Istota interpretacji:

Możliwość zwrotu pobranego nienależnie przez płatnika podatku dochodowego, od zwróconego pracownikowi socjalnemu ryczałtu miesięcznego z tytułu używania przez niego do celów służbowych pojazdu stanowiącego jego własność.

Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych. Dlatego też pismem z dnia 19 maja 2009 r. wezwano do jego uzupełnienia. W dniu 2 czerwca 2009 r. do tut. Biura wpłynął uzupełniony wniosek.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Od maja 1990 r. do 10 listopada 2006 r. wnioskodawczyni była zatrudniona na stanowisku pracownika socjalnego w Ośrodku Pomocy Społecznej, a do jej zadań należało świadczenie pracy socjalnej w środowisku. W tym celu wykorzystywała własny samochód osobowy, ze względu na rozległy obszar, który obsługiwała. W związku z tym została zawarta umowa cywilnoprawna z Kierownikiem Ośrodka Pomocy Społecznej w sprawie przyznania jej limitu kilometrów, wypłacanego w formie ryczałtu na używanie samochodu osobowego do celów służbowych na terenie gminy. Od dnia zmiany ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczących zwolnienia od podatku ryczałtu na samochód, płatnik (pracodawca) potrącał podatek z wypłacanego jej ryczałtu. Na podstawie art. 121 ust. 3c ustawy z dnia 12 kwietnia 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 583 ze zm.) pracownikowi socjalnemu, do którego obowiązków należy świadczenie pracy socjalnej w środowisku, przysługuje zwrot kosztów (podróży) przejazdu z miejsca pracy do miejsca wykonywania czynności zawodowych.

Ww. wniosku wnioskodawczyni powołała interpretację indywidualną wydaną przez działającego w imieniu Ministra Finansów Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 11 lipca 2008 r. nr IBPB2/415-705/08/MK (KAN-3696/04/08) w sprawie zaniechania poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwot wypłacanego pracownikom socjalnym ryczałtu na samochód, w świetle której kwoty wypłaconego jej ryczałtu na samochód są dochodami wolnymi od podatku dochodowego. Wobec tego uważa, że pracodawca nie powinien wykazywać wypłacanego jej ryczałtu jako dochodu do opodatkowania w PIT-11, a tym bardziej potrącać zaliczek na podatek dochodowy. W związku z wykazywaniem ryczałtu w PIT-11 przez pracodawcę, wnioskodawczyni wykazywała go również w składanym zeznaniu rocznym jako dochody podlegające opodatkowaniu.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy jest możliwy zwrot pobranego podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconego ryczałtu na samochód...

Jeżeli tak, to w jakim okresie oraz trybie może go uzyskać...

Zdaniem wnioskodawczyni, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika dla potrzeb zakładu pracy jest wolny od podatku dochodowego, jeżeli samochód jest wykorzystywany w jazdach lokalnych, a obowiązek ponoszenia takich kosztów przez zakład pracy, albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów odrębnych. W przedmiotowej sprawie odrębnym przepisem jest ustawa o pomocy społecznej, która stanowi, że pracownikowi socjalnemu, do którego obowiązków należy świadczenie pracy socjalnej w środowisku (na takim stanowisku wnioskodawczyni była zatrudniona), przysługuje zwrot kosztów przejazdu z miejsca pracy do miejsca wykonywania przez niego czynności zawodowych, w przypadku braku możliwości zapewnienia dojazdu środkami pozostającymi w dyspozycji zatrudniającego go pracodawcy.

Podczas wykonywania swoich czynności zawodowych związanych z pracą socjalną w środowisku, wnioskodawczyni jeździła po terenie gminy, w skład której wchodzi 10 sołectw znacznie od siebie oddalonych, własnym samochodem osobowym. Otrzymywała zwrot kosztów przejazdu od wysokości miesięcznego ryczałtu (300 km x stawka za 1 km) i od tej kwoty potrącana była zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych. Ryczałt na samochód otrzymywała na podstawie umowy cywilnoprawnej od około 1999 roku od dnia rozwiązania umowy o pracę, tj. do 10 listopada 2006 roku.

W związku ze zmianą przepisów był pobierany podatek dochodowy od ryczałtu. Kwota ryczałtu była w całości wykazywana przez pracodawcę w PIT-11 jako inne źródła przychodów.

Zdaniem wnioskodawczyni ryczałt nie był jej przychodem, a jedynie zwrotem kosztów związanych z dojazdem do podopiecznych Ośrodka Pomocy Społecznej w ramach wykonywanych zadań służbowych.

W związku z powyższym, wnioskodawczyni uważa, że pracodawca winien zwrócić jej pobrany podatek dochodowy od ryczałtu i dokonać stosownych rozliczeń z Urzędem Skarbowym.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Od dnia 1 stycznia 2004 r., w wyniku wejścia w życie ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 202, poz. 1956, z późn. zm.) uchylony został przepis art. 21 ust. 1 pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten stanowił podstawę prawną zwolnienia od podatku kwot otrzymywanych przez pracowników z tytułu kosztów używania pojazdów samochodowych dla potrzeb zakładu pracy, w jazdach lokalnych.

