W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca wskazał, że przedsiębiorstwo budowlane mające siedzibę na terenie województwa l. wykonuje prace również na obszarze wykraczającym poza to województwo. Budowy trwają od kilku do kilkunastu miesięcy. Do realizacji prac delegowani są pracownicy, którzy w umowie o pracę jako miejsce wykonywania pracy mają wpisane województwo l. Wyjazdy pracowników odbywają się na podstawie polecenia wyjazdu służbowego (delegacji), a pracownik przebywa w miejscowości, w której realizowana jest budowa od poniedziałku do piątku lub soboty. Pracownicy są dowożeni i przywożeni transportem pracodawcy z siedziby i do siedziby firmy. Pracodawca zapewnia również noclegi delegowanym pracownikom. Za czas przebywania w podróży służbowej pracodawca wypłaca diety do wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej w tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Pracodawca nie podpisał z pracownikami porozumienia o czasowym przeniesieniu do pracy w innej miejscowości. Koszty dojazdów i zapewnienia noclegów delegowanym pracownikom na czas podróży służbowej, oraz wypłacone diety za okres delegacji stanowią dla pracodawcy koszty uzyskania przychodów - w oparciu o art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a dla pracownika nie stanowią przychodu do opodatkowania - w oparciu o art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

Czy wypłacane pracownikom diety za czas podróży służbowej w warunkach opisanych powyżej są kosztem uzyskania przychodów dla pracodawcy?

Czy ponoszone przez pracodawcę koszty związane z przywożeniem i odwożeniem pracowników do miejsca delegowania, oraz zapewnieniem pracownikom noclegów stanowią koszty uzyskania przychodów pracodawcy?

Zdaniem Wnioskodawcy, słuszne jest traktowanie wyjazdów pracowników na budowy zlokalizowane poza województwem l. jako podróż służbową i wystawianie każdemu pracownikowi polecenia wyjazdu służbowego (delegacji), gdyż z żadnym pracownikiem nie podpisano porozumienia o czasowym przeniesieniu do pracy w innej miejscowości, a w umowach o pracę określone jest miejsce pracy - województwo l. W związku z powyższym wyjazdów na budowy poza teren województwa l. nie należy traktować jako oddelegowania pracownika do miejsca jego czasowego pobytu. Wnioskodawca uważa, że za okres podróży służbowej pracownikowi należą się diety, które pracodawca wypłaca do wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej w tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

Diety wypłacane w takiej wysokości stanowią dla pracodawcy koszt uzyskania przychodów w oparciu o art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Koszty ponoszone przez pracodawcę, a dotyczące wydatków na dowóz i przywóz, pracowników oraz zapewnienie noclegów na czas podróży służbowej również należy traktować jako koszty uzyskania przychodów pracodawcy - gdyż wiążą się z wydatkami na rzecz pracowników wykonujących usługi budowlane, które są przychodem pracodawcy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy.

Stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.

Wobec powyższego należy uznać, że o ile odrębne przepisy wydane przez właściwego ministra określają obowiązek wypłacania diet i innych należności za czas podróży służbowej, to wypłacone ww. należności stanowią koszt uzyskania przychodów.

Konstrukcja kosztów uzyskania przychodów oparta jest na swoistej klauzuli generalnej, zgodnie z którą podatnik ma możliwość zaliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów, pod warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma na celu osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów.

W ramach tych wydatków mieszczą się tzw. koszty pracownicze. Koszty te obejmują przede wszystkim wynagrodzenia zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody, premie, diety itp. Mogą również obejmować wydatki ponoszone na rzecz pracowników w postaci przywożenia i odwożenia pracowników do miejsca delegowania. Koszty te związane są bowiem z prowadzoną przez podatnika działalnością, wiążą się z całokształtem funkcjonowania firmy i jako pozostające w pośrednim związku z uzyskanymi przez podatnika przychodami, można je uznać za koszty podatkowe.

Zatem wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na przywożenie i odwożenie pracowników do miejsca delegowania mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów jako koszty pracownicze na warunkach art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Rozstrzygnięcie przedstawionego we wniosku pytania dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczania wypłacanych pracownikom diet z tytułu podróży służbowej, noclegów, przywożenia i odwożenia do miejsca delegowania - do przychodu pracownika podlegającego opodatkowaniu, zostało zawarte w odrębnej interpretacji indywidualnej z dnia 26 lutego 2008 r. nr ILPB1/415-245/07-5/AMN. Natomiast wniosek w zakresie ustalenia, czy pracownicy odbywają podróż służbową, oraz zakresu obowiązku wypłacania diet z tego tytułu, rozstrzygnięto pismem z dnia 26 lutego 2008 r. nr ILPB1/415-245/07-3/AMN.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje