Pytanie:

Sąd jako płatnik zwraca się z zapytaniem:czy podstawą do opodatkowania i naliczenia 20% kosztów uzyskania przychodów o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt. 4 powołanej powyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powinna być kwota przychodu netto (adwokata lub biegłego) określona w wystawionej przez niego fakturze VAT, czy też przychód brutto określony w postanowieniu sądu? Sąd dokonuje wypłat należności dla adwokatów za świadczoną obronę z urzędu. Podstawą wypłaty jest postanowienie Sądu wydane w oparciu o Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2003 r. Nr 97, poz. 887 z późn.zm.) uwzględniajace zestawienie kosztów sporządzone przez adwokata. Wysokość wynagrodzenia należnego biegłemu sądowemu wynika z postanowienia sądu, wydanego na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 1975 r. roku w sprawie kosztów przeprowadzania dowodu z opinii biegłych w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 46 poz. 254 z późn.zm.).W przypadku, gdy adwokat lub biegły jest podatnikiem podatku VAT, dodatkowo (do postanowienia) wystawia on fakturę VAT. Płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (jedn.tekst Dz.U. Nr 14 poz. 176 z późn.zm.) pobiera zaliczkę na podatek dochodowy w wysokości 19% należności adwokatów oraz innych biegłych, pomniejszonej o koszty uzyskania przychodów określone w art. 22 ust. 9 pkt. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.Zdaniem sadu podstawa do opodatkowania winna być kwota netto przychodu adwokata i bieglego, gdyż przyjęcie do opodatkowania kwoty brutto przychodu skutkowałoby podwójnym opodatkowaniem. Podatek od osób fizycznych obliczany byłby od kwoty podatku VAT.

Sąd jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (jedn.tekst Dz.U. Nr 14 poz. 176 z późn.zm.) pobiera zaliczkę na podatek dochodowy w wysokości 19% należności adwokatów oraz innych biegłych, pomniejszonej o koszty uzyskania przychodów określone w art. 22 ust. 9 pkt. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego zwraca się płatnik z prośbą o wyjaśnienie kwestii:
Czy podstawą do opodatkowania i naliczenia 20% kosztów uzyskania przychodów o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt. 4 powołanej powyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powinna być kwota przychodu netto (adwokata lub biegłego) określona w wystawionej przez niego fakturze VAT, czy też przychód brutto określony w postanowieniu sądu?

Jednocześnie Płatnik wyraził własne stanowisko, stwierdzając, że zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt 4 powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułów określonych w art. 13 pkt 2, 4, 6 i 8 koszty uzyskania przychodów ustala sie w wysokości 20% uzyskanego przychodu. Płatnik ma obowiązek na podstwie art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pomniejszyć przychód do opodatkowania o koszty uzyskania przychodu i od tak ustalonego dochodu pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych.
Organ podatkowy wyjaśnia, że w sytuacji gdy Sąd jest w posiadaniu faktury VAT wystawionej przez adwokata czy biegłego powinien naliczyć 20% koszty uzyskania przychodów od należności netto określonej w fakturze i od przychodu netto pomniejszonego o ustalone koszty uzyskania przychodów pobrać 19% zaliczkę na podatek. Natomiast w sytuacji, gdy sąd nie ma faktury VAT (nie wszyscy adawokaci i biegli sadowi wystawiają faktury VAT), wówczas za podstawę do obliczenia 20% kosztów uzyskania przychodów należy przyjąć wynagrodzenie określone w postanowieniu sądu i od tak ustalonego dochodu pobrać zaliczkę na podatek.
Z regulacji wynikających z art. 155 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (jedn.tekst Dz.U. Nr 54 poz. 535 z póżn.zm.), zgodnie z którym w przypadkach nieuregulowanych w odrębnych przepisach, do przychodów opodatkowanych podatkiem dochodowym od osób fizycznych nie zalicza się należnego podatku od towarow i usług oraz zwróconej różnicy podatku od towarow i usług.

Postanawiając jak w sentencji Naczelnik Urzędu Skarbowego wziął pod uwagę co następuje.

Na gruncie przepisów powołanej powyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynagrodzenie adwokata, biegłego sądowego należy zakwalifikować do przychodów z działalności wykonywanej osobiście o których mowa w art. 13 pkt 6 tej ustawy. Zgodnie z w/w przepisem za przychody z działalności wykonywanej osobiście o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 uważa się przychody osób, którym organ władzy lub administarcji państwowej albo samorządowej, sąd lub prokurator, na podstawie właściwych przepisów zlecił wykonanie określonych czynności, a zwłaszcza przychody biegłych w postępowaniu sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym oraz płatników, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 2 pkt 10, i inkasentów należności publicznoprawnych a także przychody z tytułu udziału w komisjach powoływanych przez organy władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, z wyjątkiem przychodów o których mowa w pkt 9.

Sąd wyznaczając adwokata do pomocy prawnej z urzędu lub biegłego w postępowaniu sądowym, zleca mu wykonywanie obowiązków o charakterze ustawowym. Wypłacone adwokatowi, biegłemu sądowemu wynagrodzenie w kwotach ustalonych przez sąd podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i płatnik dokonujący tych wypłat zobowiązany jest do pobierania zaliczek, w wysokości 19%, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, naliczonych od dochodu czyli przychód - podatek VAT, pomniejszony o koszty uzyskania przychodu w wysokości 20% przychodu (zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) oraz pomniejszonego o składki potrącone przez płatnika na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz chorobowe.
Udzielona interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Stronę i stanu prawnego obowiązującego w dacie jego zaistnienia.
Zgodnie z art. 14 b §1 i § 2 w/w ustawy Ordynacja podatkowa niniejsza interpretacja nie jest wiążąca dla podatnika, wiąże natomiast organy podatkowe i organy kontroli skarbowej - do czasu jej zmiany lub uchylenia.