W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W dniu 2 lipca 1987 roku Wnioskodawca wraz z żoną otrzymał w drodze darowizny prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej.

Na nieruchomości tej obdarowani wybudowali budynek mieszkalny. Zgodnie z zapisami dziennika budowy, roboty budowlane rozpoczęto dnia 10 maja 1987 roku, a zakończono dnia 30 sierpnia 2007 roku. W dniu 11 września 2007 roku do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego skierowane zostało zawiadomienie o zakończeniu budowy. Pozwolenie na użytkowanie budynku wydane zostało Zainteresowanemu w 2007 roku. Budynek w stanie surowym zamkniętym, pozwalającym na zamieszkanie w nim ukończony jednak został w terminie wcześniejszym. W latach 1994 - 1995 przez okres 2 lat w budynku tym zamieszkiwała osoba trzecia.

W dniu 9 października 2007 roku Wnioskodawca wraz z małżonką dokonał sprzedaży prawa wieczystego użytkowania działki wraz z prawem własności znajdującego się na tej działce budynku mieszkalnego.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy z tytułu opisanej powyżej umowy sprzedaży po stronie sprzedających powstał obowiązek podatkowy wynikający z odpłatnego zbycia nieruchomości przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło wybudowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego?
2. Czy w świetle art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2006 r. Nr 217, poz. 1588) do opisanego stanu faktycznego znajdują zastosowanie odmienne niż obowiązujące po 31 grudnia 2006 r. zasady do wykazania braku podstaw prawnych do obciążania sprzedających obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego z tytułu sprzedaży nieruchomości?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z dyspozycją art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem przychodu jest odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, a także prawa wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku zbycia nieruchomości i wskazanych praw majątkowych przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

W omawianej sytuacji bezsprzecznie nie mamy do czynienia ze zbyciem następującym w wykonaniu działalności gospodarczej. Istotne zatem dla rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie upływu pięcioletniego terminu, a tym samym wyznaczenie jego momentu początkowego. Przedmiotem umowy sprzedaży zawartej w dniu 9 października 2007 roku było prawo użytkowania wieczystego działki oraz prawo własności znajdującego się na tej działce budynku mieszkalnego. W takim wypadku bieg pięcioletniego terminu należy liczyć odrębnie dla nabycia użytkowania wieczystego gruntu oraz dla wybudowania budynku.

Wnioskodawca wraz z małżonką uzyskał prawo użytkowania wieczystego gruntu na podstawie umowy darowizny zawartej w dniu 2 lipca 1987 roku. Oczywiste jest zatem, że wobec treści powołanego wyżej przepisu, w stosunku do tego prawa obowiązek podatkowy nie powstał. W związku z powyższym podstawą do ewentualnego naliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości, może być jedynie cena uzyskana z tytułu sprzedaży prawa własności budynku mieszkalnego, a nie cena uzyskana z tytułu sprzedaży prawa użytkowania wieczystego. Kwestią wymagającą interpretacji jest obliczenie pięcioletniego terminu i momentu wybudowania budynku mieszkalnego. Z dokumentów wynika, że roboty budowlane prowadzone były w okresie od dnia 10 maja 1987 roku do dnia 30 sierpnia 2007 roku. W dniu 11 września 2007 roku do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego skierowane zostało zawiadomienie o zakończeniu budowy, i w tym roku zostało dopiero wydane pozwolenie na użytkowanie budynku. Niemniej jednak w latach 1994 - 1995 przez okres dwóch lat w budynku tym zamieszkiwała osoba trzecia. Budynek ukończony był już wtedy w stanie surowym zamkniętym, pozwalającym na zamieszkanie w nim. Wstawione były okna i drzwi, wylane posadzki, tynki wewnętrzne zrobione były w całym domu, jedna łazienka została wykończona i była zdatna do użytku, jeden pokój został wymalowany i wyłożony wykładziną dywanową, co pozwalało w nim zamieszkać. W całym budynku znajdowała się instalacja centralnego ogrzewania oraz piec, instalacja elektryczna i wodno - kanalizacyjna.

