W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca zwracał się trzykrotnie o przeliczenie swojej emerytury do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T., ponieważ uważał że została ona zaniżona. Świadczenie to zostało ustalone na podstawie zaświadczeń wydanych przez KWB. Zaświadczenia te, zdaniem Zainteresowanego, nie zawierały informacji o składkach odprowadzonych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od świadczeń wypłaconych na podstawie zapisów Karty Górnika i nagród Barbórkowych, pomimo tego, iż były one potrącane i odprowadzane do ZUS na bieżąco.

W 2006 roku obowiązek wypłaty emerytur górniczych przejął ZUS w K., który następnie zwrócił się ponownie do Kopalni Węgla Brunatnego o wykaz wynagrodzeń Wnioskodawcy za 1983, 1984 i 1985 r. Były one podstawą do wyliczenia renty i późniejszej emerytury Zainteresowanego. KWB dopiero w tych zaświadczeniach z 2006 r. ujawniła prawidłowe wynagrodzenia uwzględniając składki potrącane ze świadczeń wypłaconych na podstawie Karty Górnika i nagród barbórkowych.

W związku z powyższym ZUS w K. podwyższył Zainteresowanemu emeryturę dopiero od 01 września 2006 r. nie zgadzając się jednocześnie na waloryzację wcześniej wypłaconej emerytury.

Ponieważ KWB uznała iż wina za błędne wydanie zaświadczeń o zarobkach Wnioskodawcy, które w konsekwencji doprowadziły do ustalenia zaniżonych świadczeń emerytalnych Zainteresowanego, leży po jej stronie, doprowadziła do podpisania ugody z Wnioskodawcą, na podstawie której wypłacona została Zainteresowanemu kwota 19.635 zł tytułem odszkodowania.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy od wypłaconego przez kopalnię odszkodowania powinien zostać odprowadzony podatek od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wypłacone przez kopalnię odszkodowanie jest wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 21 ust 1 pkt 3 ww. ustawy, wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem:

1. określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,
2. odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,
3. odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
4. odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
5. odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,
6. odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
7. odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód.

Z literalnego brzmienia powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że nie wszystkie odszkodowania otrzymane przez osoby fizyczne wolne są od podatku dochodowego. Ze zwolnienia przedmiotowego korzystają bowiem jedynie te odszkodowania, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów rangi ustawy lub aktów wykonawczych wydanych na ich podstawie, z wyjątkiem wyłączonych ze zwolnienia wolą ustawodawcy.

Istotne dla rozpatrywanej sprawy jest zatem ustalenie czy do kategorii odszkodowań, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw można zaliczyć odszkodowanie otrzymane przez Wnioskodawcę.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż na podstawie ugody Wnioskodawca otrzymał od Kopalni Węgla Brunatnego odszkodowanie w wysokości 19.635 zł. Zawarta ugoda stanowi ugodę w rozumieniu art. 917 ustawy z dnia z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Kwota odszkodowania wynika jedynie z ustaleń zawartych pomiędzy stronami ugody, ma charakter czysto umowny, a jej wysokość uwzględnia interesy obu stron.

Przy interpretacji przepisów dotyczących zwolnień podatkowych stosuje się wykładnię literalną, która ma pierwszeństwo przed wykładnią celowościową, co oznacza, że katalog zwolnień przedmiotowych zawarty w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest katalogiem zamkniętym i nie można interpretować go rozszerzająco.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że odszkodowanie otrzymane przez Zainteresowanego nie jest odszkodowaniem, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, a co więcej zostało wypłacone na podstawie ugody. Tak więc przedmiotowe odszkodowanie nie podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stanowi ono - w dacie jego otrzymania - przychód z innych źródeł określonych w art. 20 ust. 1, w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy. Należy go wykazać w rocznym zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2007 r. i opodatkować łącznie z pozostałymi dochodami osiągniętymi w roku podatkowym według skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 ww. ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.