W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca zawarł z przyszłym pracownikiem umowę, na podstawie której zobowiązał się do jego przeszkolenia na kursie motorniczych. Kandydat na pracownika zobowiązał się natomiast do odbycia kursu oraz do zatrudnienia się u wnioskodawcy po zdaniu egzaminu i uzyskaniu pozwolenia na kierowanie tramwajem. Osoba przeszkolona dokonuje płatności za kurs w miesięcznych ratach. W przypadku nieukończenia kursu lub niepodjęcia pracy bądź nieprzepracowania pełnego roku jako motorniczy u wnioskodawcy, kandydat na motorniczego jest zobowiązany do bezzwłocznego zapłacenia za cały kurs. Gdy osoba ta przepracuje u wnioskodawcy na stanowisku motorniczego rok, połowa kosztów szkolenia jest umarzana. W konsekwencji koszt kursu motorniczego dla pracownika jest niższy o 50% od ceny rynkowej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w przypadku gdy przeszkolona wg powyższych zasad osoba przepracuje u wnioskodawcy rok na stanowisku motorniczego i zostanie jej umorzona połowa kosztów szkolenia od tej części, czyli części sfinansowanej przez wnioskodawcę powinna zapłacić podatek dochodowy od osób fizycznych?

Wnioskodawca uważa, osoba ta jest zwolniona z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176. ze zm.) wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego pracownika, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnień z części dnia pracy, przysługujących pracownikom podejmującym naukę w szkołach lub podnoszącym kwalifikacje zawodowe w formach pozaszkolnych.

Z przepisu tego wynika jednoznacznie, iż zwolnienie to dotyczy tylko i wyłącznie pracownika, o którym mowa w art. 12 ust. 4 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis art. 12 ust. 4 stanowi bowiem, że za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca, na podstawie zawartej umowy, zobowiązał się do przeszkolenia przyszłego pracownika na kursie motorniczych. Zatem w okresie szkolenia osobę tę z wnioskodawcą nie łączył stosunek pracy, co jest równoznaczne z tym, że zwolnienie powyższe nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Ponadto ze stanu faktycznego wynika, iż osoba przeszkolona dokonuje płatności za kurs w miesięcznych ratach. Wynika również, że jeżeli osoba, którą wnioskodawca zobowiązał się przeszkolić na kursie motorniczych przepracuje na stanowisku motorniczego rok, wówczas połowa kosztów szkolenia zostaje umorzona. Oznacza to, że przyszły pracownik sam ponosi koszty kursu, a w określonych przypadkach część tych kosztów jest umarzana przez pracodawcę już w trakcie trwania stosunku pracy.

Umorzenie to nie powoduje jednak przysporzenia po stronie pracownika. Pracownik ten wykonując zadania powierzone mu w trakcie trwania stosunku pracy, wykorzystuje na rzecz pracodawcy w pełni wiadomości i umiejętności nabyte przez niego w czasie ww. kursu.

Jeżeli zatem kurs ten okazał się niezbędnym dla wykonywania zadań powierzonych pracownikowi, tj. jako motorniczego, wówczas umorzona przez wnioskodawcę kwota nie stanowi przychodu pracownika, w związku z tym na wnioskodawcy nie spoczywają obowiązki płatnika, o których mowa w art. 31 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych. Skoro w przedmiotowej sprawie nie powstaje przychód, zatem nie może być mowy o zwolnieniu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 90 ww. ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.