Istota interpretacji:

Przedmiotowe odszkodowania przyznawane są na podstawie art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, która odwołuje się w cytowanym wyżej ust. 1 art. 215 ustawy do dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279 ze zm.). W związku z tak szczegółowo określonymi w ustawie o gospodarce nieruchomościami zasadami ustalania odszkodowań z tytułu wywłaszczenia nieruchomości, należy uznać, iż wypłacone Wnioskodawcy w 2009 r. odszkodowanie, w oparciu o przepisy tej ustawy, spełnia przesłanki do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, na mocy powołanego powyżej art. 21 ust.1 pkt 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i tym samym nie będzie podlegało zwolnieniu przewidzianemu w art. 21 ust. 1 pkt 3.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca w lutym 1997 r. aktem notarialnym zawartym przed notariuszem nabył, od spadkobierców byłych właścicieli nieruchomości przy ul. N, prawa i roszczenia wynikające z dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze M. St. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 z 1945r. - zwana dalej DEKRETEM). Decyzją z dnia 12 grudnia 2008 r. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy przyznał Wnioskodawcy "jako następcy prawnemu spadkobierców byłych właścicieli, odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość oznaczoną dawniej jako dz. Nr ew. 55/3), która na mocy art. 1 dekretu przeszła na własność Gminy Miasta Stołecznego Warszawy, i do której odmówiono spadkobiercom ustanowienia prawa użytkowania wieczystego prawomocną decyzją zarządu Dzielnicy Gminy z 07 października 1993 r. Odszkodowanie, którego wypłata nastąpi w styczniu 2009 r., przyznane zostało na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami, która odwołuje się w art. 215 do DEKRETU.

Wnioskodawca występował jako osoba fizyczna, nieprowadząca działalności gospodarczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy odszkodowanie uzyskane przez Wnioskodawcę, będącego następcą prawnym spadkobierców byłych właścicieli wywłaszczonych DEKRETEM nieruchomości podlega zwolnieniu z podatku dochodowego przewidzianemu w art. 21 ust. 1 pkt 3 lub art. 21 ust. 1 pkt 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych...

Zdaniem wnioskodawcy:

Ze względu na szczególny charakter odszkodowań, szczególnie tych wypłacanych w wyniku działań władzy zmuszających podatnika do określonych zachowań, ustawodawca przewidział szereg zwolnień podatkowych dotyczących takich przychodów. W przypadku Wnioskodawcy może być mowa o zwolnieniu przewidzianym w art. 21 ust. 1 pkt 3 i 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT).

Rozpatrując zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 3 należy sięgnąć do ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zasady ustalania odszkodowań z tytułu wywłaszczenia nieruchomości, zostały szczegółowo określone w rozdziale 5 tejże ustawy. Tego typu odszkodowania nie zostało także wymienione w katalogu negatywnym art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy PIT, Wnioskodawca uznaje więc, iż odszkodowanie mu przyznane, w oparciu o art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami, spełnia przesłanki do skorzystania za zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy PIT.

Analizując możliwość skorzystania z ulgi w opodatkowaniu wynikającej z art. 21 ust. 1 pkt 29 należy, przede wszystkim, ustalić czy podstawa prawna przyznania i ustalania odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości w DECYZJI stanowi ustawa o gospodarce nieruchomościami. W podstawie prawnej wydanej DECYZJI podano tę ustawę.

Z brzmienia, przywołanego w DECYZJI, art. 215 ust. 2 ww. ustawy wynika, że przepisy ustawy dotyczące odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do (...) działki, która przed dniem wejścia w życie DEIKRETU wymienionego w ust. 1 mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne oraz jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r. Z uzasadnienia DECYZJI (str. 5) jasno wynika "iż obie przesłanki warunkujące przyznanie odszkodowania, zostały spełnione".

