Istota interpretacji:

Czy w zaistniałej sytuacji firma postąpiła zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Firma zawarła kontrakt menedżerski z osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą. Stała miesięczna zapłata dokonywana była na podstawie wystawianej faktury w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zgodnie z § 4 pkt 3 kontraktu menedżerskiego.

W 2008 r. została rozwiązana umowa menedżerska i wypłacono menedżerowi odszkodowanie tytułem powstrzymania się od podejmowania działań konkurencyjnych.

Do naliczenia i wypłaty odszkodowania zastosowano art. 21 ust. 1 pkt 3d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych czyli od kwoty odszkodowania potrącono i odprowadzono do Urzędu Skarbowego podatek dochodowy od osób fizycznych. Wypłacona została także menedżerowi roczna premia w wysokości określonej przez Radę Nadzorczą.

Zgodnie z art. 13 pkt 9 wypłata ta została dokonana po potrąceniu przez firmę podatku dochodowego od osób fizycznych, a potrącony podatek odprowadzono do Urzędu Skarbowego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w zaistniałej sytuacji firma postąpiła zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych...

Zdaniem Wnioskodawcy, firma ustosunkowała się do zaistniałej sytuacji poprawnie. Wątpliwości powstały w chwili, kiedy osoba, której dokonano tych wypłat zakwestionowała takie rozliczenie twierdząc, iż należało wypłacić odszkodowanie i premię na podstawie wystawionych faktur VAT.

Zgodnie z § 4 pkt 3 umowy menedżerskiej nie ma mowy o wystawianiu faktury dla premii, jak również nie ma mowy w przypadku wypłaty odszkodowania o zakazie konkurencji o wystawieniu faktury VAT.

Biorąc pod uwagę art. 13 pkt 9 i art. 21 ust. 1 pkt 3d Wnioskodawca uważa, że w obu przypadkach postąpił słusznie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1, tejże ustawy wynika, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze oraz innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wśród źródeł przychodów wyróżnia się działalność wykonywaną osobiście. Za przychody z działalności wykonywanej osobiście w myśl art. 13 pkt 9 ww. ustawy uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej - z wyjątkiem przychodów o których mowa w pkt 7.

Wykładnia art. 13 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że dla zakwalifikowania przychodu do tego źródła niezbędnym jest, by przychód osiągany był na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze.

Należy podkreślić, iż kontrakty menedżerskie w polskim prawodawstwie co do zasady stanowią umowę nienazwaną do których stosuje się wprost albo odpowiednio na mocy art. 750 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przepisy regulujące umowy zlecenia. Istotną cechą tego rodzaju kontraktów zawieranych między odpowiednimi organami przedsiębiorstwa a osobą fizyczną jest zarządzanie przez tę ostatnią tymże przedsiębiorstwem, bez podległości służbowej zarządcy i bez kierownictwa dającego zlecenie za określonym wynagrodzeniem. Treść stosunku prawnego łączącego powierzającego zarząd firmą i menedżera określona jest każdorazowo przez strony. Do składników kontraktu należy m.in.: przedmiot umowy - zarządzanie przedsiębiorstwem, obowiązki i uprawnienia menedżera, zadania jakie ma wypełnić menadżer, składniki jego wynagrodzenia, inne dodatkowe świadczenia otrzymywane przez menedżera, zakaz konkurencji, tajemnica przedsiębiorstwa, odpowiedzialność za wykonanie postawionych zadań, kryteria oceny efektywności zarządzania, sposoby rozwiązywania kontraktu.

Kontrakt menedżerski może dotyczyć zarządzania całym przedsiębiorstwem, jego częścią lub rodzajem działalności. Istotą zatem kontraktu menedżerskiego, czy umów o zarządzanie przedsiębiorstwem lub umów o podobnym charakterze, zawieranych pomiędzy przedsiębiorcą zlecającym zarząd a samodzielnym podmiotem - zarządcą jest zarządzanie przez ten ostatni podmiot tymże (cudzym) przedsiębiorstwem, na rzecz i w interesie przedsiębiorcy, na jego rachunek i ryzyko.

A zatem jak stanowi art. 13 pkt 9 ustawy, przychody z tytułu umów o charakterze kontraktu menedżerskiego o umów o podobnym charakterze stanowią przychód z działalności wykonywanej osobiście.

Stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem:

1. określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,
2. odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunku pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników,
3. odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
4. odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
5. odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działalnością gospodarczą,
6. odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
7. odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód.
   
   

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż firma zawarła kontrakt menedżerski z osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą. W 2008 r. umowa menedżerska została rozwiązana i wypłacono menedżerowi odszkodowanie tytułem powstrzymania się od podejmowania działań konkurencyjnych. Ponadto, Spółka wypłaciła także menedżerowi roczną premię w wysokości określonej przez Radę Nadzorczą.

Jak wynika z powyżej wskazanego przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy nie wszystkie odszkodowania otrzymane przez osoby fizyczne są wolne od podatku dochodowego. Ze zwolnienia bowiem, korzystają jedynie te odszkodowania, których wysokość lub zasady wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w lit. a)-g) tegoż artykułu. Tym samym nie korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego odszkodowania przyznane na podstawie przepisów o zakazie konkurencji.

Świadczenie Spółki w postaci wypłaty odszkodowania stanowi ekwiwalent świadczenia menedżera polegającego na powstrzymaniu się od wykonywania działalności konkurencyjnej. Takie odszkodowanie nie mieści się w katalogu zwolnień zawartych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem wypłacone odszkodowanie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Reasumując, stwierdzić należy, iż wypłacone przez Wnioskodawcę byłemu menedżerowi świadczenia w postaci odszkodowania tytułem powstrzymania się od podejmowania działań konkurencyjnych oraz rocznej premii podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym jako przychód z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Powyżej wymienione należności pieniężne podlegają opodatkowaniu według skali podatkowej, określonej w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od których płatnik na mocy art. 41 ust. 1 tej ustawy zobowiązany jest pobrać w trakcie roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy.

W związku z powyższym, Spółka postąpiła zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, kwalifikując wypłacone menedżerowi odszkodowanie i premię jako przychód z działalności wykonywanej osobiście zgodnie z art. 13 pkt 9 ww. ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.