Istota interpretacji:

Czy Spółka, działając jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, jest zobowiązana pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych w związku z finansowaniem kosztów uczestnictwa jej pracowników w obowiązkowych spotkaniach motywacyjno-integracyjnych organizowanych przez Grupę X?

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 1 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 25 marca 2011 r., znak ILPB1/415-140/11-2/TW, na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 28 marca 2011 r., a w dniu 4 kwietnia 2011 r. wniosek uzupełniono (nadano w polskiej placówce pocztowej w dniu 1 kwietnia 2011 r.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz opis zdarzenia przyszłego.

Spółka X Sp. z o.o. (dalej: Spółka lub Wnioskodawca) jest wiodącym na rynku polskim sprzedawcą obuwia. Spółka jest częścią Grupy X, jednego z największych sprzedawców obuwia na świecie. Spółka posiada w Polsce ponad 170 sklepów z obuwiem i akcesoriami. Na czele każdego sklepu stoi osoba odpowiedzialna za sklep i kierująca nim (dalej "kierownik sklepu").

Aby zwiększyć zyskowność prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka monitoruje działania sprzedażowe i menedżerskie poszczególnych kierowników sklepów w celu identyfikacji wzorców tych działań, które najbardziej przyczyniają się do zyskowności działalności Spółki. W interesie Spółki leży również poznanie najlepszych wzorców działań sprzedażowych i menedżerskich realizowanych przez kierowników sklepów w innych spółkach z Grupy X działających za granicą.

Realizując powyższe cele, Spółka wysyła kierowników sklepów realizujących najlepsze wyniki sprzedażowe na organizowane co roku przez Grupę X spotkanie motywacyjno-integracyjne. Udział w spotkaniu ma charakter obowiązkowy i następuje w wykonywaniu obowiązków służbowych. Podczas spotkania najlepsi kierownicy sklepów z różnych krajów z terytorium działania Grupy X dzielą się wiedzą odnośnie najbardziej efektywnych wzorców działań sprzedażowych i menedżerskich. W efekcie kierownicy sklepów wysłani przez Spółkę mają okazję do nabycia dodatkowej wiedzy w powyższym zakresie, którą następnie wykorzystują w celu dalszego doskonalenia wyników sprzedaży i tym samym podniesienia zyskowności działalności Spółki. Uczestnicy spotkania mogą również podzielić się zdobytą wiedzą z pozostałymi kierownikami sklepów prowadzonych przez Spółkę, przez co wszyscy kierownicy uzyskują dodatkowe narzędzia do efektywnego działania w interesie Spółki.

Podczas spotkania zachodzi również integracja skierowanych na nie kierowników sklepów, przez co wzrasta ich motywacja do pracy, przywiązanie do Spółki i gotowość do realizacji jeszcze lepszych wyników w przyszłości. Powyższe czynniki mają dla Spółki kluczowe znaczenie, bowiem z doświadczenia biznesowego Spółki wynika, że wpływają one na zwiększenie sprzedaży i tym samym pozostają w ścisłym interesie Spółki.

W związku z wyjazdem na spotkanie Spółka ponosi koszty przejazdu, zakwaterowania, wyżywienia i pozostałe koszty związane z integracją uczestników. Całość tak ponoszonych przez Spółkę kosztów pochodzi ze środków obrotowych Spółki.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Spółka, działając jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, jest zobowiązana pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych w związku z finansowaniem kosztów uczestnictwa jej pracowników w obowiązkowych spotkaniach motywacyjno-integracyjnych organizowanych przez Grupę X...

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka, działając jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, nie jest zobowiązana pobrać i odprowadzić zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych w związku z finansowaniem kosztów uczestnictwa jej pracowników w obowiązkowych spotkaniach motywacyjno-integracyjnych organizowanych przez Grupę X, ponieważ finansowanie takich kosztów przez Spółkę nie powoduje powstania przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. przychodu ze stosunku pracy).

