W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka prowadzi działalność m. in. w zakresie produkcji wykładzin podłogowych. W celu osiągnięcia wyższych przychodów chce zorganizować akcję promocyjną, skierowaną do sprzedawców swoich towarów w hurtowych i detalicznych punktach na terenie kraju. Akcja promocyjna będzie trwała przez okres jednego roku. Ze sprzedawcami wyrobów Spółkę nie łączy umowa o pracę ani żaden stosunek cywilno-prawny. Sprzedawcami są osoby fizyczne zatrudnione u różnych pracodawców będących kontrahentami Spółki. W myśl opracowanego regulaminu promocji osoba fizyczna w trakcie trwania akcji promocyjnej od każdego złożonego zamówienia powyżej określonej ilości towaru, otrzyma bon pieniężny (towarowy) o wartości 80 zł.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

1. Czy otrzymane przez sprzedawców (osoby fizyczne) bony pieniężne w ramach prowadzonej akcji promocyjnej podlegają zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 68a ustawy, jeżeli jednorazowa wartość tych świadczeń nie przekracza kwoty 100 złotych?
2. Jak należy rozumieć pojęcie jednorazowa wartość świadczeń - czy w przedstawionym stanie jednorazowa wartość świadczeń obejmuje pojedyncze zamówienie tj. jeden bon pieniężny na kwotę 80 złotych, czy też sumę bonów pieniężnych ze wszystkich zamówień złożonych przez jedną osobę fizyczną w ramach tej akcji promocyjnej?
   
   

Zdaniem wnioskodawcy otrzymane przez sprzedawców bony pieniężne w ramach akcji promocyjnej podlegają zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 68a ustawy, jeżeli jednorazowa wartość tych świadczeń nie przekracza kwoty 100 złotych.Jednorazowa wartość świadczeń obejmuje 1 bon za każde zlecenie (tj. 80 zł.). Wszystkich zamówień złożonych w ramach akcji promocyjnej nie sumuje się.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52 i 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.Z treści artykułu 11 ww. ustawy wynika, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 20 ust. 1 powołanej powyżej ustawy za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 68a wartość nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, otrzymanych od świadczeniodawcy w związku z jego promocją lub reklamą - jeżeli jednorazowa wartość tych świadczeń nie przekracza kwoty 100 zł; zwolnienie nie ma zastosowania, jeżeli świadczenie jest dokonywane na rzecz pracownika świadczeniodawcy lub osoby pozostającej ze świadczeniodawcą w stosunku cywilnoprawnym.

Podstawową przesłanką zastosowania omawianego zwolnienia jest otrzymanie nieodpłatnego świadczenia. Przepisy ustawy podatkowej posługując się pojęciem "nieodpłatnego świadczenia" nie definiują go jednocześnie. Dokonując zatem wykładni gramatycznej pojęcia "nieodpłatnego świadczenia", za "nieodpłatne świadczenia" uznać należy wszelkie świadczenia "nie wymagające opłaty; takie, za które się nie płaci, bezpłatne" (Nowy Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa, 2003). Zatem, przyjąć należy, iż nieodpłatnym świadczeniem jest każde zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie, kosztem majątku innego podmiotu, mające konkretny wymiar finansowy.

Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, w objętym promocją okresie sprzedawcy kontrahentów Spółki będą otrzymywali od Spółki bony pieniężne (towarowe) w wysokości 80 zł od każdego złożonego zamówienia powyżej określonej ilości towarów. Kluczową kwestią dla rozstrzygnięcia czy w przedstawionym stanie faktycznym pracownicy kontrahentów Spółki uzyskują nieodpłatne świadczenie jest ustalenie, czy spełniający świadczenie (wnioskodawca) uzyskuje wzajemną korzyść majątkową, tj. ekwiwalent, równoważnik udostępnionego świadczenia.Celem akcji promocyjnej prowadzonej przez Spółkę jest podniesienie wielkości sprzedaży produktów Spółki, poprzez nagradzanie w formie bonów pieniężnych (towarowych) sprzedawców zatrudnionych u kontrahentów Spółki od każdego złożonego zamówienia powyżej określonej ilości towaru. Oznacza to, że akcja ta skierowana jest do sprzedawców - pracowników kontrahentów w celu zintensyfikowania ich działań skutkujących sprzedażą jak największej ilości towarów produkowanych przez Spółkę. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż sprzedawcy kontrahentów wnioskodawcy nie będą otrzymywać nieodpłatnych świadczeń, ale świadczenia stanowiące wynagrodzenie (ekwiwalent) za wzrost liczby sprzedanych towarów.

W związku z powyższym należy uznać, iż otrzymane przez sprzedawców bony pieniężne w ramach prowadzonej akcji promocyjnej nie podlegają zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 68a, a zatem stanowisko wnioskodawcy jestnieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.