W oparciu o przepisy prawa budowlanego - zdaniem Zainteresowanego - ustalić można, że budynek wybudowany został dopiero w 2007 roku. W tym stanie rzeczy termin pięcioletni upłynąłby dopiero z końcem roku 2012. Wnioskodawca podkreśla jednak, że Naczelny Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 19 maja 2000 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Lu 238/1999 uznał jednak, iż okoliczność niesprecyzowania w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych znaczenia słowa "wybudowanie" nie uprawnia do odwoływania się przy wykładni do przepisów prawa budowlanego, w szczególności do instytucji pozwolenia na budowę bądź pozwolenia na użytkowanie budynku. Niedopuszczalne jest przenoszenie tych pojęć na grunt ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W omawianej sytuacji nie znajdą również zastosowania przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wyrażonym w wyroku z dnia 10 maja 2000 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gd 1103/1999, ustawa ta nie zawiera przepisów szczególnych w stosunku do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie reguluje kwestii podatkowych, a tym samym nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia w sprawie określenia zaległości podatkowej. Rozstrzygnięcie sprawy powinno zatem zapaść na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w szczególności na podstawie interpretacji pojęcia "wybudowanie" użytego w treści art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy. Zgodnie z wyżej przytoczonym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skoro powołany przepis zawiera potoczne słowa języka polskiego, to słowo "wybudowanie" należy tłumaczyć w myśl sensu jaki nadaje temu słowu słownik języka polskiego, czyli jako "postawienie, wzniesienie domu". W tym stanie rzeczy sprzedający nie będą zobowiązani do opłacenia podatku dochodowego od osób fizycznych. Przedmiotem przedstawionego stanowiska była analiza stanu faktycznego sprawy w świetle przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wskazany przepis stanowi, że źródłem przychodu jest odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, a także prawa użytkowania wieczystego, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku zbycia wymienionych praw majątkowych przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Wobec wskazania w treści opinii faktu wybudowania nieruchomości w 1994 roku - w ocenie Zainteresowanego - 5 letni termin od wybudowania nieruchomości upłynął pod koniec 1999 roku i bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu dopiero w 2007 roku. Skoro dokonana czynność nie stanowi źródła uzyskania przychodu nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) - c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) do dnia 31 grudnia 2006 roku, stosuje się zasady określone w tej ustawie, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 roku. Przepis podlegający interpretacji Zainteresowanego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zarówno w stanie prawnym na dzień 31 grudnia 2006 roku jak i w obecnym ma taką samą treść. W obu stanach prawnych istnieją identyczne podstawy do wykazania braku podstaw prawnych do obciążania sprzedających obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego z tytułu sprzedaży nieruchomości. Zmiany, które istnieją pomiędzy stanami prawnymi dotyczą okoliczności, których nie stosuje się do stanu faktycznego sprawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) - c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.) zwanej dalej updof, jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie:

1. nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3. prawa wieczystego użytkowania gruntów,

nbspnbsp - eżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Od 1 stycznia 2007 r. zmieniły się zasady opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości. Jednakże zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2006 r., Nr 217, poz. 1588), do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) - c) updof, nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) do dnia 31 grudnia 2006 r., stosuje się zasady określone w ww. ustawie, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r.

Tak więc w przedmiotowej sprawie należy ustalić datę nabycia (wybudowania) nieruchomości.

Z uwagi na to, że updof nie zawiera definicji nieruchomości, to znaczenie tego terminu wymaga zastosowania definicji zawartych w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z art. 46 § 1 ww. ustawy, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Sytuację taką przewidują przepisy o użytkowaniu wieczystym.

Pojęcie użytkowania wieczystego zawarte zostało w art. 232 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z paragrafem pierwszym powołanego przepisu grunty stanowiące własność Skarbu Państwa położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym i osobom prawnym.

Natomiast w myśl art. 235 § 1 wskazanego kodeksu budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Paragraf 2 cytowanego przepisu stanowi jednak, że przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.

Jak z powyższego wynika, prawo własności budynku wybudowanego na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste jest ściśle związane z tym prawem, jednakże oba te prawa stanowią oddzielny przedmiot władania.

