W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca realizuje projekt dla klienta, którego zakład produkcyjny mieści się w innej miejscowości. Ponieważ realizacja projektu wymaga obecności pracowników i zleceniobiorców firmy w zakładzie produkcyjnym klienta Spółka wynajęła w tej miejscowości lokal mieszkalny na cele zbiorowego zakwaterowania pracowników. Z lokalu mieszkalnego korzystają pracownicy i zleceniobiorcy w czasie swoich wyjazdów służbowych do tej miejscowości. Okres przebywania jednego pracownika/zleceniobiorcy w ww. lokalu wynosi od kilku do kilkunastu dni w ciągu miesiąca. W związku z tym koszt wynajmu lokalu przypadający na jednego pracownika/zleceniobiorcę wynosi mniej niż 500 zł miesięcznie. W umowach o pracę jako miejsce wykonywania pracy wskazano siedzibę firmy, a pracownicy nie korzystają z podwyższonych kosztów uzyskania przychodu. W umowach zlecenia nie wskazano miejsca wykonywania pracy. Natomiast miejsce zamieszkania pracowników i zleceniobiorców mieszczą się w innych miejscowościach.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy udostępnienie pracownikom i zleceniobiorcom w czasie ich podróży służbowych mieszkania służbowego stanowi dla nich przychód podlegający opodatkowaniu?

Zdaniem Spółki w przedstawionym stanie faktycznym udostępnienie lokalu mieszkalnego pracownikom korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych. Zbiorowe zakwaterowanie to system, w którym jeden lokal udostępniony jest wielu pracownikom. Tak jest w prezentowanym przypadku. W celu skorzystania z ww. zwolnienia konieczne jest aby podatnik nie korzystał z kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz aby jego miejsce zamieszkania położone było poza miejscowością w której znajduje się przedmiotowy lokal. Warunki te są także spełnione. Zwolnienie jest ograniczone kwotowo - w przypadku gdy wartość świadczenia ustalona zgodnie z art. 11 ust. 2-2b ww. ustawy w danym miesiącu przekroczy 500 zł to nadwyżka jest opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym pod warunkiem zachowania powyżej wskazanych warunków, świadczenie w postaci udostępnienia pracownikom lokalu mieszkalnego, korzysta ze zwolnienia zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 19 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3 są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Na mocy art. 21 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników, z zastrzeżeniem ust. 14, w:

1. hotelach pracowniczych,
2. kwaterach prywatnych wynajmowanych na cele zbiorowego zakwaterowania - do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł.
   
   

Zgodnie z art. 21 ust. 14 ww. ustawy powyższe zwolnienie ma zastosowanie do pracowników, których miejsce zamieszkania jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie korzysta z kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 i 4 tj. podwyższonych kosztów uzyskania przychodów stosowanych w jednym, bądź więcej niż jednym zakładzie pracy.

Ustawodawca uzależnił prawo do zwolnienia od rezygnacji podatnika ze stosowania podwyższonych kosztów uzyskania przychodów. Powyższa rezygnacja dotyczy zarówno stosowania podwyższonych kosztów uzyskania w trakcie roku, jak i w rozliczeniu rocznym.

Nie każdy rodzaj zakwaterowania korzysta ze zwolnienia. Uprawnienie to obejmuje wyłącznie zakwaterowanie polegające na udostępnieniu miejsca w hotelu robotniczym lub w kwaterze prywatnej wynajmowanej na cele zbiorowego zakwaterowania. W przypadku hotelu pracowniczego ustawodawca nie wprowadził limitu kwotowego zwolnienia jak ma to miejsce w przypadku świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników w kwaterach prywatnych wynajmowanych na cele zbiorowego zakwaterowania do wysokości nie przekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł.

Z przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego, oraz własnego stanowiska wynika, iż Spółka wynajęła lokal mieszkalny na cele zbiorowego zakwaterowania dla pracowników i zleceniobiorców w czasie wyjazdów służbowych w celu realizacji projektu. Lokal mieszkalny znajduje się w innej miejscowości niż siedziba firmy, oraz koszt wynajmu przypadająca na jednego pracownika nie przekroczy miesięcznie kwoty 500 zł. Wnioskodawca zaznaczył również, że pracownicy nie korzystają z podwyższonych kosztów uzyskania przychodu określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy od podatku dochodowym od osób fizycznych.

Reasumując, wartość świadczenia z tytułu zakwaterowania pracownika do wysokości nie przekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł podlega zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przypadku gdy koszt świadczenia przekroczy w danym miesiącu 500 zł, nadwyżka będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Dlatego też uznano stanowisko wnioskodawcy zaprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.