Istota interpretacji:

Opodatkowanie przychodów z najmu.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem od lutego 2006 r. wynajmuje lokal. Budynek, w którym znajduje się lokal jest dobudowany do domu mieszkalnego i stanowi w nim integralną część ze względu na media. Przychody z najmu lokalu opodatkowano na zasadach ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w formie kwartalnej.

Przychód uzyskany z tego tytułu opodatkowała Wnioskodawczyni.

W podpisanej przez najemcę umowie ujęto zapis, że oprócz czynszu najemca zobowiązuje się pokrywać koszty:

• energii elektrycznej wg licznika (obecnie licznik przepisany na najemcę),

• ogrzewania – 1/3 rachunku (gazowe) – lokal zajmuje 1/3 pow. całości,

• podatek od nieruchomości za lokal użytkowy.
  
  

Wynajmujący wystawia najemcy rachunki za:

• czynsz,

• za ogrzewanie – 1/3 kwoty z faktury za ogrzewanie, wystawionej na wynajmującego,

• podatek od nieruchomości od lokalu – wynikający z decyzji Burmistrza w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości .
  
  

Płatność wynajmującemu odbywa się gotówkowo. Wynajmujący dokonuje wpłat na konta usługodawców. Podstawę opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym przyjęto w kwocie czynszu wynikającego z umowy bez opodatkowania kosztów ogrzewania i podatku od nieruchomości za wynajmowany lokal.

Od 2011 roku podatek od nieruchomości najemca opłaca samodzielnie do kasy Urzędu Miasta lub na konto. Burmistrz wystawia na Wynajmującego dwie decyzje – jedną na część mieszkalną a drugą na lokal wynajmowany.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy przychodem podlegającym opodatkowaniu przez wynajmującego w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne jest kwota uiszczana przez najemcę tytułem czynszu najmu, czy także otrzymana od najemcy kwota opłat za ogrzewanie i podatek od nieruchomości...

Zdaniem Wnioskodawczyni regulacje zawarte w art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne stanowi, że przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu tych umów, stosuje się art. 11 ust. 2-2b ustawy o podatku dochodowym.

W praktyce, zdania, co do uznania za przychód kosztów ponoszonych na najemcę są podzielone.

Wnioskodawczyni wskazuje, że rozpoczynając wynajmowanie lokalu oparto się na piśmie Ministra Finansów z dnia 18.03.2004 r. PB2/MK/RB-033-050-132/04, które - zdaniem Wnioskodawczyni - jednoznacznie tę kwestię uregulowało.

W ww. piśmie wyjaśniono, że: "składnikiem przychodu osiąganego z najmu przez wynajmującego nie będą ponoszone przez najemcę wydatki (opłaty) związane z przedmiotem najmu, tj. czynsz uiszczany w spółdzielni, abonament za istniejące w tym lokalu media oraz inne opłaty ustalone ryczałtowo, jeżeli z umowy wynika, że najemca zobowiązany jest do ich ponoszenia. Opłaty nie mieszczą się w pojęciu świadczeń w naturze i innych nieodpatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak również nie powodują przysporzenia majątkowego po stronie wynajmującego."

Wobec powyższego, w opinii Wnioskodawczyni, za przychód z najmu należy uznać kwotę czynszu, gdyż do ponoszenia opłat został zobowiązany najemca w umowie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.