Istota interpretacji:

Wypłacone twórcy wynalazku zasądzone wynagrodzenie wraz z odsetkami podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na fakt, iż zwolnienia przewidziane w rozporządzeniu z 1991 r. nie obowiązują bezterminowo.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest twórcą wynalazku, na który został udzielony Patent przez Urząd Patentowy RP i który został zastosowany w 1993 r. w Firmie, w której Wnioskodawca pracował, a Firma winna zapłacić Wnioskodawcy należne wynagrodzenie za uzyskane korzyści.

Wobec nie otrzymania należnego wynagrodzenia Wnioskodawca wystąpił w 1994 r. na drogę sądową. Według obowiązujących wówczas przepisów dotyczących twórców projektów wynalazczych, a stanowiących ustawę z dnia 19.10.1972 r. o wynalazczości / tj. Dz. U. z 1984 r. Nr 33, poz. 177/ oraz Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29.06.1984 r. /tj. Dz. U. z 1984 r. Nr 33 poz. 178 z późn. zm./ twórca nie ponosił kosztów podatku od należnych wynagrodzeń za pracownicze projekty wynalazcze.

Obowiązująca od 01 stycznia 1992 r. ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych — zawierała w art. 53 upoważnienie, zgodnie z którym Minister Finansów może w drodze Rozporządzenia zwolnić od podatku dochodowego określone w rozporządzeniu rodzaje dochodów.

W wyniku tego upoważnienia Minister Finansów wydał Rozporządzenie z dnia 21.12.1991 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz. U. Nr 124, poz.553/ zwane dalej" rozporządzenie z 1991 r." zawierające zapis w § 12 ust. 1 pkt 1 - o treści, że zwalnia się od podatku dochodowego wypłacone po dniu 01 stycznia 1992 r. wynagrodzenia dla twórców projektów wynalazczych.

Po trwającym ponad 10 - letnim postępowaniu sądowym Wnioskodawca uzyskał wyrok zasądzający dla niego jako twórcy wynalazku na, który udzielono patent, należne wynagrodzenie wraz z odsetkami, wyliczone według daty wniesienia pozwu do Sądu, w zakresie obowiązujących wówczas przepisów prawnych.

Z uwagi na braki formalne w zakresie stanu faktycznego, Wnioskodawca został wezwany pismem z dnia 05.11 .2007 r. Nr IPPB2/415-100/07-2/AZ do uzupełnienia złożonego wniosku.

Wniosek został prawidłowo uzupełniony (data wpływu 20.11.2007 r.) poprzez wskazanie, iż:

• Wypłata wynagrodzenia wraz z odsetkami zasądzona na podstawie orzeczenia sądu nastąpiła we wrześniu 2007 r.

• Wypłata wynagrodzenia wynikała z art. 20 ust.1 ustawy z dnia 19.10.1972 r. o wynalazczości /Dz. U. z 1984 r. Nr 33, poz. 177 ze zm./.
  
  

Wnioskodawca dokonał wynalazku w miejscu swojego zatrudnienia, który powstał poza zakresem jego obowiązków i zrealizowany został przy pomocy jednostki gospodarki uspołecznionej i był wynalazkiem pracowniczym, wobec czego prawo do patentu na ten wynalazek przysługiwało jednostce gospodarki uspołecznionej w której Wnioskodawca był zatrudniony.

Zapis figurujący na dokumencie patentowym - Opis patentowy, który zawiera następujący zapis w pkt 73 — o tytule: Uprawniony z patentu, a poniżej: Polska Akademia Nauk, Centrum...

• Zakres obowiązków, w firmie w której Wnioskodawca był zatrudniony stanowił zakres prac związany z przygotowaniem produkcji.
  
  

Wynalazek, na który Urząd Patentowy RP udzielił patentu, stwierdził, że jest to jedyne rozwiązanie w świecie i powstał poza zakresem obowiązków Wnioskodawcy.

Zakładowa Komisja Wynalazczości, której przewodniczącym był dyrektor techniczny, zakwalifikowała zgłoszone przez Wnioskodawcę rozwiązanie do wystawienia firmy do Urzędu Patentowego RP celem uzyskania patentu, który świadczy o nowości światowej rozwiązania.

• Prawo do patentu przysługiwało firmie w której Wnioskodawca był zatrudniony: Polskiej Akademii Nauk, Centrum ....

• Skarżący nie zawierał umowy przenoszącej własność projektu wynalazczego.

• Wypłaty wynagrodzenia dokonała firma Polska Akademia Nauk.

• Zasądzone wynagrodzenie zostało wypłacone w kwocie brutto.
  
  

Kierując do Wnioskodawcy wezwanie z dnia 05 listopada 2007r. organ podatkowy zgodnie z sugestią Sądu pominął kwestię wyjaśnienia daty zgłoszenia i przyjęcia do realizacji projektu.

Po otrzymaniu interpretacji w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa oraz w skardze do Sądu Skarżący wyjaśnił, iż projekt został zgłoszony pracodawcy do realizacji w dniu 15 października 1991 r., natomiast jak wynika z dokumentu patentowego złożonego na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym patent trwa od dnia 5 grudnia 1991 r. i patent ten został udzielony Polskiej Akademii Nauk, Centrum...

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca powinien zapłacić podatek od należnego zasądzonego wynagrodzenia naliczonego łącznie z odsetkami, czy według przytoczonych przepisów zasądzone wynagrodzenie wraz z odsetkami podlega zwolnieniu od podatku...

Zdaniem wnioskodawcy:

Wobec przedstawionych przepisów prawa obowiązującego dla zastosowanego wynalazku, na który Urząd Patentowy RP udzielił Patentu i obowiązujących przepisów prawa w dniu wniesienie pozwu do sądu, które zawierały zwolnienie od podatku wynagrodzenia twórcy wynalazku - Wnioskodawca uważa, że wynagrodzenie twórcy wynalazku po 10-letnim postępowaniu sądowym winno być zwolnione od podatku.

W dniu 26.11.2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wydał interpretację indywidualną Nr IPPB2/415-100/07-3/AZ, stwierdzając, iż stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 24.08.2007 r. (data wpływu 27.08.2007 r.) jest nieprawidłowe.

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesiono w dniu 14.12.2007 r. (data wpływu 18.12.2007 r.) zaś odpowiedzi na ww. wezwanie udzielono pismem z dnia Nr IPPB2/415-100/W/07-7/AZ (skutecznie doręczonym w dniu 16.05.2008 r.)

W dniu 16.06.2008 r. wpłynęła do tut. organu skarga na ww. interpretację, w której wniesiono o jej uchylenie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego - biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 02.10.2008 r. sygn. akt III SA/Wa 1913/08 - stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się nadal za nieprawidłowe.

Pismem z dnia 02.06.2009 r. Nr IPPB2/415-100/07-14/AZ wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia stanu faktycznego wniosku po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2008 r. Sygn. akt III SA/Wa 1913/08 interpretacji indywidualnej IPPB2/415-100/07-3/AZ z dnia 26.11.2007 r.

Wnioskodawca uzupełnił wniosek w terminie (data wpływu uzupełnienia15.05.2009 r.).

W nadesłanym uzupełnieniu Wnioskodawca wskazał, iż:

Projekt wynalazczy, stanowiący przedmiot uzupełnienia interpretacji indywidualnej "zgłoszony został w Polskiej Akademii Nauk w dniu 15 października 1991 r. pod numerem, w którym został przyjęty do realizacji w dniu zgłoszenia przez Polską Akademię Nauk - do Urzędu Patentowego RP tj. 05 grudnia 1991 r.

Po zgłoszeniu przez Polską Akademię Nauk - do Urzędu Patentowego RP projektu wynalazczego, celem uzyskania patentu, zakład od dnia zgłoszenia - tj. 05 grudnia 1991 uzyskał ochronę patentową na zgłoszony projekt i w dokumencie patentowym jest wymieniony jako uprawniony - właściciel, natomiast Zbigniew W. jest wymieniony na tym dokumencie jako twórca.