Taki stan rzeczy, w ocenie Wnioskodawcy, wynika z faktu, iż:

1. udział w spotkaniu ma charakter obowiązkowy i następuje w wykonywaniu obowiązków służbowych, na polecenie Spółki;
2. udział w spotkaniu następuje w realizacji interesów Spółki w zakresie zwiększania sprzedaży i integracji pracowników;
3. w wyniku udziału w spotkaniu nie następuje przysporzenie w majątku uczestników.
   
   

Uzasadnienie:

Na wstępie Wnioskodawca zwraca uwagę na fakt, iż jak stanowi art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o PIT) "opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, do których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku". Przy czym, jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, "przychodami (...) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń."

Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, "za przychody ze (...) stosunku pracy (...) uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych."

Wnioskodawca podkreśla, iż w oparciu o cytowane powyżej przepisy ustawy o PIT, doktryna prawa podatkowego oraz orzecznictwo sądów administracyjnych ukształtowały utrwalony obecnie już pogląd, zgodnie z którym podatek dochodowy od osób fizycznych jest w swym generalnym założeniu oparty na teorii przyrostu czystego majątku. Oznacza to, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczą przychodów o charakterze definitywnym, tj. powiększających wartość netto majątku podatnika. Pogląd taki był wielokrotnie wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. Wyrok z dnia 26 marca 1993 r., sygn. III SA 2219/92; wyrok z dnia 8 czerwca 1994 r., sygn. SA/Kr 2139/93; wyrok z dnia 26 maja 1995 r., sygn. III SA 1186/94; wyrok z dnia 23 sierpnia 1996 r., sygn. SA/Wr 3640/95).

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym pokrycie przez Spółkę kosztów związanych z udziałem w spotkaniu integracyjnym nie powoduje powstania przychodu opodatkowanego PIT po stronie uczestników, ponieważ nie dochodzi u nich do rzeczywistego przysporzenia wyrażającego się w przyroście ich majątku osobistego. Wszystkie koszty pokrywane przez Spółkę w związku z wyjazdem są bowiem ponoszone w realizacji interesu Spółki tj. wymiany informacji odnośnie najlepszych wzorców działań sprzedażowych i menedżerskich oraz integracji kierowników sklepów.

Wnioskodawca dodatkowo wskazuje, iż obowiązkowy wyjazd służbowy w żadnym razie nie powinien być tytułem do rozpoznania przychodu po stronie jego uczestników. W sytuacji Spółki ewentualna odmowa uczestnictwa w spotkaniu byłaby traktowana, jako niewykonanie polecenia służbowego i mogłaby skutkować negatywnymi konsekwencjami po stronie pracownika. W tym kontekście niedopuszczalne byłoby obciążanie pracownika podatkiem w sytuacji, gdy nie miał on swobody decydowania o wzięciu udziału w wyjeździe.

Reasumując, w opinii Wnioskodawcy, udział kierowników sklepów w spotkaniu motywacyjno – integracyjnym organizowanym przez Grupę X opisanym w stanie faktycznym nie powoduje skutków w zakresie PIT po stronie pracowników, a co za tym idzie na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika w tym zakresie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz opisu zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek racy, członkowstwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

W myśl art. 11 ust. 1 cyt. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3 są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 12 ust. 1 omawianej ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Z powyższej definicji przychodów wynika, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko otrzymane pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy, wykonywania usług, bądź udostępniania rzeczy lub praw.

Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, iż w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Do nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych na rzecz pracownika związanych ze stosunkiem pracy zalicza się zatem między innymi różnego rodzaju spotkania o charakterze imprez motywacyjno-integracyjnych, a w zasadzie ich wartość.

Jeżeli przedmiotem nieodpłatnego świadczenia lub świadczenia częściowo odpłatnego nie jest rzecz lub usługa wchodząca w zakres działalności pracodawcy, wartość pieniężną tego rodzaju świadczenia ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b ustawy (art. 12 ust. 3 ww. ustawy). Stąd też, w sytuacji usług zakupionych przez pracodawcę, wartość pieniężną tych świadczeń ustala się według cen zakupu.

