Istota interpretacji:

zwrot kosztów przejazdu prokuratora z miejsca zamieszkania do pracy korzysta ze zwolnienia i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na mocy art. 21 ust. 1 pkt 112 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

W I., ustalono zarządzeniem Prezesa stawki zwrotu prokuratorom Instytutu kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do jednostki organizacyjnej Instytutu pojazdami niebędącymi własnością pracodawcy za jeden kilometr przebiegu pojazdu. Zwrot kosztów przejazdu przez prokuratora z miejsca zamieszkania do jednostki następuje na podstawie ewidencji przebiegu pojazdu.

Zgodnie z art. 56 ust. 1 z dnia 20.VI.1985 r. o prokuraturze (Dz. U. Nr 21, poz. 206 z póżn. zm.), prokurator powinien mieszkać w miejscowości będącej siedzibą jednostki organizacyjnej, w której pełni służbę. Stosownie do treści art. 56 ust. 2 ustawy o prokuraturze, przełożony prokurator, w uzasadnionych przypadkach, może wyrazić zgodę na zamieszkanie prokuratora w innej miejscowości. W razie uzyskania zgody prokuratorowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do jednostki organizacyjnej. W I. Oddział L. wystąpi fakt zwrotu kosztów podróży prokuratora z miejsca zamieszkania poza jednostką siedziby I. w L. na podstawie ewidencji przebiegu pojazdu. Powstanie należność, która jest prokuratora przychodem ze stosunku pracy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy zwrot kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do jednostki organizacyjnej Instytutu pojazdem niebędącym własnością pracodawcy może korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych w związku z art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych...

Zdaniem Wnioskodawcy:

1. Wg I. należności wypłacane z tytułu zwrotu kosztów używania prywatnego samochodu z miejsca zamieszkania do jednostki organizacyjnej Instytutu na podstawie ewidencji przebiegu pojazdu jest opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ jest przychodem ze stosunku pracy.
2. Nie może korzystać ze zwolnienia zgodnie. z art. 21 ust. 1 pkt 23b, ponieważ nie są to koszty poniesione dla potrzeb zakładu pracy w jazdach lokalnych.
3. Do grupy pracowników, którym można stosować omawiane zwolnienie wg I. nie zalicza się prokuratorów.
4. Jest opodatkowane, ponieważ zwrot z tytułu kosztów używania prywatnego pojazdu, nie są związane z podróżą służbową tylko z przejazdem z miejsca zamieszkania do jednostki organizacyjnej Instytutu.
   
   

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji Podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 w/w ustawy przychodami z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Na podstawie art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W świetle art. 21 ust. 1 pkt 23b ww. ustawy, wolny od podatku dochodowego jest zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy, w jazdach lokalnych, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów innych ustaw - do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo do wysokości nie przekraczającej kwoty ustalonej przy zastosowaniu stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, jeżeli przebieg pojazdu, z wyłączeniem wypłat ryczałtu pieniężnego, jest udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez pracownika; przepis art. 23 ust. 7 stosuje się odpowiednio.

Z powyższego wynika, że kwoty zwrotu kosztów poniesionych przez pracowników z tytułu używania własnych samochodów dla potrzeb zakładu pracy, jak również kwoty zwrotu kosztów poniesionych przez pracowników na dojazd do miejsca świadczenia pracy są wolne od podatku tylko wówczas, gdy samochód jest wykorzystywany w jazdach lokalnych oraz gdy obowiązek ponoszenia tych kosztów lub możliwość przyznania ich zwrotu wynika z przepisów innych ustaw.

Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 pkt 112 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolny od podatku dochodowego jest zwrot kosztów dojazdu pracownika do zakładu pracy, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy wynika wprost z przepisów innych ustaw.

A zatem należy zaznaczyć, że przedmiotowym zwolnieniem są objęte tylko te świadczenia, które wynikają z przepisów odrębnych ustaw nakazujących pracodawcy zwracanie pracownikowi tego rodzaju wydatków.

Przepisami innych ustaw, o których mowa w cytowanym wyżej art. 21 ust. 1 pkt 112 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są np:

• ustawa z 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze ( tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 206 ze zm.),

• Prawo o ustroju sądów powszechnych z dnia 27.07.2001 r. (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.).

• Ustaw o Sądzie Najwyższym z dnia 23.11.2002 r. (Dz. U. Nr 240, poz. 206 ze zm.)
  
  

Zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 27 poz. 206 ze zm.) prokurator powinien mieszkać w miejscowości będącej siedzibą jednostki organizacyjnej prokuratury, w której pełni służbę.

Stosownie do treści art. 56 ust. 2 w/w ustawy przełożony prokurator, w uzasadnionych przypadkach, może wyrazić zgodę na zamieszkanie prokuratora w innej miejscowości. W razie uzyskania takiej zgody, prokuratorowi przysługuje, na mocy ust. 3 przywołanego przepisu o prokuraturze, zwrot kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do jednostki organizacyjnej prokuratury, ustalonych na zasadach obowiązujących przy ustalaniu wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że I. będzie zwracał prokuratorom koszty podróży prokuratora z miejsca zamieszkania poza jednostką siedziby I. na podstawie ewidencji przebiegu pojazdu.

Reasumując, biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że zwrot kosztów przejazdu prokuratora z miejsca zamieszkania do pracy korzysta ze zwolnienia i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na mocy art. 21 ust. 1 pkt 112 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, ul. M.C. Skłodowskiej 40, 20-029 Lublin po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.