisów ustanawiających te zwolnienia musi być wykładnią ścisłą.

Z analizy art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r. - wynika wprost, że dotyczy on tylko podatników uzyskujących dochody ze stosunku pracy, nie obejmuje natomiast dochodów uzyskanych na podstawie stosunku służbowego.

Mając na uwadze, iż Wnioskodawca uzyskiwał w 2008 roku dochody ze stosunku służbowego, należy uznać, że nie przysługuje mu prawo do skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tutejszy organ pragnie nadmienić, że dokument dołączony przez Wnioskodawcę do wniosku nie podlegał analizie i weryfikacji w ramach postępowania o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.