Pytanie:

Czy otrzymany przez pracownika kupon uprawniający do wymiany na towar (pokryty ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych) jest świadczeniem rzeczowym, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Jak stanowi art. 14a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. W myśl art. 14a § 4 cytowanej ustawy, udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, o której mowa w § 1, następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca zawarł z hipermarketem umowę, zgodnie z którą umożliwiono pracownikom skomponowanie paczek świątecznych. Zgodnie z umową wnioskodawca dokonał ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych zapłaty kwoty ustalonej jako iloczyn liczby pracowników i wartości paczki, której maksymalną granicę określono jako 380 zł. W celu realizacji wspomnianej umowy wydano pracownikom kupony na paczki świąteczne, na podstawie których mogli oni dokonać wyboru spośród określonych towarów do ustalonej wysokości. Po wyborze towaru pracownicy pozostawiali w hipermarkecie paragony, na podstawie których podmiot ten wystawił fakturę wraz z wyszczególnieniem tych towarów. Następnie hipermarket dokonał zwrotu części dokonanej przez wnioskodawcę zapłaty powstałej w wyniku niewykorzystania przez pracowników przysługujących im uprawnień.

Zdaniem wnioskodawcy wyżej wymienione świadczenie stanowi świadczenie rzeczowe i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) przychodami, z zastrzeżeniem art. 14 - 16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3 są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W art. 12 ust. 1 ww. ustawy ustawodawca zawarł zapis, iż za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Z kolei zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych jest wartość rzeczowych świadczeń otrzymywanych przez pracownika, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych - do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi.

A zatem zwolnienie od podatku dochodowego rzeczowych świadczeń otrzymanych przez pracowników, możliwe jest jeśli są spełnione łącznie następujące przesłanki:
- świadczenie ma charakter świadczenia rzeczowego,
- źródłem finansowania są w całości środki z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych,
- wartość świadczeń rzeczowych nie przekracza w roku 2005 kwoty 380 zł, z zastrzeżeniem, że świadczeniami rzeczowymi nie są bony, talony i inne znaki uprawniające do wymiany na inne towary lub usługi.

Podkreślić należy, że użyte przez ustawodawcę pojęcie znaku jest bardzo szerokie i dotyczy tak naprawdę każdego dowodu - bez względu na jego nazwę - który może być wymieniony na określony towar lub usługę. Tego rodzaju znakiem jest np. kupon.

Oznacza to, że otrzymany przez pracownika kupon uprawniający do wymiany na towar, jakim są składniki paczki, nie jest świadczeniem rzeczowym, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 67 ww. ustawy, a zatem świadczenie to nie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych. Wartość ww. świadczenia otrzymanego przez pracownika podlega opodatkowaniu jako przychód ze stosunku pracy w rozumieniu powołanego wyżej art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Mając powyższe na uwadze Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sosnowcu postanowił jak w sentencji.
Niniejsze postanowienie zostało wydane, na mocy art. 143 ww. Ordynacji podatkowej, z upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sosnowcu.