Pytanie:

Czy świadczenia pieniężne otrzymane przez pracownika od pracodawcy w zakresie pokrycia kosztów za naukę na studiach doktoranckich stanowią przychód podlegający zwolnieniu przedmiotowemu na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że pracownik podjął studia doktoranckie na kierunku zgodnym z zajmowanym stanowiskiem pracy. Z wniosku wynika również, że z zakładem pracy została zawarta umowa (równoznaczna ze skierowaniem zakładu pracy) dotycząca podwyższenia kwalifikacji zawodowych w formach szkolnych między pracownikiem a kierującym jednostką. Z umowy wynika, że pracodawca zobowiązuje się do ponoszenia świadczeń w zakresie pokrycia części kosztów za naukę (czesne) po przedstawieniu dowodu wpłaty.

Wobec przytoczonego wyżej stanu faktycznego postawiono pytanie czy świadczenia pieniężne otrzymane przez pracownika od pracodawcy w zakresie pokrycia kosztów studiów doktoranckich stanowią przychód podlegający zwolnieniu przedmiotowemu na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Przedstawiając we wniosku własne stanowisko w sprawie przyjęto, iż są to przychody wolne od podatku dochodowego w myśl przepisu art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych.

W odpowiedzi na zadane pytanie, tut. organ podatkowy wyjaśnia:

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Wydatki sfinansowane przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych pracownika są świadczeniami pieniężnymi ponoszonymi za pracownika, dlatego też należy uznać, że stanowią dla pracownika przychód ze stosunku pracy.

Jednakże w myśl art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolna od podatku jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego pracownika, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnień z części dnia pracy, przysługujących pracownikom podejmującym naukę w szkołach lub podnoszącym kwalifikacje zawodowe w formach pozaszkolnych.

Możliwość zastosowania zwolnienia uzależniona jest zatem od spełnienia łącznie następujących warunków określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych:
- świadczenie powinno być przyznane zgodnie z odrębnymi przepisami,
- świadczenie powinno dotyczyć podnoszenia kwalifikacji zawodowych oraz wykształcenia ogólnego,
- świadczenie przyznane jest osobie zatrudnionej na podstawie stosunku pracy lub stosunków pokrewnych (pracownikowi).

Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej jest rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz.U. Nr 103, poz. 472 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Edukacji i Nauki z dnia 3 lutego 2006 r. w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych (Dz.U. Nr 31 poz. 216).

Zakres świadczeń przysługujących pracownikom został zróżnicowany w zależności od formy kształcenia (szkolnej bądź pozaszkolnej) oraz od faktu czy pracownik podjął naukę na podstawie skierowania pracodawcy czy bez skierowania.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że pracownik podnosi swoje kwalifikacje zawodowe w formie szkolnej na podstawie skierowania przez zakład pracy.

Z § 6 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej wynika, że z pracownikiem, który podejmie naukę na podstawie skierowania pracodawcy, pracodawca zawiera umowę określającą wzajemne prawa i obowiązki stron. Pracownik, który otrzymał od pracodawcy świadczenie, obowiązany jest w przypadku zaistnienia okoliczności określonych w rozporządzeniu do zwrotu kosztów poniesionych przez pracodawcę na jego naukę.

Zgodnie z tym aktem prawnym pracownikowi dokształcającemu się w formach szkolnych przysługuje urlop oraz zwolnienie z części dnia pracy (świadczenia obowiązkowe w przypadku skierowania pracownika przez zakład pracy), a także pracodawca może przyznać pracownikowi dodatkowe świadczenia, jak np.: pokrycie opłaty za naukę pobieraną przez szkołę, kosztów podręczników i innych materiałów szkoleniowych, zwrot kosztów przejazdu, zakwaterowania i wyżywienia na zasadach obowiązujących przy podróżach służbowych na terenie kraju, o ile nauka odbywa się w innej miejscowości niż miejsce zamieszkania i miejsce pracy pracownika. Dodatkowe świadczenia mogą być przyznane także pracownikowi uczestniczącemu w zajęciach w formach szkolnych bez skierowania pracodawcy.

Wobec powyższego świadczenie wypłacone pracownikowi w postaci zwrotu części kosztów za naukę (czesne) podlega zwolnieniu z podatku dochodowego stosownie do cytowanego wyżej art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej uzasadnienie uznano, że własne stanowisko w sprawie zawarte we wniosku jest prawidłowe.

Niniejsza interpretacja dotyczy aktualnego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego zdarzenia.

W oparciu o art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa niniejsza interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika (wnioskodawcy), jednakże w myśl art. 14b § 2 tej ustawy wiąże organ podatkowy i organ kontroli skarbowej właściwy dla wnioskodawcy i może zostać zmieniona albo uchylona wyłącznie w drodze decyzji, w trybie określonym w § 5.

Zgodnie z art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej na niniejsze postanowienie wydane w trybie art. 14a § 4, zawierające interpretację służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu za pośrednictwem tut. organu w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.

Na podstawie art. 222 ustawy Ordynacja podatkowa z związku z art. 239 tej ustawy zażalenie winno zawierać zarzuty przeciw postanowieniu, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem zażalenia oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.