Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji wyrobów kominowych, kominkowych i wentylacyjnych. Przy realizacji zadań korzysta z pracowników zatrudnionych na stanowisku kierowcy. Zgodnie z treścią umów o pracę miejscem świadczenia pracy jest siedziba Spółki. W miejscu siedziby Spółki pracownicy otrzymują dyspozycje dotyczące wykonywanej pracy, w tym polecenia służbowe wyjazdu na terenie kraju, jak również poza granicami. Spółka dokonuje naliczenia i wypłaty diet z tytułu podróży służbowych krajowych i zagranicznych w wysokości określonej przepisami rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej, uznając jednocześnie wydatki poniesione na ten cel za koszty uzyskania przychodu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wypłata diet z tytułu podróży służbowych dla pracowników (kierowców) korzysta ze zwolnienia z opodatkowania, zgodnie z treścią art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Spółki koszty wypłaconych diet w związku z wyjazdami służbowymi korzystają ze zwolnienia wymienionego w art. 21 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dieta w takim przypadku przeznaczona jest na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży służbowych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju.

Zgodnie z art. 775§ 1 Kodeksu pracy pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbowe.Jeżeli zatem wyjazdy pracowników (kierowców) odbywają się w ramach podróży służbowej to diety i inne należności za czas tej podróży korzystają ze zwolnienia z podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - do wysokości wskazanej w odrębnych przepisach.

W przypadku podróży służbowych na terenie kraju limitem są wielkości zawarte w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. z 2002r. Nr 236 poz. 1990 ze zm.). Zaś w przypadku podróży służbowych wykonywanych poza granicami Polski limitem będą wielkości wynikające z Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. z 2002r. Nr 236 poz 1991 ze zm.).

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.