Jako twórca Wnioskodawca nie otrzymał świadectwa autorskiego z Urzędu Patentowego RP, a być może przesłane zostało razem z dokumentem patentowym do Polskiej Akademii Nauk.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie po ponownym przeanalizowaniu wniosku stwierdza, co następuje:

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca jest twórcą wynalazku. Na wynalazek został udzielony patent przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz Polskiej Akademii Nauk, Centrum..., na podstawie przepisów ustawy z dnia 19.10.1972 r. o wynalazczości /Dz. U. z 1984 r. Nr 33, poz.177 ze zm./,patent trwa od dnia 5 grudnia 1991 r.

Wynalazek został zastosowany w 1993 r. w Firmie w której Wnioskodawca pracował, Firma winna zapłacić Wnioskodawcy należne wynagrodzenie za uzyskane korzyści.

Wypłacone wynagrodzenie za stosowanie wynalazku nie było wynikiem zawarcia odrębnej umowy cywilnoprawnej (o dzieło, zlecenia), lecz na warunkach wynikających z art. 20 ust.1 ustawy z dnia 19.10.1972 r. o wynalazczości / Dz. U. z 1984 r. Nr 33, poz. 177 ze zm/.

Wobec nie otrzymania należnego wynagrodzenia Wnioskodawca w 1994 r. wystąpił na drogę sądową. Po trwającym ponad 10 lat postępowaniu sądowym zapadł wyrok, w którym zasądzona jako dla twórcy wynalazku należne wynagrodzenie wraz z odsetkami wyliczonymi wg. daty wniesienia pozwu do sądu w zakresie obowiązujących wówczas przepisów prawnych.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 - 3 ustawy o wynalazczości z 1972 r. wynalazek dokonany przez twórcę w wyniku zlecenia lub przy pomocy jednostki gospodarki uspołecznionej albo przez pracownika tej jednostki w zakresie jej działalności i w związku z jego zatrudnieniem w tej jednostce, niezależnie od tego, czy pracownik jest twórcą lub współtwórcą wynalazku, jest wynalazkiem pracowniczym. Prawo do uzyskania patentu na ten wynalazek (prawo do patentu) przysługuje tej jednostce gospodarki uspołecznionej.

Przez uzyskanie świadectwa autorskiego twórca wynalazku pracowniczego nabywa prawo do wynagrodzenia za stosowanie wynalazku na całym obszarze Państwa na warunkach określonych w ustawie (art. 20 ust. 3).

Wynalazek dokonany przez pracownika jednostki gospodarki uspołecznionej w zakresie jej działalności i w związku z jego zatrudnieniem zawsze stanowił wynalazek pracowniczy, co do którego prawo do uzyskania patentu przysługiwało wyłącznie jednostce gospodarki uspołecznionej.

Twórca nabywał jedynie prawo do wynagrodzenia z chwilą uzyskania świadectwa autorskiego. Zwrócić należy uwagę, iż przepis ten definiując pojęcie wynalazku pracowniczego, nie wskazuje na związek wynalazku z konkretnym zakresem czynności pracownika, ale z samym faktem zatrudnienia pracownika w danej jednostce i zakresem działalności jednostki gospodarki uspołecznionej. Art. 98 ustawy o wynalazczości z 1972 r. określał zasady co do sposobu wyliczenia wynagrodzenia dla twórcy. Ponadto zgodnie z art. 98 ust. 4 ustawy o wynalazczości z 1972 r. wynagrodzenie to mogło mieć charakter tymczasowy i mogło być ustalone na podstawie przewidywanych efektów a nie tylko efektów uzyskanych w wyniku zastosowania projektu.

Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 5a rozporządzenia z dnia 21.12.1991 r. (Dz. U. Nr 124, poz. 553 ze zm.) zwolnione zostały od podatku dochodowego wypłacone po dniu 1 stycznia 1992 r. wynagrodzenia i nagrody dla twórców pracowniczych projektów wynalazczych zgłoszonych i przyjętych do realizacji przed tym okresem.

Problematykę wynagrodzenia z tytułu pracowniczego projektu wynalazczego czy racjonalizatorskiego regulowały: ustawa o wynalazczości z 1972 r. oraz rozporządzenie w sprawie projektów wynalazczych zawierające nieprecyzyjną i niejednolitą nomenklaturę.

Przykładowo art. 95 ustawy o wynalazczości z 1972 r. stanowi o "przyjęciu projektu do wykorzystania", a art. 98 ust. 4 tej ustawy o "przyjęciu do stosowania", § 44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie projektów wynalazczych o "zastosowaniu projektu", § 44 pkt 4 o "przeprowadzeniu wdrożenia", § 1 9 i § 43 ust. 2 o "realizacji projektu", zaś § 2 o "realizacji i stosowaniu projektu". Tym samym trudno terminy te odnieść do zastosowanego w prawie podatkowym pojęcia "przyjęcie do realizacji" jako warunku zwalniającego od podatku.

Projekt wynalazczy, stanowiący przedmiot niniejszej interpretacji indywidualnej "zgłoszony został w Polskiej Akademii Nauk w dniu 15 października 1991 r. pod numerem , w którym został przyjęty do realizacji w dniu zgłoszenia przez Polską Akademię Nauk - do Urzędu Patentowego RP tj. 05 grudnia 1991 r.

Po zgłoszeniu przez Polską Akademię Nauk - do Urzędu Patentowego RP projektu wynalazczego, celem uzyskania patentu, zakład od dnia zgłoszenia - tj. 05 grudnia 1991 uzyskał ochronę patentową na zgłoszony projekt i w dokumencie patentowym jest wymieniony jako uprawniony - właściciel, natomiast Zbigniew W. jest wymieniony na tym dokumencie jako twórca.

Jako twórca Wnioskodawca nie otrzymał świadectwa autorskiego z Urzędu Patentowego RP, a być może przesłane zostało razem z dokumentem patentowym do Polskiej Akademii Nauk.

Wypłata wynagrodzenia wraz z odsetkami zasądzona na podstawie orzeczenia sądu nastąpiła we wrześniu 2007 r.

Zasądzone wynagrodzenie za stosowanie wynalazku nie jest wynagrodzeniem wynikającym wprost ze stosunku pracy i z tego też tytułu nie ma do niego zastosowania art. 52 pkt 2 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zwalniający od podatku dochodowego przychody ze stosunku pracy, prowizje, premie, nagrody wypłacane po 31.12.1991 r. i należne za okres do dnia 31.12.1991 r.

Jednakże wynagrodzenia i nagrody wypłacane twórcom pracowniczych projektów wynalazczych na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o wynalazczości za zgłoszone i przyjęte do realizacji przed 01.01.1992 r. projekty wynalazcze, a wypłacone po dniu 01.01.1992 r. korzystały do dnia 31.12.1994 r. ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie § 12 ust. 1 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21.12.1991 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 124, poz. 553 ze zm.). Zwolnienie to obowiązywało również od dnia 01.01.2000 r. do dnia 31.12.2000 r. na podstawie § 9 ust. 1 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24.03.1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 35, poz. 173 ze zm.), zwane rozporządzeniem wykonawczym.

To ostatnie z dniem 01.01.2001 r. utraciło moc, albowiem zostało uchylone ustawą z dnia 09.11.2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 1104), zwane dalej ustawą nowelizującą. Kwestie zwolnienia wynagrodzeń twórców pracowniczych projektów wynalazczych, które regulowały powyższe rozporządzenia nie zostały zawarte przez ustawodawcę w żadnym przepisie obowiązującej w 2002 r. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawodawca nie ustosunkował się również do kwestii ww. zwolnień w przepisach obowiązującej w latach 2003 - 2007 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc również w momencie wypłaty wynagrodzenia zasądzonego wraz z odsetkami na podstawie orzeczenia sądu we wrześniu 2007 r.

