Istota interpretacji:

Czy kwoty wypłacanych diet pracownikom - kierowcom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów?

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 13 czerwca 2008 r. znak ILPB1/415-397/08-2/AG na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 18 czerwca 2008 r., a w dniu 20 czerwca 2008 r. wniosek uzupełniono.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca - osoba fizyczna, jest podatnikiem podatku od towarów i usług, rozlicza się z podatku dochodowego na zasadach ogólnych, prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług transportowych zarówno na terenie kraju, jak i za granicą. W tym celu zatrudniani są pracownicy - kierowcy, na podstawie umowy o pracę, do przewozu towarów. Pracownicy są często delegowani w celu odbycia podróży służbowej, zarówno na terenie kraju jak i poza jego granicami. W czasie tych podróży wykonują pracę kierowcy. Z tytułu odbywania podróży służbowych wypłacane są kierowcom diety oraz inne świadczenia związane z wyjazdem poza siedzibę prowadzonej działalności gospodarczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy kwoty wypłacanych diet pracownikom (kierowcom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę) mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów firmy...

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z przepisami Kodeksu pracy, pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której mieści się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy, przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.

Wnioskodawca podaje, że należnościami tymi są tzw. diety oraz inne koszty, które pracownik ponosi w czasie podróży służbowej. Wnioskodawca podaje, iż zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są wszystkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem tych wymienionych w art. 23. Wnioskodawca uważa ponadto, że określone wydatki mogą być uznane za koszty jedynie wtedy, kiedy przedsiębiorca wskaże, udowodni ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, oraz że ich poniesienie ma lub może mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Wnioskodawca uważa więc, że diety wypłacane kierowcom z tytułu odbywania podróży służbowych można zaliczyć do kosztów, jeżeli podróż służbowa pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami podatnika.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy.

Diety i inne należności za czas podróży służbowej wypłacone pracownikom do wysokości określonej w odrębnych przepisach, nie zostały wymienione w art. 23 ustawy.

Przepisy prawa podatkowego - pomimo, iż ww. przepis ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprost odwołuje się do tego pojęcia, nie zawierają definicji podróży służbowej. Dlatego w kwestii tej należy posłużyć się definicją zawartą w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.). W art. 775 § 1 Kodeksu pracy ustawodawca określił, iż pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy przysługuje zwrot kosztów związanych z podróżą służbową.

Zatem, podróżą służbową jest każdy wyjazd pracownika na polecenie pracodawcy poza miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałe miejsce pracy w celu wykonania zadania służbowego. W świetle art. 29 ust. 1 Kodeksu pracy określenie w umowie o pracę m.in. miejsca wykonywania pracy, pozostaje w gestii stron stosunku pracy. Pod pojęciem miejsca pracy rozumie się zarówno stały punkt w znaczeniu geograficznym, jak i pewien oznaczony obszar, strefę określoną granicami jednostki administracyjnej podziału kraju w inny dostatecznie wyraźny sposób, w którym będzie świadczona praca. Miejsce pracy nie musi pokrywać się z siedzibą zakładu pracy, bowiem te pojęcia nie są tożsame.

Zatem, przedsiębiorca ponosząc wydatki związane z wyjazdem służbowym pracowników może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszystkie faktycznie poniesione wydatki, jeżeli ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na osiągnięcie przychodu, o ile nie są one wyszczególnione jako nie stanowiące takich kosztów.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy - dotyczące możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów diet wypłacanych kierowcom z tytułu odbywanych przez nich podróży służbowych - należy uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.