Istota interpretacji:

Czy dieta związana z podróżą służbową Wnioskodawcy, mającą bezpośredni wpływ na uzyskanie przychodów, może być wliczona w koszty uzyskania przychodów?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca od 1 maja 2002 r. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie śródlądowego transportu wodnego. Zdarzenia gospodarcze ewidencjonowane są w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Wnioskodawca zatrudnia jednego pracownika na podstawie umowy o pracę. Specyfiką działalności są ciągłe podróże służbowe, zarówno pracownika, jak i Wnioskodawcy, poza teren, na którym znajduje się siedziba firmy.

W ramach prowadzonej działalności firma dokonuje transportu towarów poza granice kraju. Transport odbywa się na pokładzie dzierżawionej barki motorowej. Za okres przebywania w trasie, potwierdzony morskimi konosamentami, Wnioskodawca nalicza pracownikowi diety, które następnie zalicza w ciężar kosztów prowadzonej działalności, zgodnie z przepisami ustawy i rozporządzeń dotyczących podróży służbowych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy dieta związana z podróżą służbową Wnioskodawcy, mającą bezpośredni wpływ na uzyskanie przychodów, może być wliczona w koszty uzyskania przychodów...

Zdaniem Wnioskodawcy, do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć wartość diet z tytułu podróży służbowych osób fizycznych prowadzących działalność w zakresie usług transportu śródlądowego. Wnioskodawca podał, iż podstawą Jego stanowiska są m.in.:

• wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2005 r. (FSK 2175/04),
• wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (wyrok z 18 października 2006 r., sygn. akt I SA/ŁD 912/06),
• wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (wyrok z 5 czerwca 2007 r., sygn. akt SA/GD 46/07),
• wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrok z 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt III SA/WA 120/07).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Stosownie do przepisu art. 23 ust 1 pkt 52 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tyt. podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Przepis ten oznacza, że osoby prowadzące działalność gospodarczą maja prawo zaliczyć w koszty uzyskania przychodów wartości diet związanych z własnymi podróżami służbowymi oraz osób współpracujących do wysokości nieprzekraczajacej wysokości diet określonych dla pracowników. Zasadnicze znaczenie ma w tym przypadku ustalenie czy osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą odbywa podróż służbową. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jak i przepisy odrębne, o których mowa w powołanym wyżej art. 23 ust 1 pkt 52 ww. ustawy tj. rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.), i rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.), nie definiują pojęcia podróży służbowej.

Definicję podróży służbowej można pośrednio wywieść z treści art. 775 § 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.).

Odnosząc tę definicję do osób prowadzących działalność gospodarczą przyjąć należy, że podróżą służbową jest wykonywanie zadań poza stałym obszarem wykonywania pracy, nie jest nią natomiast wykonywanie zadań w różnych miejscowościach i terminach, wynikających z organizacji pracy samego przedsiębiorcy.

Realizacja usług, których specyfika i prawidłowe wykonanie w ramach prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej nierozerwalnie wiąże się z wyjazdami poza siedzibę firmy, nie mogą być utożsamiane z odbywaniem podróży służbowej w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wypłacane w takich przypadkach diety nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

W konsekwencji należy stwierdzić, iż w przedstawionym stanie faktycznym brak jest podstaw do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności wartości diet naliczonych w związku z wypłynięciami w celu wykonania usługi transportu śródlądowego barką.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych tut. Organ informuje, że w myśl zasady wyrażonej w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zostały one wydane w indywidualnych sprawach i dotyczą wyłącznie tych spraw, w których zapadły.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.