|
Chcesz odszukać potrzebne Ci informacje z zakresu stosowania prawa podatkowego
szybciej, wygodniej i pewniej, bez reklam?
|
||||||||||
| Słowa kluczowe: świadczenia na rzecz pracowników, wycieczka, zakładowy fundusz świadczeń socjalnych | |
| Data: 2009-04-29 | |
![]() Istota interpretacji:Czy dofinansowanie ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych do zorganizowanej wycieczki stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy?W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Urząd Miejski jest jednostką budżetową prowadzącą działalność socjalną (Dz. U. z 1996r. Nr 70, poz. 335 ze zm.). Pracodawca – w ramach tej działalności organizuje ze środków odpisu na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych wycieczki zamiejscowe dla zainteresowanych pracowników, pokrywając w znacznej części ich koszty (wysokość dofinansowania zależna jest od kosztów imprezy). Faktury dotyczące wycieczki określają miejsce wycieczki, termin oraz całkowity koszt wycieczki – nie określają liczby uczestników. Pracodawca dysponuje listą uczestników wycieczki. Możliwe jest określenie kosztów wycieczki przypadających na pracownika. Proponuje się, aby podatek dochodowy od świadczeń finansowanych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, które są imiennie adresowane do konkretnych osób, był potrącany z wynagrodzenia za pracę na podstawie zgody wyrażonej przez pracownika w pisemnym oświadczeniu. Oświadczenie takie winno zostać złożone przez pracownika w momencie zadeklarowania uczestnictwa w wycieczce-imprezie. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy świadczenie pracodawcy dla pracownika w postaci bezpłatnego w całości lub części uczestnictwa w wycieczce-imprezie będzie przychodem ze stosunku pracy, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdzie przychód pracownika z tego tytułu ustala się w oparciu o zasady określone w art. 11 ust. 2a ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych... Zdaniem wnioskodawcy, w przypadku nieodpłatnych świadczeń (a za takie należy uznać uczestnictwo w imprezie integracyjnej lub wycieczce) – będą one przychodem pracownika z pracy jedynie wtedy, gdy są imiennie skierowane do konkretnego pracownika (tj. gdy jest możliwe określenie konkretnej wysokości świadczenia przypadającej na danego pracownika). W takim przypadku wartość tych świadczeń należy zakwalifikować do przychodów ze stosunku pracy zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy. Przychód pracownika z tego tytułu ustala się w oparciu o zasady określone w art. 11 ust. 2a ustawy. Płatnik jest obowiązany pobrać zaliczki na podatek dochodowy według zasad określonych w art. 31 i 32 ustawy. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52 i 52a i 52c tej ustawy oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Przepis art. 10 ust. 1 ww. ustawy wymienia poszczególne źródła przychodów podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy, przychodem ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że świadczenia rzeczowe nieodpłatne lub częściowo odpłatne, stanowić będą przychód podlegający opodatkowaniu, bowiem tego rodzaju przychód nie mieści się w katalogu zwolnień określonych w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wysokość tego nieodpłatnego świadczenia ustalić należy na podstawie art. 11 ust. 2a pkt 2 ww. ustawy, tj. wg ceny zakupu danej usługi. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu. Od ww. nieodpłatnego świadczenia wnioskodawca jako płatnik obowiązany będzie do poboru zaliczki na podatek dochodowy na zasadach określonych w art. 31 i art. 32 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W świetle powyższego stanowisko wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, ul. Prosta 10, 25-366 Kielce, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała. |
|
| 2009-04-29 |