Wynagrodzenie za pracowniczy projekt wynalazczy (lub racjonalizatorski) jest prawną formą udziału twórcy w korzyściach, jakie wynikają ze stosowania projektu. Świadczenie to ma swoje źródło w stosunku cywilnoprawnym powstającym z chwilą zastosowania projektu. Jest to odrębne świadczenie majątkowe nie będące świadczeniem ze stosunku pracy.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż zasądzone wynagrodzenie było należne za 1991 r. i nie zostało wypłacone przed dniem 1 stycznia 1993 r. w okresie obowiązywania zwolnienia wynikającego z § 12 ust. 1 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21.12.1991 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 124, poz. 553 ze zm.) w myśl którego, korzystały ze zwolnienia nagrody wypłacane twórcom pracowniczych projektów wynalazczych na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o wynalazczości za zgłoszone i przyjęte do realizacji przed 01.01.1992 r. projekty wynalazcze, a wypłacone po dniu 01.01.1992 r. w związku z powyższym Wnioskodawca w 1994 r. wystąpił na drogę sądową.

Przenosząc powyższe uregulowania na grunt rozpatrywanej sprawy zastosowanie zwolnienia z podatku należy odnieść nie do momentu nabycia prawa do wypłaty wynagrodzenia przez twórcę wynalazku ale do momentu wypłaty przedmiotowej należności dla twórcy.

Tym samym biorąc pod uwagę moment wypłaty zasądzonego wynagrodzenia tj. wrzesień 2007 r. nie miał zastosowania do jego zwolnienia z podatku (nie obowiązujący od 01.01.1995 r.) § 12 ust. 1 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21.12.1991 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 124, poz. 553 ze zm.), w myśl którego wynagrodzenia i nagrody wypłacane twórcom pracowniczych projektów wynalazczych na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o wynalazczości za zgłoszone i przyjęte do realizacji przed 01.01.1992 r. projekty wynalazcze, a wypłacone po dniu 01.01.1992 r. korzystały do dnia 31.12.1994 r. ze zwolnienia od opodatkowania oraz § 9 ust. 1 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24.03.1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 35, poz. 173 ze zm.), zwane rozporządzeniem wykonawczym, które z dniem 01.01.2001 r. utraciło moc, albowiem zostało uchylone ustawą z dnia 09.11.2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 1104), zwaną dalej ustawą nowelizującą.

Ponadto wynalazek został dokonany samodzielnie, nie w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy lub realizacji innej umowy, stosownie do przepisu art. 20 ust.1 i art. 98 ust.1 ww. ustawy o wynalazczości, zapłata za przeniesienie prawa do patentu na wynalazek na rzecz podmiotu gospodarczego jest dla wynalazcy przychodem z praw majątkowych.

Wynagrodzenie otrzymane przez Wnioskodawcę stanowi przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stosownie do jego treści za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw. W treści cyt. przepisu użycie zwrotu "w szczególności" oznacza wyszczególnienie przykładowo tylko kilku rodzajów praw majątkowych. Zatem możliwe jest zaliczenie do tego źródła przychodów także innych praw, nigdzie w ustawie nie wymienionych.

Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, iż przedmiotowa należność stanowi przychód z praw majątkowych na podstawie art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych.

Podkreślić należy, że w świetle przepisu art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty m. in. należności z tytułu praw majątkowych, na rzecz podatników objętych nieograniczonym obowiązkiem podatkowym, pełnią funkcję płatników. Ciąży na nich obowiązek obliczenia, pobrania i wpłaty do właściwego organu podatkowego zaliczki na podatek dochodowy od omawianych należności.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia się z podatku dochodowego odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1. Zatem odsetki za zwłokę zasądzone od kwoty stanowiącej należne wynagrodzenie za pracowniczy projekt wynalazczy, które stanowi przychód z praw majątkowych, o którym mowa w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegają opodatkowaniu, gdyż nie są wymienione w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż zasądzone wynagrodzenie zostało wypłacone przez Polską Akademię Nauk w kwocie brutto, w związku z powyższym Wnioskodawca jest obowiązany kwotę wypłaconego wynagrodzenia wraz z odsetkami wykazać w zeznaniu podatkowym i doliczyć do dochodów osiągniętych w 2007 r.

Reasumując wypłacone twórcy wynalazku zasądzone wynagrodzenie wraz z odsetkami podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na fakt, iż zwolnienia przewidziane w rozporządzeniu z 1991 r. nie obowiązują bezterminowo.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.