Likwidacja zwolnienia przedmiotowego spowodowała, że od 1 stycznia 2004 r. otrzymywane przez pracownika kwoty z tytułu używania pojazdu samochodowego dla potrzeb pracodawcy, podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, na ogólnych zasadach.

Niezależnie od powyższego, ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 93, poz. 894 ze zm.) częściowo "przywrócono" omawiane zwolnienie. W art. 21 ust. 1 dodano bowiem pkt 23b, który zwalnia z opodatkowania zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika dla potrzeb zakładu pracy, w jazdach lokalnych, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów innych ustaw - do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo do wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej przy zastosowaniu stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, jeżeli przebieg pojazdu, z wyłączeniem wypłat ryczałtu pieniężnego, jest udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez pracownika; przepis art. 23 ust. 7 stosuje się odpowiednio.

Z powyższego przepisu wynika, że zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy jest wolny od podatku dochodowego, jeżeli samochód jest wykorzystywany w jazdach lokalnych, a obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów odrębnych ustaw.

Z omawianego zwolnienia korzystają zatem podatnicy, którym przepisy odrębnych ustaw gwarantują możliwość przyznania prawa do zwrotu poniesionych kosztów, bądź nakładają na pracodawcę obowiązek zwrotu pracownikowi tych kosztów. Przykładowo omawianym zwolnieniem objęty jest zwrot kosztów z tytule używania własnego samochodu dla celów pracodawcy w przypadku listonoszy i pracowników Służby Leśnej.

Natomiast stosownie do postanowień art. 121 ust. 3c ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.) pracownikowi socjalnemu, do którego obowiązków należy świadczenie pracy socjalnej w środowisku, przysługuje zwrot kosztów przejazdów z miejsca pracy do miejsc wykonywania przez niego czynności zawodowych, w przypadku braku możliwości zapewnienia dojazdu środkami pozostającymi w dyspozycji zatrudniającego go pracodawcy. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy – Karta Nauczyciela (Dz. U. Nr 179, poz. 1487) z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2006 roku.

Natomiast powołany powyżej przepis ustawy o pomocy społecznej odnosi się do zwrotu kosztów przejazdów związanych z wykonywaniem obowiązków zawodowych. Przewiduje on możliwość przyznania takiego zwrotu, w sytuacji gdy pracodawca nie ma możliwości zapewnienia dojazdu środkami transportu będącymi w jego dyspozycji. Należy zatem stwierdzić, iż jest to przepis ustawowy, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż od maja 1990 r. do 10 listopada 2006 r. wnioskodawczyni zatrudniona była na stanowisku pracownika socjalnego w Ośrodku Pomocy Społecznej, do jej zadań należało świadczenie pracy socjalnej w środowisku. W wykonywanej pracy zawodowej wykorzystywała własny samochód osobowy i w tym celu zawarła z Kierownikiem tego Ośrodka umowę cywilnoprawną w sprawie przyznania jej limitu kilometrów, wypłacanego w formie ryczałtu na używanie samochodu osobowego do celów służbowych na terenie gminy. Od kwoty wypłaconego ryczałtu potrącana była zaliczka na podatek dochodowy.

Na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27 poz. 271 ze zm.), zwrot kosztów używania przez pracownika w celach służbowych do jazd lokalnych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy, następuje na podstawie umowy cywilnoprawnej, zawartej między pracodawcą a pracownikiem, o używanie pojazdu do celów służbowych, na warunkach określonych w rozporządzeniu.

Natomiast § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, iż zwrot kosztów używania pojazdów do celów służbowych następuje w formie miesięcznego ryczałtu obliczonego jako iloczyn stawki za 1 kilometr przebiegu, o której mowa w § 2, i miesięcznego limitu przebiegu kilometrów na jazdy lokalne, o którym mowa w § 3, po złożeniu przez pracownika pisemnego oświadczenia o używaniu przez niego pojazdu do celów służbowych w danym miesiącu. Oświadczenie to powinno zawierać dane dotyczące pojazdu (pojemność silnika, marka, numer rejestracyjny) oraz określać ilość dni nieobecności pracownika w miejscu pracy w danym miesiącu z powodu choroby, urlopu, podróży służbowej lub innej nieobecności, a także ilość dni, w których pracownik nie dysponował pojazdem do celów służbowych.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż przyznany na podstawie art. 121 ust. 3c cyt. ustawy o pomocy społecznej zwrot kosztów używania pojazdów stanowiących własność pracownika, korzysta ze zwolnienia podatkowego w zakresie wskazanym w art. 21 ust. 1 pkt 23b ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego, określonego zgodnie z powołanym powyżej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury.

Z treści złożonego wniosku wynika również, iż wnioskodawczyni jako pracownik socjalny wykonywała pracę zawodową polegającą na pracy socjalnej w środowisku obejmującym teren gminy, w skład której wchodziło 10 sołectw. Wykonywała więc swą pracę zawodową zarówno w miejscowości jaki i poza miejscowością, w której znajdowała się siedziba jej pracodawcy. Powyższe oznacza, iż pracownik socjalny prócz jazd lokalnych wykonywał również jazdy zamiejscowe. Zatem do zwrotu kosztów poniesionych z tytułu jazd zamiejscowych nie może mieć zastosowania zwolnienie określone w powołanym art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem jak wynika z treści zwolnienia dotyczy tylko i wyłącznie używana pojazdów w jazdach lokalnych.

