Pytanie:

Czy zwrot kosztów dojazdu dziecka niepełnosprawnego do szkoły, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Stan faktyczny podany we wniosku.

Wg stanu faktycznego podanego we wniosku, podatnika dziesięcioletnia, niepełnosprawna córka jest codziennie dowożona własnym transportem do szkoły dla głuchoniemych. Z tego tytułu podatnik otrzymał za pośrednictwem Dzielnicowego Biura Finansów Oświaty zwrot kosztów dojazdu. Dzielnicowe Biuro wystawiło podatnikowi PIT-8C, gdzie wyszczególniono przedmiotowy zwrot, jako przychód.

Ocena prawna stanowiska wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym.

Stosownie do postanowień art. 9 ust.1, ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym, podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem wymienionych, m.in. w art. 21. W myśl art. 21 ust. 1 pkt 40 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są świadczenia pomocy materialnej dla uczniów, studentów, uczestników studiów doktoranckich i osób uczestniczących w innych formach kształcenia, pochodzące z budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz ze środków własnych szkół i uczelni, przyznawane na podstawie odrębnych przepisów o systemie oświaty, o szkolnictwie wyższym, o wyższych szkołach zawodowych oraz o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Z przytoczonego przepisu wynika, że wolne od podatku dochodowego są te świadczenia pomocy materialnej dla uczniów, które spełniają łącznie następujące przesłanki:

• Pochodzą z budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz ze środków własnych szkół i uczelni,
• zostały przyznane na podstawie odrębnych przepisów o systemie oświaty, o szkolnictwie wyższym, o wyższych szkołach zawodowych oraz o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki,

Art. 17 ust. 3a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty ( Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 ze zm.), stanowi: Obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art.71b, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, gimnazjum lub ośrodka umożliwiającego realizację obowiązku szkolnego i obowiązku nauki dzieciom i młodzieży, o których mowa w art. 16 ust. 7, a także dzieciom i młodzieży z upośledzeniem umysłowym ze sprzężonymi niepełnosprawnościami oraz zwrot kosztów przejazdu ucznia i opiekuna środkami komunikacji publicznej, jeżeli dowożenie zapewniają rodzice. Gminy mogą w wykonaniu tego obowiązku ustawowego, powierzyć wykonanie tego zadania rodzicom i opiekunom prawnym dzieci niepełnosprawnych. Szczegółowe unormowanie tej kwestii, np. dla mieszkańców Warszawy, zawarte jest w Zarządzeniu Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 29 sierpnia 2003r., wydanego na podstawie wspomnianego art. 17 ust. 3a ustawy o systemie oświaty. Na tej podstawie, rodzice lub opiekunowie prawni dzieci niepełnosprawnych, dowożą je do szkół za pomocą własnych środków transportu, otrzymując za to ściśle określone kwoty. Środki finansowe, otrzymane z tego tytułu, spełniają więc, przytaczane wcześniej przesłanki:

• podlegają pod szerokie pojęcie świadczeń pomocy materialnej dla uczniów,
• pochodzą z budżetu jednostki samorządu terytorialnego,
• przyznane są na podstawie ustawy o systemie oświaty,

Wolne są w wyniku powyższego od podatku dochodowego, przez co należało postanowić jak w sentencji.