Ponieważ ustawodawca postanowił w sposób specjalny potraktować, w ustawie PIT odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości przyznawane na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami zwalniając je od opodatkowania, co stanowi lex specialis w stosunku do powszechności opodatkowania, skorzystanie z ulgi wymaga spełnienia warunków przewidzianych w ustawie.

Aby dochód uzyskany w związku z wywłaszczoną nieruchomością korzystał ze zwolnienia od podatku, nabycie wywłaszczonej nieruchomości nie mogło nastąpić w okresie 2 lat przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego. Z dokumentów nieruchomości wynika, że przedmiotowa nieruchomość przed wywłaszczeniem mocą DEKRETU z dniem 21.11.1945 r., była własnością rodzin W. i H. od 1940 r. W związku z tym, że nie jest spełniony jeden warunków wyłączających możliwość skorzystania z omawianej ulgi, odszkodowanie wypłacone na podstawie DECYZJI korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 29.

Reasumując, należy stwierdzić, iż odszkodowania przyznane decyzją Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy korzystać będzie za zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust 1 pkt 3 lub pkt 29.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Natomiast w myśl art. 21 ust. 1 pkt 29 ww. ustawy wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane z tytułu odszkodowania wypłacanego stosownie do przepisów o gospodarce nieruchomościami lub z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie oraz z tytułu sprzedaży nieruchomości w związku z realizacją przez nabywcę prawa pierwokupu, stosownie do przepisów o gospodarce nieruchomościami; nie dotyczy to przypadków, gdy właściciel nieruchomości, o której mowa w zdaniu pierwszym, nabył jej własność w okresie 2 lat przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego bądź odpłatnym zbyciem nieruchomości za cenę niższą o co najmniej 50% od wysokości uzyskanego odszkodowania lub ceny zbycia nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie lub w związku z realizacją prawa pierwokupu.

Podstawę prawną przyznawania i ustalania odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości stanowi ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Z brzmienia art. 215 ust.1 i 2 ww. ustawy wynika, że przepisy ustawy dotyczące odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do odszkodowania za gospodarstwo rolne na gruntach, które na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy przeszły na własność państwa, jeżeli ich poprzedni właściciele lub następcy prawni tych właścicieli, prowadzący gospodarstwo, zostali pozbawieni faktycznego władania wspomnianym gospodarstwem po dniu 5 kwietnia 1958 r. oraz, że przepisy ustawy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność państwa po dniu 5 kwietnia 1958 r., oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu wymienionego w ust. 1 mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r. W ramach przyznanego odszkodowania poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni mogą otrzymać w użytkowanie wieczyste działkę pod budowę domu jednorodzinnego.

Z przedstawionego stanu faktycznego opisanego we wniosku wynika, że w lutym 1997 r. aktem Wnioskodawca nabył, od spadkobierców byłych właścicieli nieruchomości, prawa i roszczenia wynikające z dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze M. St. Warszawy. Decyzją z dnia 12 grudnia 2008 r. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy przyznał Wnioskodawcy "jako następcy prawnemu spadkobierców byłych właścicieli, odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość, która na mocy art. 1 dekretu przeszła na własność Gminy Miasta Stołecznego Warszawy.

Natomiast z przedstawionego powyżej stanu prawnego wynika, że przedmiotowe odszkodowania przyznawane są na podstawie art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), która odwołuje się w cytowanym wyżej ust. 1 art. 215 ustawy do dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279 ze zm.).

W związku z tak szczegółowo określonymi w ustawie o gospodarce nieruchomościami zasadami ustalania odszkodowań z tytułu wywłaszczenia nieruchomości, należy uznać, iż wypłacone Wnioskodawcy w 2009 r. odszkodowanie, w oparciu o przepisy tej ustawy, spełnia przesłanki do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, na mocy powołanego powyżej art. 21 ust.1 pkt 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i tym samym nie będzie podlegało zwolnieniu przewidzianemu w art. 21 ust. 1 pkt 3.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.