W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W dniu 16 października 1985r. wnioskodawca zakupił nieruchomość gruntową zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednopiętrowym, podpiwniczonym w stanie surowym. Powyższą nieruchomość nabył z majątku dorobkowego, wraz z żoną, na wspólność ustawową. W akcie notarialnym brak jest jakiejkolwiek wzmianki, że powyższa nieruchomość zakupiona została na cele, czy potrzeby pozarolniczej działalności gospodarczej. Była to prywatna inwestycja wnioskodawcy wraz z małżonką. Grunt nie był składnikiem majątku w prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. W latach 2007-2008 na tym gruncie wzniesione zostały, w ramach jednoosobowej pozarolniczej działalności gospodarczej wnioskodawcy, budynki z lokalami mieszkalnymi przeznaczonymi na sprzedaż.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy sprzedaż gruntu stanowi przychód z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej?

Zdaniem wnioskodawcy, sprzedaż gruntu przypisanego proporcjonalnie do sprzedawanego lokalu mieszkalnego nie stanowi przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej na własne nazwisko.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

W myśl art. 5a pkt 6 lit. a) ww. ustawy, pozarolnicza działalność gospodarcza oznacza działalność zarobkową (wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową) wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

W świetle art. 14 ust. 1 ww. ustawy, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Ze złożonego wniosku wynika, iż nabycie wskazanej w nim nieruchomości, objętej wspólnością majątkową małżeńską, nie nastąpiło w ramach i na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Jednakże, wynika z niego również, iż na nieruchomości tej, w ramach prowadzonej przez wnioskodawcę w 2007 i 2008 roku działalności gospodarczej wzniesione zostały budynki z lokalami mieszkalnymi przeznaczonymi na sprzedaż.
Powyższe oznacza, iż nabyta przez małżonków nieruchomość została przeznaczona na potrzeby prowadzonej przez jednego z nich pozarolniczej działalności gospodarczej, i weszła w charakterze towaru w skład wybudowanych w ramach tej działalności lokali mieszkalnych na sprzedaż.
W związku z powyższym sprzedaż nieruchomości (lokali mieszkalnych wraz z przypisanymi do nich udziałami w nieruchomości gruntowej) stanowi w całości przychód z prowadzonej przez wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej.

W przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia fakt, iż zakup gruntów dokonany został aktem notarialnym na prawach wspólności ustawowej przez współmałżonków, jak też fakt, że sprzedaż tych gruntów wraz z wybudowanymi na nich budynkami (lokalami mieszkalnymi) udokumentowany musi być, prócz faktur wystawionych przez wnioskodawcę (małżonka) prowadzącego działalność gospodarczą, aktami notarialnymi, w których jako sprzedający wymienieni zostaną oboje małżonkowie. Występowanie współmałżonka w aktach notarialnych dokumentujących transakcję wynika wyłącznie z wymogów w zakresie formy zawarcia umowy kupna - sprzedaży nieruchomości.

W myśl bowiem art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 z późn. zm.) z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (współwłasność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Stosownie zaś do art. 37 § 1 ww. Kodeksu zgoda drugiego małżonka jest potrzebna m. in. do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego.

Zatem obowiązek podatkowy powstaje tylko po stronie wnioskodawcy jako przedsiębiorcy.

Wobec powyższego, przedstawione we wnioskujest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Nadmienia się, iż zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), rozpoznawanie spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych dotyczących wydawania w indywidualnych sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacje indywidualne), o których mowa w art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Powyższe rozporządzenie, zgodnie z brzmieniem § 3, wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, tj. z dniem 11 października 2008 r.

W związku z powyższym tut. organ informuje, że jeżeli skarga na niniejszą interpretację będzie składana po dniu 10 października 2008 r., właściwym do jej rozpoznania będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.