W myśl przepisu art. 11 ust. 2a ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1. jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców,
2. jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu,
3. jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku,
4. w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.
   
   

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Spółka wysyła swoich pracowników – kierowników sklepów na organizowane spotkanie motywacyjno-integracyjne. Udział w spotkaniu ma charakter obowiązkowy i następuje w wykonywaniu obowiązków służbowych. Podczas spotkania najlepsi kierownicy sklepów dzielą się wiedzą odnośnie najbardziej efektywnych wzorców działań sprzedażowych i menedżerskich. Podczas spotkania zachodzi również integracja skierowanych na nie kierowników sklepów, przez co wzrasta ich motywacja do pracy, przywiązanie do Spółki i gotowość do realizacji jeszcze lepszych wyników w przyszłości.

W związku z wyjazdem na spotkanie Spółka ponosi koszty przejazdu, zakwaterowania, wyżywienia i pozostałe koszty związane z integracją uczestników. Całość tak ponoszonych kosztów pochodzi ze środków obrotowych Spółki.

Postawienie do dyspozycji pracownikowi obowiązkowego, jak i nieobowiązkowego uczestnictwa w spotkaniach motywacyjno-integracyjnych, które skierowane są zarówno do wszystkich pracownika, jak i do ściśle wyznaczonych przez przełożonych, stanowi nieodpłatne świadczenie, którego wartość ustala się według cen ich zakupu.

Ponadto, zdaniem organu podatkowego nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko Spółki, zgodnie z którym nie można mówić o przychodzie uzyskanym przez pracownika w sytuacji, kiedy część obowiązkowego wyjazdu poświęcona jest realizacji obowiązków pracowniczych. Organ bowiem zauważa, że przedmiotowe spotkania pomimo, iż są obowiązkowe są jednak spotkaniami integracyjnymi, obejmującymi oprócz części integracyjnej również część dotyczącą realizacji obowiązków pracowniczych, tym samym nie można stwierdzić, że uczestnicząc w takim spotkaniu pracownik realizuje jedynie obowiązki służbowe.

Wnioskodawca wskazał, iż wyjazdy organizowane dla pracowników zawierają elementy o charakterze szkoleniowym i informacyjnym, jednakże w ocenie tutejszego organu oznacza to, że ewentualne szkolenie – motywacja jest jedynie dodatkiem do głównego celu spotkania, jakim jest integracja pracowników. W takiej sytuacji rozgraniczenie rodzajów imprez integracyjnych, które mają na celu rozrywkę nie jest istotne, bowiem skutki podatkowe dla uczestników są identyczne, uzyskują oni przychód podlegający opodatkowaniu.

Organ podatkowy stoi na stanowisku, iż uczestnictwo w organizowanych przez Spółkę spotkaniach powoduje powstanie po stronie pracowników przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Wartość świadczeń opłaconych za pracownika pracodawca ma obowiązek doliczać do wynagrodzenia wypłaconego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy, zgodnie z treścią art. 31, 32 i 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podsumowując, wzięcie udziału przez pracownika w spotkaniu motywacyjno-integracyjnym zorganizowanym przez pracodawcę prowadzi do powstania po jego stronie przychodu z nieodpłatnych świadczeń podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym, który należy zakwalifikować do przychodu ze stosunku pracy, w konsekwencji czego na Spółce spoczywają obowiązki płatnika w przedmiocie poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od uzyskanych przez pracowników przychodów.

Reasumując, Spółka działając jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, jest zobowiązana pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych w związku z finansowaniem kosztów uczestnictwa Jej pracowników w obowiązkowych spotkaniach motywacyjno-integracyjnych organizowanych przez Grupę X.

Jednocześnie należy wskazać, iż powołane w treści wniosku orzeczenia sądów administracyjnych nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii. Nie negując tych orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego należy stwierdzić, iż zdaniem organu podatkowego tezy badanych rozstrzygnięć nie mają zastosowania w przedmiotowym postępowaniu.

Interpretacja dotyczy:

• zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym,
• opisanego zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
  
  

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.