W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Na podstawie art. 1 ust. 3 i art. 2 dekretu z dnia 16.12.1918 r. w przedmiocie przymusowego zarządu państwowego (Dz. Pr. P. R. Nr 21, poz. 67) w brzmieniu rozporządzenia Prez. Rzczp. Polskiej z dnia 25.05.1927 r. (Dz. U. R. P. Nr 29, poz. 437), Zarządzeniem Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia 22 maja 1950 r. w sprawie ustanowienia przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem: "U", ul. Ł, oraz Orzeczenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 16 czerwca 1959 r. (znak: O.......) w sprawie stwierdzenia przejścia na własność Państwa przedsiębiorstwa: "U" ul. Ł, oraz nieruchomości przy ul. Z 1 i Z 2 (dawniej Ż), zabrano ojcu i stryjowi Wnioskodawcy nieruchomość położoną w P przy ul. Ł .... wraz z mieniem ruchomym i nieruchomym. W 1990 r. właściciele wystąpili do ówczesnego Ministra Przemysłu o zwrot przejętego z rażącym naruszeniem prawa mienia ruchomego i nieruchomego.

W wyniku długotrwałego postępowania zostały wydane przez Ministra Gospodarki decyzje: z dnia 19.12.2001r. Nr O....... i z dnia 27.08.2002 r. Nr ............. w których stwierdzono, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 157 kpa, nieważność Zarządzenia Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia 22 maja 1950 r. w sprawie ustanowienia przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem: "U ul. Ł, oraz Orzeczenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 16 czerwca 1959 r. (znak: OPP1-1226/14/59) w sprawie stwierdzenia przejścia na własność Państwa przedsiębiorstwa: "U", ul. Ł oraz nieruchomości przy ul. Z 1 i Z 2(dawniej Ż)

Z uwagi na fakt, iż budynki zostały zniszczone i rozebrane, zaś mienie ruchome rozdysponowane, spadkobiercy poszkodowanych nie mogli ich odzyskać w naturze.

W związku z powyższym Minister Gospodarki decyzją, na podstawie art. 160 § 3 i 4 kpa (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z § 1 tego przepisu oraz stosownie do art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1692), przyznał odszkodowanie za rzeczywistą szkodę z tytułu utraconego mienia ruchomego i nieruchomego, wchodzącego w skład przejętego na własność Skarbu Państwa przedsiębiorstwa "U ul. Ł z rażącym naruszeniem prawa, na rzecz Wnioskodawcy, stosownie do udziałów we współwłasności.

Odszkodowanie zostało wypłacone z funduszu celowego pod nazwą Fundusz Reprywatyzacji oraz szczegółowego trybu realizacji wniosków o wypłatę świadczeń z tego Funduszu, a który przeznaczony jest na odszkodowania w wyniku stwierdzenia nieważności lub niezgodności z prawem orzeczeń (art. 156 -158 kpa)

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Wnioskodawca wniósł o ustalenie, czy uzyskane odszkodowanie wolne jest od podatku dochodowego od osób fizycznych, w świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Wnioskodawca uważa, że nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych z tytułu uzyskanego odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę z tytułu utraconego mienia, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) - "wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw". Wnioskodawca uważa, że jest to odszkodowanie za rzeczywistą szkodę (wyrządzoną krzywdę) z tytułu pozbawienia prawa własności na skutek wydania w dniu 22.05.1950 r. i 16.06.1959 r. decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.

Referencje