Istota interpretacji:

Czy dodatek za rozłąkę, wypłacany pracownikom na podstawie umowy czasowego przeniesienia w wysokości 23,00 zł za każdy dzień pobytu w miejscu czasowego przeniesienia stanowi przychód pracownika zwolniony z opodatkowania?

Z uwagi na stwierdzone we wniosku braki formalne, wezwano Spółkę pismem z dnia 25.05.2009 r. Nr IPPB2/415-252/09-2/MG do uzupełnienia wniosku w zakresie pełnomocnictwa udzielonego Panu Włodzimierzowi D., ewentualnie uzupełnienie brakującego podpisu na załączonej kserokopii strony nr 4 wniosku. Wniosek uzupełniono w ustawowym terminie, pismem z dnia 27.05.2009 r. (data nadania 29.05.2009 r., data wpływu 01.06.2009 r.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Siedziba Spółki znajduje się w W., natomiast działalność prowadzona jest w kilku lokalizacjach na terenie Polski. Pracownicy czasowo są przenoszeni do wykonywania pracy poza miejsce pracy określone w umowie o pracę oraz poza miejsce zamieszkania. W okresie oddelegowania pracownicy otrzymują świadczenia rozłąkowe, m. in. dodatek za rozłąkę w wysokości 23,00 zł dziennie.

Zapis w Zakładowym Układzie Zbiorowym Pracy stanowi, że świadczenie dla pracowników czasowo przeniesionych jest składnikiem wynagrodzenia, ustalanym i wypłacanym zgodnie z zasadami zapisanymi w Regulaminie Pracy.

Regulamin Pracy precyzuje, że czasowo przeniesionym jest pracownik, który wyraził pisemną zgodę na okresowe przeniesienie do pracy na inny teren, poza miejscowość stałego zamieszkania i utracił możność codziennego powrotu do miejscowości stałego zamieszkania. Pracownik czasowo przeniesiony podpisuje umowę czasowego przeniesienia, w treści której wymienione są świadczenia należne pracownikowi:

• dodatek za rozłąkę za każdy dzień pobytu w miejscowości czasowego przeniesienia w wysokości diety delegacyjnej podanej w Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej na obszarze kraju (Dz. U. z 2002 r. Nr 236, poz. 1990 z późn. zm.),

• zwrot kosztów przejazdu do miejsca czasowego przeniesienia i z powrotem,

• po każdych 14 dniach czasowego przeniesienia zwrot kosztów przejazdu do miejsca stałego zamieszkania i z powrotem najtańszym publicznym środkiem lokomocji w związku z odwiedzeniem rodziny w dniach wolnych od pracy,

• bezpłatne zakwaterowanie, a w razie jego braku zwrot kosztów zakwaterowania w wysokości dodatku za rozłąkę.
  
  

Dodatek rozłąkowy nie przysługuje jeżeli pracownik nie przebywa w miejscu czasowego przeniesienia m. in. z powodu choroby, urlopu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy dodatek za rozłąkę, wypłacany pracownikom na podstawie umowy czasowego przeniesienia w wysokości 23,00 zł za każdy dzień pobytu w miejscu czasowego przeniesienia stanowi przychód pracownika zwolniony z opodatkowania...

Zdaniem Wnioskodawcy:

Spółka istnieje od 1953 roku i jest firmą, której charakter działalności uniemożliwia zapewnienie pracownikom warsztatu pracy w jednym stałym miejscu, np. na terenie siedziby firmy lub jednej z jej jednostek organizacyjnych. Spółka zmuszona jest więc czasowo delegować pracowników poza ich stałe miejsce pracy oraz poza miejsce zamieszkania. W powyższych sytuacjach pracownikom mogą przysługiwać określone świadczenia rozłąkowe, które stanowią rekompensatę za uciążliwość pracy w terenie oraz ponoszone w związku z tym koszty finansowe. W przeszłości jako firma budowlano - montażowa, wypłacała dodatek za rozłąkę pracownikom czasowo przeniesionym na podstawie Zarządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 sierpnia 1990 r. w sprawie świadczeń dla pracowników czasowo przeniesionych (M. P. Nr 32, poz. 258 z późn. zm.). Przepisy tego aktu mają zastosowanie w państwowych przedsiębiorstwach budowlano - montażowych oraz zakładach, które stosowały w tym zakresie w dniu 1 kwietnia 1981 r. układ zbiorowy pracy dla budownictwa. Spółka należała do firm, które stosowały ten właśnie układ. Obecnie Spółka działa na postawie prawa handlowego i rozwiązania zawarte w wyżej wymienionym zarządzeniu zostały wprowadzone do regulacji wewnątrzzakładowych, czyli Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy i Regulaminu Pracy. W związku z powyższym Spółka uważa, że dodatek za rozłąkę wypłacany pracownikom czasowo przeniesionym do wysokości diet za czas podróży służbowej na obszarze kraju, określonych w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju, jest zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwolniony z opodatkowania.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji Podatkowej zaniechano poboru podatku.

W art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy zostały określone źródła przychodów, gdzie między innymi wymienia się: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty, niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 18 powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolny od podatku dochodowego jest dodatek za rozłąkę wypłacany pracownikom czasowo przeniesionym - do wysokości diet za czas podróży służbowej na obszarze kraju, określonych w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

Wysokość, do której ww. diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika wolne są od podatku dochodowego określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. z 2002 r. Nr 236, poz. 1990 ze zm.).

W myśl art. 12 ust. 4 ww. ustawy za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Należy zaznaczyć, iż z przepisu art. 21 ust. 1 pkt 18 wynika, iż zwolnieniu podlega tylko i wyłącznie dodatek za rozłąkę wypłacony pracownikom przeniesionym czasowo. Tym samym przepisy prawa podatkowego nie przewidują zwolnienia od opodatkowania podatkiem dochodowym dodatku za rozłąkę wypłacanego pracownikom przeniesionym do pracy w innej miejscowości na stałe. Wówczas bowiem dodatek za rozłąkę stanowi przychód ze stosunku pracy, o którym mówi art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym łącznie z pozostałymi przychodami ze stosunku pracy.

Przepisy prawa podatkowego nie określają trybu przyznawania pracownikowi dodatku za rozłąkę.

Zatem, wypłacany pracownikowi czasowo przeniesionemu poza miejsce pracy określone w umowie o pracę oraz poza miejsce zamieszkania, co wynika z podpisanej z pracownikiem umowy czasowego przeniesienia, dodatek za rozłąkę w wysokości 23 zł za każdy dzień pobytu w miejscu czasowego przeniesienia stanowi przychód zwolniony z opodatkowania, stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.