Niemniej zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu jazd zamiejscowych może być zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit a) powołanej ustawy na warunkach w tym przepisie określonych.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji "podróży służbowej", pojęcie to zostało zdefiniowane w art. 775 § 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.). Zgodnie z tą regulacją pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.

Stosownie do § 3 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.) innymi należnościami z tytułu podróży służbowej obok diet są m.in. zwroty kosztów przejazdów.

Jak wynika natomiast z § 5 ust. 3 powołanego rozporządzenia na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży służbowej samochodem osobowym, motocyklem lub motorowerem niebędącym własnością pracodawcy. W takim przypadku pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa niż określona w § 2 ww. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2007 r.

W związku z powyższym stwierdzić należy, iż ze zwolnienia na zasadach określonych w art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego, określonego zgodnie z powołanym powyżej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury korzysta ryczałt otrzymywany przez pracownika socjalnego tytułem zwrotu kosztów używania prywatnego samochodu dla celów związanych z wykonywaniem obowiązków służbowych w jazdach lokalnych.

Natomiast zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu jazd zamiejscowych może korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit a) na warunkach w nim określonych.

W związku z powyższym nie można w sposób jednoznaczny stwierdzić, że stanowisko przedstawione we wniosku jest prawidłowe.

Natomiast odnosząc się do kwestii zwrotu nienależnie pobranego przez płatnika podatku dochodowego, od zwróconego pracownikowi socjalnemu ryczałtu miesięcznego z tytułu używania przez niego do celów służbowych samochodu prywatnego stwierdzić należy, iż stosownie do art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku.

Przy czym uprawnienie określone w § 1 przysługuje również podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, jeżeli:

1. w zeznaniach (deklaracjach), o których mowa w art. 73 § 2, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej,
2. w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3, z wyjątkiem deklaracji dotyczącej zaliczek na podatek dochodowy, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek,
3. nie będąc obowiązanymi do składania zeznań (deklaracji), dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej

(art. 75 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

Zgodnie z art. 75 § 3 i 4 Ordynacji podatkowej w przypadkach, o których mowa w § 2 pkt 1 lit. a) i b) oraz w pkt 2 lit. a) i b), podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty są obowiązani złożyć skorygowane zeznanie (deklarację). Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę.

W razie wątpliwości, co do prawidłowości złożonej korekty organ podatkowy w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego prawidłowo określi wysokość należnego podatku, która pozwoli na ewentualne stwierdzenie nadpłaty.

W świetle art. 81 Ordynacji podatkowej jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację (przez którą zgodnie z art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej należy rozumieć zeznanie, wykaz oraz informację, do których składania obowiązani są, na podstawie odrębnych przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci) co następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty.

Korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji - o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

Skorygowanie deklaracji polega więc na ponownym - poprawnym już - wypełnieniu jej formularza z zaznaczeniem, iż w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji, z wynikającym z przepisu prawa obowiązkiem dołączenia pisemnego uzasadnienia przyczyn korekty.

Z kolei do odrębnych przepisów zaliczyć należy między innymi regulacje normujące instytucję przedawnienia zobowiązań podatkowych (art. 68 – 71 ustawy Ordynacja podatkowa). Prawo złożenia korekty istnieje w związku z tym dopóty, dopóki zobowiązanie nie uległo przedawnieniu (art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej). Okres przedawnienia wynosi pięć lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Podatnik ma zatem prawo skorygować deklaracje za okres pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej).

Tym samym mając na uwadze, iż zwolnienie, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przysługuje pracownikom socjalnym od dnia 1 stycznia 2006 r. (tj. wejścia w życie art. 121 ust. 3c ustawy o pomocy społecznej), stwierdzić należy, iż wnioskodawczyni ma prawo ubiegać się o zwrot nienależnie pobranego przez płatnika podatku dochodowego, jedynie za okres od 1 stycznia 2006 r. do 10 listopada 2006 r. (tj. do dnia ustania stosunku pracy w Ośrodku Pomocy Społecznej).

Zatem, aby wnioskodawczyni mogła odzyskać pobrany w wyżej wskazanym okresie podatek od wypłaconych przychodów, które okazały się zwolnione od podatku, winna wystąpić z wnioskiem, do właściwego (wg miejsca zamieszkania) urzędu skarbowego, o stwierdzenie nadpłaty i złożyć skorygowane zeznanie podatkowe za 2006 r. wraz z pisemnym uzasadnieniem przyczyny dokonania korekty.

Mając powyższe na względzie stanowisko wnioskodawczyni, iż pracodawca winien zwrócić jej pobrany podatek dochodowy od ryczałtu i dokonać stosownych rozliczeń z urzędem skarbowym, należy uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.