Kodeks cywilny nadał prawu wieczystego użytkowania gruntu nadrzędny charakter w stosunku do prawa własności budynków znajdujących się na tym gruncie. Prawem głównym jest w tym przypadku prawo wieczystego użytkowania, a prawem związanym jest prawo własności budynków i urządzeń. Akcesoryjność prawa wieczystego użytkowania oznacza, że żadne z nich nie może stanowić samodzielnie przedmiotu obrotu prawnego.

By móc ustalić źródło przychodów wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) updof, w postaci odpłatnego zbycia nieruchomości budynkowej usytuowanej na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym, należy określić dwie daty: datę nabycia prawa i datę wybudowania tej nieruchomości. W przypadku sprzedaży prawa użytkowania wieczystego gruntu i budynku trwale z tym gruntem związanego lub części tego budynku (lokale), źródłem przychodu jest zatem odrębnie sprzedaż prawa do gruntu i sprzedaż budynku, lokalu dokonana przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie prawa bądź wybudowanie budynku. Okres pięcioletni, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 wyżej powołanej ustawy, jest w takim przypadku liczony odrębnie - od daty nabycia prawa do gruntu i od daty wybudowania budynku.

W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że udział w prawie wieczystego użytkowania niezabudowanej nieruchomości gruntowej został nabyty przez Wnioskodawcę w 1987 roku, co oznacza, że upłynął okres 5-letni od daty nabycia tego prawa, określony w powołanym wyżej przepisie.

Tak więc kwestią wymagającą ustalenia pozostaje data wybudowania budynku, od której liczy się upływ pięcioletniego terminu dla tego budynku.

Ustawodawca w art. 10 ust.1 pkt 8 updof, ani w żadnym innym jej miejscu nie zawarł definicji "wybudowania". Nie uprawnia to jednak do odwoływania się przy wykładni do przepisów prawa budowlanego, a w szczególności do instytucji pozwolenia na budowę bądź pozwolenia na użytkowanie budynku i przenoszenia ich na grunt ustawy podatkowej.

Skoro ww. przepis zawiera potoczne słowa języka polskiego, to należy użyte w tym przepisie słowo "wybudowanie" tłumaczyć w myśl sensu, jaki nadaje temu słowu słownik języka polskiego, czyli "postawienie, wzniesienie domu". Jeżeli słowu "wybudowanie" przypisać czas przeszły dokonany, to musi ono oznaczać budynek, który został wybudowany w takim stanie, iż nadaje się on do zamieszkania.

Z treści stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę wynika, iż w 1987 roku nabył On wraz z małżonką, w formie darowizny, prawo wieczystego użytkowania gruntu. Na powyższym gruncie wzniesiony został budynek mieszkalny, którego budowę zakończono w 2007 roku. W tym też roku Zainteresowany otrzymał pozwolenie na użytkowanie budynku. Jednak powyższy budynek ukończony był już w 1994 roku w stanie surowym zamkniętym, pozwalającym na zamieszkanie w nim. Wstawione były okna i drzwi, wylane posadzki, tynki wewnętrzne zrobione były w całym domu, jedna łazienka została wykończona i była zdatna do użytku, jeden pokój został wymalowany i wyłożony wykładziną dywanową, co pozwalało w nim zamieszkać. W całym budynku znajdowała się instalacja centralnego ogrzewania oraz piec, instalacja elektryczna i wodno - kanalizacyjna. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż jeśli budynek nadawał się do zamieszkania już w 1994 roku i zostało to potwierdzone w dzienniku budowy - wówczas pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 updof może być liczony od końca 1994 roku.

Tutejszy organ pragnie zauważyć, że przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego, Wnioskodawca zawarł sformułowanie "zgodnie z art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) - c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) do dnia 31 grudnia 2006 roku, stosuje się zasady określone w tej ustawie, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 roku". Wcześniej we wniosku Zainteresowany cytował ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Mając jednak na uwadze merytoryczną treść przedmiotowego wniosku, tut. organ stwierdził, iż Wnioskodawca miał na myśli art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2006 r., Nr 217, poz. 1588).

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu podkreśla, że powołane przez Zainteresowanego we wniosku wyroki sądów administracyjnych zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Z uwagi na to, że wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego został złożony przez jednego z małżonków, zaznacza się, iż interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla drugiego z nich tj. żony Zainteresowanego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.